Το 2019 o Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χειροκροτήθηκε θερμά όταν πήγε στο γήπεδο της Φενέρμπαχτσε στην Κωνσταντινούπολη, που τον τίμησε για τα 25 χρόνια του ως μέλος της ομάδος. Τέσσερα χρόνια μετά, συγκεκριμένα πριν από δέκα μέρες, κατά την διάρκεια εντός έδρας αγώνα, τον γιουχάϊζαν εν χορώ, κρατώντας φωτογραφίες του και φωνάζοντας ρυθμικά «ψεύτη, ψεύτη, ψεύτη».
Την ίδια μέρα σε αγώνα μιας άλλης δημοφιλούς ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης, της Μπεσίκτας, οι οπαδοί γέμισαν τον αγωνιστικό χώρο με αρκουδάκια για τα παιδιά από τις περιοχές που επλήγησαν από τους πρόσφατους σεισμούς. Και εκεί το στάδιο σείστηκε από συνθήματα εναντίον του Προέδρου της Τουρκίας, που παλεύει πλέον για την πολιτική του επιβίωση στις εκλογές της 14ης Μαΐου. Oι φωτογραφίες του Ερντογάν να μοιράζει χρήματα σε μικρά παιδιά στην Αντιόχεια και στο Καχραμαράν, εξόργισαν πολλούς. Τον «έκραξαν» άγρια στα σόσιαλ μίντια.
Στην Ελλάδα, που επίσης οδεύει προς εκλογές (21 Μαΐου η ανεπίσημη ημερομηνία, αλλά «παίζει» να αλλάξει, αφού επισήμως η τυπική καταληκτική ημερομηνία είναι στις αρχές Ιουλίου) η κυβέρνηση, στα χέρια της οποίας έσκασε η τραγωδία των Τεμπών, γεύεται την αποδοκιμασία και απογοήτευση των πολιτών. Αυτό έχει φανεί και στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, που δείχνουν ότι το κυβερνών κόμμα, η Νέα Δημοκρατία, έχασε τουλάχιστον 4% από την δημοτικότητά της.
Έχει ενδιαφέρον ότι ενώ ο κόσμος αναγνωρίζει ότι οι ευθύνες για την σύγκρουση των δύο τρένων και τον θάνατο τόσων ανθρώπων, βαραίνουν πρωτίστως τον σταθμάρχη της Λάρισας, εντούτοις ο ίδιος αυτός κόσμος αντιδρά θυμωμένα που το κράτος του δεν έχει κάνει τίποτα, εδώ και χρόνια, για να μη γίνονται τέτοια αδιανόητα δυστυχήματα.
Αξιοσημείωτο είναι πάντως ότι τις μέχρι τώρα απώλειες της ΝΔ δεν καρπούται καθόλου ο ΣΥΡΙΖΑ, που μένει στα ίδια ποσοστά που είχε προ της τραγωδίας. Το μεγαλύτερο κομμάτι που έφυγε από το κυβερνητικό μέτωπο, δεν φαίνεται να έχει μετακινηθεί κάπου συγκεκριμένα. Βρίσκεται σε μια «γκρίζα περιοχή», μου έλεγε χθες ένας από τους ανθρώπους που έκανε μία από τις δύο δημοσκοπήσεις.
Όμως, υπάρχει σαφώς μια αξιοσημείωτη μετατόπιση του λεγόμενου νεανικού κοινού (κυρίως εκείνου που θα ψηφίσει για πρώτη φορά), προς τα λεγόμενα αντισυστημικά κόμματα, ιδίως εκείνα της άκρας δεξιάς, πρώτα, και της άκρας αριστεράς, εν συνεχεία. Όπως και να΄χει, η χώρα είναι βαθιά βυθισμένη σε κλίμα αβεβαιότητας και δικαιολογημένου θυμού, μέσα στο οποίο καμία πρόβλεψη δεν μπορεί να σταθεί με σιγουριά.
Σε βλέπω θυμωμένο, είναι ο τίτλος ενός μικρού σημειώματος που έγραψε στην Athens Voice η συγγραφέας Λένα Διβάνη, που μπήκε σε ένα ταξί της Αθήνας, και ο οδηγός του ήταν πυρ και μανία. Με την άδειά της το αναπαράγω:
«Από τη στιγμή που ξεκίνησε η κούρσα έβριζε, σιγά, μέσα από το στόμα του. Όλα του έφταιγαν: τα φανάρια που ηταν κόκκινα, οι οδηγοί που ηταν ζώα, ο καιρός που ήταν μουντός. Θυμωμένο σας βλέπω, του είπα. Ναι, θυμωμένος είμαι, πώς να μην είμαι; Μου είπε. Νέο παιδί, ούτε 25, καλοβαλμένο, νυκοκυροπαίδι, που λένε. Δεν μίλησα, δεν το προχώρησα. Γύρισε και μου’ριξε μια ματιά.
Το περίμενες; Συνέχισε να με τσιγκλάερι. Τους περισσότερους μας έδιωξαν από τη χώρα για να ζήσουμε, και όσους μείναμε μας σκοτώνουν. Νοιώθεις ότι κινδυνεύεις; Ψέλλισα βλακωδώς. Εσύ τι λες; Απάντησε. Δεν σου μυρίζει τίποτα; Σαπίζω σιγά-σιγά. Άμα σου κόψουν τα φτερά, άμα δεν ελπίζεις τίποτα, όταν βλέπεις κάθε μέρα τα μούτρα τους στην τηλεόραση να λένε ψέματα, σαπίζεις.
Και τι θα κάνεις; Τι θα ψηφίσεις στις εκλογές; Τόλμησα να ρωτήσω. Τι να ψηφίσω μωρέ, με δουλεύεις; Αφού ό,τι και να ψηφίσω ο ίδιος βγαίνει. Και τι θα κάνεις δηλαδή; Επέμεινα. Τι θες να κάνω; Πουτάνα όλα θα τα κάνω!
Το παιδί μιλούσε και γυρνούσε συνέχεια πίσω για να δει πώς αντιδρώ. Κάτι περίμενε, το έβλεπα, μια σωσίβια λέξη να κρατηθεί. Μόνο που εγώ δεν είχα καμιά λέξη. Είχα μουδιάσει. Μια φράση μόνο επαναλαμβανόταν σαν λούπα μέσα στο κεφάλι μου: Όταν τα νοικοκυρόπαιδα φτάνουν στο σημείο να περιγράφουν το μέλλον της χώρας μ’ αυτές τις δύο λέξεις, ή θα αλλάξουμε δραστικά ή θα αυτοκτονήσουμε!΄»
ΥΓ: Και η φωτογραφία είναι της Λένας Διβάνη
