«Πάντα ένιωθα ότι είναι υποχρέωση μας να δίνουμε πίσω και όχι μόνο να παίρνουμε», μού είπε η εθελόντρια Μαρία Γεωργίου. «Όταν όμως – πρόσθεσε – ήταν μικρά τα παιδιά μου, νόμιζα πως δεν είχα χρόνο γιατί επιπρόσθετα εργαζόμουν και ταξίδευα κάθε βδομάδα. Νόμιζα ότι πρόσφερα, με το να δίνω απλώς κάποια χρήματα σε εράνους. Πήγα μια μέρα σε ένα σεμινάριο του ιδιωτικού σχολείου του γιου μου και ρώτησε ο εκπαιδευτής, «πόσοι γονείς είστε στον εθελοντισμό;». Σηκώθηκαν πάνω πολλά χέρια… Στη δεύτερη ερώτηση «ποιοι προσφέρετε ό,τι πιο πολύτιμο έχετε, δηλαδή τον χρόνο σας και όχι απλώς χρήματα;», μόνο δυο χέρια σηκώθηκαν… κι εγώ δεν ήξερα πού να κρυφτώ!
Το άλλο γεγονός που με επηρέασε βαθιά, ήταν ο θάνατος της θείας μου και όσα έμαθα στην κηδεία της που δεν γνώριζα μέχρι τότε. Ότι δηλαδή έκανε χημειοθεραπεία για ν’ αντιμετωπίσει τον καρκίνο και όταν έφευγε από το νοσοκομείο, πήγαινε σε καφετέριες και εστιατόρια κοντά στο σπίτι της, μάζευε τα φαγητά που περίσσευαν και τα έπαιρνε σε οικογένειες που είχαν ανάγκη. Κι ενώ επίσης εργαζόταν και είχε και τρία παιδιά… Εκείνη την ώρα ένιωσα τόσο μικρή… κι έτσι αποφάσισα να κάνω κάτι παραπάνω».
Η εθελόντρια Γιόλα Λεωνίδου, μού έδειξε τη φωτογραφία του δωματίου μιας άπορης οικογένειας στη Λευκωσία – μιας από τις εκατοντάδες που βοήθησε – όπου μέχρι πριν λίγους μήνες οι γονείς κοιμούνταν με το βρέφος τους σε ένα στρώμα στο πάτωμα και χρησιμοποιούσαν χαρτοκιβώτια για να κάθονται, αφού δεν έχουν χρήματα ούτε για μια καρέκλα. Μου είπε ότι με τη συνεργασία του Σώματος Εθελοντών Λευκωσίας «μέσα σε τρεις μέρες ο χώρος αυτός έγινε κανονικό σπίτι… τους βρήκα διπλό κρεβάτι, σεντόνια και κουβέρτες, καναπέ και ό,τι άλλο χρειάζονταν άμεσα. Και σε αυτή την περίπτωση όπως σε όλες τις άλλες, πήρα πολύ περισσότερα από όσα έδωσα. Νιώθω χαρά γιατί βρήκα ένα πλυντήριο για μια οικογένεια, ένιωσα χαρά που μου τηλεφώνησε η κοπέλα και μου είπε ότι ο καναπές που της έστειλα, ήταν ο πιο ωραίος που είχε στη ζωή της! Ε τι άλλο θέλω;». Την στιγμή που άνοιγα την πόρτα της εξόδου αποχαιρετώντας την, μού είπε «αν ξέρεις κάποιον που χρειάζεται βοήθεια, είμαι στη διάθεση του!». Γέλασα και τη διαβεβαίωσα πως θα το κάνω – με τη σκέψη ότι εμένα πάντως με βοήθησε πολύ!
