Ελάχιστα ταξίδια έχει πραγματοποιήσει ο Κινέζος πρόεδρος τα τελευταία χρόνια. Το σημαντικότερο ίσως από αυτά είναι η επίσκεψή του στη Μόσχα και οι επαφές που είχε με τον Ρώσο ομόλογό του. Ο Σι Τζινπίνγκ έγινε ο πρώτος ηγέτης χώρας, που συνάντησε τον «αγαπητό του φίλο» Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως τον χαρακτήρισε, λίγα εικοσιτετράωρα μετά το ένταλμα σύλληψης σε βάρος δεύτερου που εξέδωσε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Αν κάτι κατέστη σαφές μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι ότι πλέον όλο και περισσότερες χώρες δεν είναι πρόθυμες να συρθούν στο άρμα των ΗΠΑ. Κράτη όπως η Κίνα, η Ινδία, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία μεταξύ άλλων, δείχνουν αποφασισμένα να διατηρήσουν την αυτονομία τους, συνεργαζόμενα με την Ουάσιγκτον όποτε χρειαστεί, αλλά την ίδια στιγμή να παίρνουν αποστάσεις όταν αυτό υπαγορεύουν τα συμφέροντά τους.
Η βαρύτητα που έχει η Κίνα στον πολυπολικό κόσμο που είναι υπό εξέλιξη, φυσικά και ξεχωρίζει. Πρόκειται για την πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη, είναι η δεύτερη σε μέγεθος οικονομία, έχει ένα τεράστιο και αξιόλογο στρατό και επενδύει συνεχώς στην τεχνολογία και την ανάπτυξή της. Το αν θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος των ΗΠΑ είναι άλλη ιστορία, καθώς μάλλον δεν δείχνει να επιθυμεί να διαδραματίσει τον παγκόσμιο ρόλο που παίζει αυτή τη στιγμή η Ουάσιγκτον.
Πολλές χώρες επομένως θέλουν να είναι με το μέρος του Πεκίνου. Για αυτό και ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει κάθε λόγο να χαμογελά για τα «αγαπητέ φίλε» που του απεύθυνε ο Σι Τζινπίνγκ όπως και τις διακηρύξεις για κοινά οράματα και στόχους που δήλωσε ότι έχουν οι δύο χώρες, καθώς σήμερα είναι πιο κοντά παρά ποτέ.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η σχέση των δύο χωρών, όπως και η αντίστοιχη ανάμεσα στους ηγέτες τους είναι ισότιμη. Η Μόσχα έχει αποδυναμωθεί οικονομικά, πολιτικά και διπλωματικά μετά την εισβολή της στην Ουκρανία και μόνο στα μυαλά κάποιων Ρώσων συνεχίζει να κινεί τα νήματα. Το πάνω χέρι το έχει το Πεκίνο, το οποίο διακριτικά αλλά εύλογα υποδεικνύει σε όσους είναι με το μέρος του, πως αυτό γίνεται με τους δικούς του όρους.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν μπορεί να υποκρίνεται πως κοιτάζει κατάματα τον Σι Τζινπίνγκ. Αυτό δεν ισχύει. Η Ρωσία δεν έχει το ίδιο αντίβαρο και πλέον θα αναγκάζεται να πορεύεται όλο και πιο φανερά με τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της Κίνας.
