Τις μέρες αυτές, οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτες με φωτογραφίες από τη φύση της Κύπρου. Ανθισμένες αμυγδαλιές, φλαμίνγκο σε αλυκές, μικροί καταρράκτες σε κοινότητες, καταπράσινα τοπία, χωράφια γεμάτα χρώματα από ανθισμένα λουλούδια, φράγματα που παραπέμπουν σε λίμνες άλλων χωρών, χείμαρροι οι οποίοι πρόσκαιρα μοιάζουν με ποτάμια, σχηματισμοί πουλιών με φόντο το γαλάζιο του ουρανού, άγριες τουλίπες που επιμένουν να ανθίζουν αγνοώντας την ανάπτυξη…
Είναι λες κι ανακαλύπτουμε πρώτη φορά, ή κάθε χρόνο σαν να είναι η πρώτη φορά, πόσο όμορφος είναι ο τόπος μας. Απόδειξη πως ο άνθρωπος γαληνεύει απολαμβάνοντας την ομορφιά της φύσης που έστω και για λίγο καλύπτει την ασχήμια και αποτελεί καταπραϋντικό για όλες τις άλλες εικόνες που, δυστυχώς, καταλαμβάνουν την επικαιρότητα.
Η ανάγκη του ανθρώπου να διατηρεί την επαφή του με τη φύση δεν είναι κάτι καινούργιο. Η ανάγκη του όμως να μοιράζεται την ομορφιά αυτή με άλλους, έχει ενισχυθεί με την είσοδο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στη ζωή μας. Κι η δημοσιοποίηση των εικόνων οδηγεί κι άλλους να βγουν έξω και να ψάξουν τα τοπία ή να βρουν τα δικά τους τοπία, να τα postάρουν σε ένα ευγενή και άτυπο διαγωνισμό.
Στην Ιαπωνία, οι ανθισμένες κερασιές αποτελούν διεθνή είδηση, αλλά και σκοπό ταξιδιού με σημαντικά οικονομικά οφέλη για τη χώρα. Κάθε χρόνο, ανάμεσα σε Μάρτιο και Απρίλιο, η χώρα καλύπτεται με ένα ροζ πέπλο χάρη στα άνθη της κερασιάς. Ντόπιοι αλλά και ξένοι, σπεύδουν να απολαύσουν το θέαμα που δεν κρατά πολλές μέρες. Η Μετεωρολογική Υπηρεσία, μάλιστα, ενημερώνει τους πολίτες για τα μέρη που έχουν ανθίσει, καθώς και την εξελικτική πορεία από το άνθισμα του πρώτου μπουμπουκιού ως την πλήρη ανθοφορία των δέντρων.
Οι ανθισμένες κερασιές (και δαμασκηνιές) αποτελούν ταυτόχρονα πολιτιστικό γεγονός. Ένα από τα αγαπημένα χόμπι των κατοίκων της Ιαπωνίας είναι το «hanami», που σημαίνει «κοιτάζω τα λουλούδια». Η ενατένιση των ανθισμένων κερασιών, συνοδευόμενη από πολιτιστικά γεγονότα, ξεκίνησε στην αρχαιότητα όταν οι αριστοκράτες έγραφαν ποίηση και τραγουδούσαν κάτω από τα ανθισμένα δέντρα. Αποτελεί δε το κύριο θέμα πολλών λογοτεχνημάτων, χορών και έργων τέχνης.
Για να μπορέσουν δε οι πολίτες να απολαύσουν συλλογικά το θέαμα έχουν καθιερωθεί μέρες αργίας. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε, ίσως, να γίνει και στην Κύπρο. Μία μέρα αργίας μόνο και μόνο για να απολαύσουμε την Άνοιξη που ειδικά στην Κύπρο φεύγει πριν την πάρουμε είδηση όσοι ζούμε σε αστικές περιοχές. Κάτι τέτοιο, πολύ ρομαντική ιδέα μάλλον, θα ενίσχυε τη σχέση μας με τον τόπο. Θα καταλαβαίναμε καλύτερα την καταστροφή που συντελείται και τι πρέπει να διαφυλάξουμε.
