Την Κυριακή δημοσιεύτηκε στον «Φ» συνέντευξη του Κωνσταντίνου Πετρίδη στον Σωκράτη Ιωακείμ και κάποια σημεία για τις απόψεις του για την πολιτική μού φάνηκαν συμπαθητικά και σκέφτηκα να κάνω κάποιο σχόλιο εδώ. Μετά διάβασα στον «Φ» και τη συνέντευξη του Στέφανου Στεφάνου στην Ανδρούλα Ταραμουντά, την οποία επίσης βρήκα ενδιαφέρουσα και αποφάσισα να μπλέξω κάποιες απαντήσεις μεταξύ τους και να πω… τα δικά μου.
Ο κ. Πετρίδης είπε ότι «ο τρόπος με τον οποίο διεξάγεται η πολιτική στην Κύπρο δεν είναι κάτι το οποίο με γεμίζει, καθώς γίνεται με όρους με τους οποίους δεν συμφωνώ». Και εξήγησε: «Έχουμε μάθει τον κόσμο στην εξάρτηση, σε ένα πελατειακό κράτος. Πρέπει να γυρίζεις τους γάμους, τις βαπτίσεις, τα μνημόσυνα και τις κηδείες και δεν γίνεται πολιτική επιπέδου. Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο με εκφράζει. Αν διεκδικούσα λοιπόν την προεδρία του κόμματος και ακόμη και αν κέρδιζα, έτσι όπως είναι η πολιτική στη χώρα μας, μπορεί ο ΔΗΣΥ να κατέγραφε και μείωση των ποσοστών του».
Προφανώς δεν εννοεί (μόνο) ότι θα έπεφταν τα ποσοστά επειδή -ο τσιγκούναρος- δεν θα πήγαινε σε γάμους και βαφτίσεις. Πιο πολύ γιατί, από μια άλλη του απάντηση, εμφανίζεται να διαφωνεί με τη συγκατοίκηση τόσων πολλών συνιστωσών σε ένα κόμμα: «Πολλές φορές λένε για τον Δημοκρατικό Συναγερμό, από τον καιρό που ιδρύθηκε, πως είναι συνονθύλευμα πολλών ιδεών, τάσεων και καταστάσεων, με διαφορετικές προσεγγίσεις σε Κυπριακό και οικονομία και συμφωνώ απόλυτα με αυτό».
Και εγώ συμφωνώ. Και διαφωνώ με τη συμφεροντολογική πολυσυλλεκτικότητα των κομμάτων, διότι οδηγεί στην αποϊδεολογικοποίησή τους και τα μετατρέπει σταδιακά σε απολίτικους καφενέδες, όπου μπορείς να ακούσεις οτιδήποτε από τους θαμώνες. Ακόμα και τους φανατικούς.
Πάμε τώρα στη συνέντευξη του κ. Στεφάνου. Ρωτήθηκε κατά πόσο θα επιμείνει το ΑΚΕΛ στην «κομματική καθαρότητα». Η οποία, θεωρώ, αγνοείται. Δεν υπάρχει. Και μάλλον αυτή την άποψη συμμερίζεται και ο ηγέτης του κόμματος. Ο οποίος απάντησε ως εξής: «Δεν συμφωνώ με την τοποθέτησή σας ότι το ΑΚΕΛ επιμένει στη λογική της «κομματικής καθαρότητας». Τέτοιος όρος για εμάς δεν υπάρχει και δεν σημαίνει τίποτα. Το ΑΚΕΛ απευθύνεται στους ανθρώπους της Αριστεράς αλλά κι όλους εκείνους που πιστεύουν ότι η εξουσία πρέπει να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, να υπηρετεί την πρόοδο για τους πολλούς και μη προνομιούχους. Είναι μ’ αυτό τον τρόπο που το ΑΚΕΛ ιστορικά έγινε κόμμα μαζικό (σ.σ. και πολυσυλλεκτικό, κ. γενικέ), με την επιρροή και το κύρος του να ξεπερνούν τα παραταξιακά όρια της Αριστεράς».
Συμφωνώ και με τη διαπίστωση του κ. Στεφάνου. Όχι όμως και με τον στόχο της μαζικότητας μέσω της προσέλκυσης συνοδοιπόρων που δεν ανήκουν στην Αριστερά. Και δεν πιστεύουν σε αυτήν.
Η Ανδρούλα Ταραμουντά υπέβαλε στον κ. Στεφάνου ότι «ο χώρος της κεντροαριστεράς παραμένει ακάλυπτος, την ώρα που υπάρχει συνωστισμός δυνάμεων στη δεξιά. Είναι το ΑΚΕΛ έτοιμο για άνοιγμα;». Όποτε ακούω κόσμο να εντοπίζει κενό στην κεντροαριστερά, διερωτούμαι πάντα «μα πόσο κεντροαριστερά να πάει ακόμα το ΑΚΕΛ για να καλυφθεί επιτέλους αυτός ο χώρος; Πόσο πιο «σοσιαλδημοκρατικό» να γίνει;».
Και προς τιμή του, ο κ. Στεφάνου το είπε ξεκάθαρα: «Δεν συμφωνώ ότι ο χώρος της κεντροαριστεράς είναι ακάλυπτος. Τον καλύπτει το ΑΚΕΛ με την πολιτική του και την εν γένει διαχρονική παρέμβασή του στην κοινωνία. Μια πολιτική που είναι κατ’ ουσία προοδευτική, αφού έχει ως βασικό στόχο τη βελτίωση των όρων ζωής και εργασίας των εργαζομένων και ευρύτερα της κοινωνίας. Αυτός ο στόχος δεν περιλαμβάνει μόνο τον σκληρό πυρήνα των οικονομικο-κοινωνικών ζητημάτων αλλά εκτείνεται και στον πολιτισμό της χώρας μας, με την ευρύτερή του έννοια. Ορθολογισμός, εμβάθυνση της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της λογοδοσίας, δικαιώματα, σύστημα αξιών».
Πολύ καλά τα περιγράφει ο κ. Στεφάνου. Και οι φίλοι της εκτός ΑΚΕΛ κεντροαριστεράς είναι καιρός να διερωτηθούν αν πραγματικά διαφωνούν με τις βασικές θέσεις του κόμματος ή αν αυτό που τους κρατά μακριά του είναι περισσότερο το περιτύλιγμα, που ενδεχομένως παραπέμπει σε παλαιότερες εποχές έκφρασης και οργάνωσης της Αριστεράς.
Αυτό το περιτύλιγμα -που αφορά και θέματα ουσίας- είναι μάλλον αυτό που κατά κύριο λόγο θα επιδιώξει να αλλάξει το ΑΚΕΛ στο συνέδριο που προγραμματίζει για «να ανοίξει περισσότερο προς την κοινωνία». Όχι για να μετακινηθεί αριστερά η «κοινωνία», αλλά για να πλησιάσει σε αυτήν το ΑΚΕΛ και να αυξήσει τα ποσοστά του.
Με άλλα λόγια, ο μεν κ. Πετρίδης υπονοεί μάλλον ότι με αυτόν πρόεδρο ο ΔΗΣΥ μπορεί και να μείωνε τα ποσοστά του επειδή δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί αυτό το παρδαλό μωσαϊκό που καθιστά το κόμμα πρώτο σε ποσοστά και ασυναγώνιστο στις αντιφάσεις και το εσωκομματικό αλληλοφάγωμα και ο δε κ. Στεφάνου δείχνει τον δρόμο για να πλατύνει -κι άλλο- ο δρόμος και των εκτός Αριστεράς πολιτών προς το ΑΚΕΛ.
Με εκφράζει πιο πολύ η «περιοριστική» λογική που καταθέτει ο κ. Πετρίδης.
Διότι στο τέλος, με την ακατάσχετη ροπή του ΑΚΕΛ προς την «κοινωνία» (η οποία κινείται όλο και πιο δεξιά), ο χώρος που πραγματικά κινδυνεύει να μείνει ακάλυπτος είναι ο χώρος όσων ταυτίζουν την Αριστερά με την απόρριψη του συστήματος της εκμετάλλευσης, των ασύστολων κερδών, της ασύλληπτης ανισότητας, του εθνικισμού-ρατσισμού και της κλιματικής κρίσης. Χωρίς ποτέ να αναπολούν τις δικτατορίες που τσαλαπάτησαν εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά και το όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης.
