Σιγά σιγά, λοιπόν, φθάσαμε αισίως στο διά ταύτα και σήμερα θα βρεθούμε για δεύτερη φορά σε λίγες μέρες μπροστά από την κάλπη, ενώπιος ενωπίω με τη συνείδησή μας. Μια μακρά και κουραστική προεκλογική διαδρομή έφθασε στο τέρμα και ο κυρίαρχος λαός θα αναθέσει στον νέο Πρόεδρο την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας. Ενας από τους Νίκο Χριστοδουλίδη και Ανδρέα Μαυρογιάννη θα ανέβει απόψε στο βάθρο του νικητή. Όποιος και να είναι, μαζί με τα συγχαρητήρια μας έχει και τις ευχές μας για καλή επιτυχία, η οποία δεν είναι δεδομένη και σίγουρα δεν εξαρτάται από τις προθέσεις του, για τις οποίες δεν αμφιβάλλουμε.
Καλές προθέσεις είχαν οι περισσότεροι, ίσως και όλοι, ανάμεσά τους και μερικοί που αποχώρησαν με σκυμμένο κεφάλι. Αν ταξιδέψουμε λίγο στην πολύ πρόσφατη Ιστορία θα βρούμε πολλά παραδείγματα ηγετών με πολυετή προσφορά και δράση, οι οποίοι βίωσαν τον εκλογικό θρίαμβο αλλά στη συνέχεια είδαν τον λαό που τους εξέλεξε να τους δείχνει την έξοδο, για διαφορετικούς λόγους και υπό διαφορετικές συνθήκες: Τον Γλαύκο Κληρίδη, ο οποίος πραγμάτωσε το κορυφαίο όραμα της ένταξης στην ΕΕ αλλά δεν εξασφάλισε την ολιγόμηνη παραμονή στην εξουσία με στόχο να λυθεί το Κυπριακό, όπως ζήτησε. Τον ηγέτη του βροντερού «όχι» Τάσσο Παπαδόπουλο που ζήτησε νέα εντολή αλλά εισέπραξε «όχι» από την πλειοψηφία των πολιτών. Και τον λαοφιλή Δημήτρη Χριστόφια που απαξιώθηκε μέχρι του σημείου να μείνει στην ιστορία ως ο πρώτος Πρόεδρος ο οποίος δεν διεκδίκησε επανεκλογή. Για τον απερχόμενο Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη επιφυλασσόμαστε, γιατί η σημερινή μέρα δεν προσφέρεται για αποτίμηση του έργου του.
Τους τελευταίους μήνες ακούστηκαν πολλά: Προτάσεις, εισηγήσεις, θέσεις, απόψεις, υποσχέσεις. Αμέτρητα «θα», «πρέπει», «μπορούμε», «θέλουμε» και αρκετά άλλα ρήματα, επίθετα, αντικείμενα και υποκείμενα, σε μια αναμέτρηση πολλών μηνών, η οποία σχεδόν πάντοτε καταλήγει στο σημείο από το οποίο ξεκινά: «Εκείνα που μας ενώνουν είναι περισσότερα από εκείνα που μας χωρίζουν» είναι η προσφιλής φράση μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου όταν ο ορίζοντας της εξουσίας κάνει τους εχθρούς να συμμαχούν και αντιστρόφως, κάνει ομοϊδεάτες να ερίζουν μέχρι χειροδικίας. Όσα απίστευτα είδαμε τις τελευταίες μέρες θα προστεθούν στα κατάστιχα της πολιτικής αμετροέπειας, για την οποία πολλοί θα πρέπει να ντρέπονται.
Αν μας έχει διδάξει κάτι αυτή η εκλογική αναμέτρηση είναι ότι επιβεβαίωσε όσους υποστηρίζουν εδώ και χρόνια ότι αυξάνονται ολοένα οι πολίτες που αποφασίζουν με βάση τα δικά τους κριτήρια χωρίς να ακολουθούν πιστά και τυφλά τις κομματικές νουθεσίες. Αυτό κάθε άλλο παρά κακό είναι, ωστόσο κάποια στιγμή αξίζει να προβληματιστούμε για την άγνωστη εξωθεσμική δύναμη που θα επιχειρήσει να καλύψει το κενό που θα δημιουργήσει στην δημοκρατία μας η περαιτέρω συρρίκνωση των κομμάτων. Το συγκεκριμένο θέμα θα πρέπει πρωτίστως να απασχολήσει τις πολιτικές ηγεσίες, που φέρουν βαρύτατες ευθύνες για το μειωμένο βαθμό εμπιστοσύνης με την οποία τους περιβάλλουν οι πολίτες. Η διαφθορά δεν είναι αμάρτημα μόνον του ενός, ούτε και η διαπλοκή έχει κομματική προτίμηση. Ευτυχώς δεν είναι όλοι ίδιοι αλλά δυστυχώς η φωτιά της ισοπέδωσης, μαζί με τα ξερά καίει και τα χλωρά.
Εντός της ημέρας οι εκλογές θα τελειώσουν και από αύριο αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για την εγκατάσταση της νέας κυβέρνησης. Περίοδος χάριτος δεν υπάρχει γιατί τα προβλήματα τρέχουν και οι προκλήσεις απαιτούν σχέδιο, μεθοδικότητα, γνώση και σκληρή δουλειά. Όταν τα φώτα της νίκης θα σβήσουν και οι ιαχές των υποστηρικτών θα σιγήσουν, ο νικητής θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι μετά την ετυμηγορία του λαού οφείλει να είναι Πρόεδρος για όλους τους πολίτες. Οφείλει επίσης να είναι δίκαιος, γενναιόδωρος και μακρόθυμος, κυρίως έναντι αυτών που στάθηκαν μπροστά του και όχι δίπλα του. Να είναι περισσότερο αυστηρός απέναντι σε εκείνους που τον χειροκροτούν και πιο ανεκτικός σε όσους τον επικρίνουν. Οι πολίτες είναι η πηγή της εξουσίας και όποιος χάσει την εμπιστοσύνη τους, χάνει και τη δύναμή του. Γι’ αυτό, λοιπόν, την ώρα που θα ανεβαίνει στο βάθρο του νικητή, ο νέος Πρόεδρος καλό θα ήταν να θυμηθεί απόψε τα λόγια του Αγάθωνα: Πρώτον, ότι θα κυβερνά ανθρώπους. Δεύτερον, ότι πρέπει να κυβερνά σύμφωνα με τους νόμους. Και τρίτον, ότι δεν θα κυβερνά για πάντα.
