Στις εκλογές υποτίθεται ότι, στην καλύτερη περίπτωση, ψηφίζουμε αυτόν που θέλουμε, εφόσον τον επιλέξαμε συνειδητά και όχι επειδή μας έπεισαν οι δημοσκοπήσεις, η λογική της χαμένης ψήφου ή τα ονόματα των υποστηρικτών.
Αυτή η τελευταία συνήθεια, παρεμπιπτόντως, είναι ένα ενοχλητικό πατρονάρισμα: Χρησιμοποιούν τις ομαδικές ή ατομικές δηλώσεις υποστήριξης από ανθρώπους που προτάσσουν κάποια (άσχετη) ιδιότητά τους ως διαπιστευτηρίου αυθεντίας ή πτυχίου στην… εκλογοϋποστηρικτική). Ο σκοπός είναι να δει ο απλός (διάβαζε: άσχετος) πολίτης τι προτείνουν οι «γνώστες» ώστε να κάνει την ίδια σωστή επιλογή. Το αστείο είναι πως νομίζουν ότι αυτή η πρακτική τούς προσφέρει πόντους, χωρίς να τους περνά απ’ το μυαλό ότι λειτουργεί και αντίστροφα: Βλέπεις, π.χ., το όνομα κάποιου σούργελου ανάμεσα στους υποστηρικτές και λες «ωχ! Είναι δυνατόν να ψηφίσω ό,τι κι αυτό;». Τα σούργελα δεν έχουν, εννοείται, το γνώθι σαυτόν, όμως τι μυαλά διαθέτει και ο υποψήφιος που χαίρεται να τον στηρίζουν; Να το κοιτάξετε στις επόμενες εκλογές…
Τι κάνει, όμως, ο ψηφοφόρος που διαπιστώνει ότι δεν έχει επιλογή, ιδίως στον δεύτερο γύρο; Μπορεί να μην ψηφίσει, να ρίξει λευκό ή να επιλέξει το μη χείρον ως βέλτιστο – αν και οι σοφοί πρόγονοί μας δεν το εννοούσαν έτσι ακριβώς. Αυτό το τελευταίο βολεύει τους υποψήφιους (θυμηθείτε π.χ. τον Αβέρωφ: «Ξέρω ότι είμαι αντιπαθής, αλλά είμαι χρήσιμος»). Οι δύο που απέμειναν στον σημερινό τελικό, λοιπόν, έκαναν επίθεση φιλίας σε όσους δεν τους επέλεξαν στον ημιτελικό, βασισμένη σ’ αυτή τη λογική. Ζήτησαν και δηλώσεις υποστήριξης από τους αποκλεισμένους και τα κόμματα που τους είχαν προτείνει, λες και θα τους μεταβιβάσουν τους τίτλους ιδιοκτησίας –τα «κοτσιάνια» κυπριστί– των ψηφοφόρων τους. Γιατί, όμως, να δώσει κάποιο κόμμα ή αποτυχών υποψήφιος υποστήριξη στον Α ή στον Β, άμα δεν περιμένει αντάλλαγμα; Πώς είπατε; Από αγάπη για τον τόπο; Α, μάλιστα…
Υπήρξε ωστόσο και κάτι θετικό σ’ αυτή την προεκλογική, ως έμμεση συνέπεια τού ότι τα κόμματα πλην ενός (το ΕΛΑΜ δεν μας ενδιαφέρει) δεν είχαν δικό τους υποψήφιο αλλά ήταν… ανάδοχα, επομένως οι «υιοθετημένοι» αναγκάστηκαν, μετά το αρχικό κράξιμο για το ότι μιλούσαν αόριστα, να βάλουν τον κώλο τους κάτω (συγγνώμη για την έκφραση, όμως δεν ήταν τόσο ο δικός τους κώλος αλλά μιας πλειάδας ειδικών που στρατολόγησαν) και να προτείνουν πολύ συγκεκριμένα, ενίοτε και πρωτότυπα πράγματα, κυρίως οι «μικροί». Γιατί το βρίσκω αυτό ενδιαφέρον; Επειδή δεν θα πρέπει να τα αφήσουμε να ξεχαστούν, εφόσον πολλά από αυτά ήταν αξιόλογα και εμπνευσμένα. Ως και ο Αβέρωφ μπορεί ακόμα. Πώς μπορεί; Μα δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς κυβέρνηση για να προωθεί τις ιδέες του. Καλό θα είναι αν εκείνοι που απέτυχαν να εκλεγούν, ακόμα και ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος άλλωστε βρίσκεται στη Βουλή (άμα δεν μετακομίσει στην Αργάκα, που δεν μοιάζει να το θέλει, αν και δεν ξέρουμε πόσοι τον περιμένουν στη γωνία), καλό θα είναι, λοιπόν, να μην ξεχάσουν όσα έλεγαν. Μπορεί να μας αποδείξει π.χ. ο Αβέρωφ ότι δεν ήταν όλα μόνο γινάτι και ματαιοδοξία, αλλά θέλει (μπορεί;) να προσφέρει στον τόπο; Ιδού η Κύπρος, ιδού και το… πήδημα, λοιπόν: Αν είναι για το καλό μας, ας το(ν) υποστούμε κι άλλο. Άμα μπορεί αυτός, ίσως να μπορέσουμε κι εμείς…
Οι αποκλεισμένοι της περασμένης Κυριακής, όπως και αυτός που θα τερματίσει σήμερα δεύτερος, δεν πρέπει να εξαφανιστούν (το ΕΛΑΜ ευχαρίστως να το κάνει) από το πολιτικό προσκήνιο, αλλά να συνεχίσουν να ενδιαφέρονται, να προωθούν τις ιδέες τους ακόμα και σαν ιδιώτες, αν μας νοιάζονται όσο μας έλεγαν – ακόμα και εμείς οι ιδιώτες ας μην είμαστε idiots. Να μη χαθούν και εκείνοι οι επιστήμονες σύμβουλοί τους, ενώ ο πρόεδρος που θα προκύψει, όποιος κι αν είναι και αν εννοούσε όσα έλεγε, ας ελπίσουμε να έχει τα αφτιά του ανοιχτά.
chrarv@phileleftheros.com
Ελεύθερα, 12.02.2023
