Τι σημαίνει ψήφος κατά συνείδηση; Δηλαδή, έως τώρα με ποιο σκεπτικό ψηφίζαμε; Η απόφαση επιλογής της περασμένης Τρίτης του Πολιτικού Γραφείου του Δημοκρατικού Συναγερμού, για τη σημερινή τελευταία πράξη εκλογής του νέου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποδεικνύει μια παλαιοκομματική αίσθηση νοοτροπίας για τους ψηφοφόρους που δυστυχώς, ακόμα διακατέχει τα κόμματα (στο παρελθόν το είδαμε και από άλλες παρατάξεις).
Η απόφαση του κόμματος είναι πέρα για πέρα αυτονόητη, εκτός και αν το αυτονόητο τελικά, δεν είναι και τόσο αντιληπτό. Η ψήφος έτσι κι αλλιώς είναι κατά συνείδηση και ο ψηφοφόρος εκφράζει ελεύθερα τη βούλησή του. Αυτή άλλωστε είναι η δημοκρατία και δη σε μια κοινωνία η οποία χαρακτηρίζεται με αρκετά αυξημένο μορφωτικό επίπεδο.
Εκτός, αν ακόμα θεωρούν τους ψηφοφόρους πρόβατα. Δηλαδή, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις χειραγωγούν τους θεωρητικά δεδομένους ψηφοφόρους τους, οι οποίοι, τελικά δεν είναι πλέον και τόσο δεδομένοι; Προφανώς ένα μεγάλο μέρος, ναι. Και κάποιο ποσοστό από αυτό το μεγάλο μέρος έχει και τα ωφελήματά του. Όσον αφορά, όμως, στην προκειμένη περίπτωση, ο ΔΗΣΥ, για να αποφύγει το πολιτικό κόστος της όποιας απόφασης επιλογής μιας εκ των δύο υποψηφιοτήτων, με παντιέρα «το κόμμα τζιαι τα μάθκια σας», προτίμησε την ουδετερότητα.
Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, στην αυριανή μέρα, ως πολίτης αυτής της Δημοκρατίας, που τον ενδιαφέρει αυτός ο τόπος, θα ήθελα να δω μια οικουμενική κυβέρνηση, όποιος και αν είναι ο νικητής.
Με συμμετοχή προσωπικοτήτων, ανεξαρτήτων κομματικών καταβολών οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν και να βάζουν τον τόπο πάνω από κάθε κομματικό συμφέρον το οποίο πολλές φορές δύναται να συγκρούεται με τις συμπάθειες… και την κομματική τους ταυτότητα.
Αυτό ονομάζεται πολιτική ωριμότητα. Αφορμή, για τα προαναφερθέντα, η κοινή συνισταμένη της πλειοψηφίας του Πολιτικού Γραφείου του Δημοκρατικού Συναγερμού που είχε ως θέση να παραμείνει ο ΔΗΣΥ αντιπολίτευση. Ούτε Νίκο Χριστοδουλίδη, ούτε Ανδρέα Μαυρογιάννη και ούτε συμμετοχή στην κυβέρνηση κανενός εκ των δύο. Και η αντιπολίτευση βέβαια, είναι υγιές στοιχείο της δημοκρατίας, όταν, όμως, εκφράζεται η διαφωνία για χάριν του δημόσιου συμφέροντος και όχι του κομματικού. Να μου πείτε όλα αυτά είναι σχετικά και αυτονόητα. Όπως ανέφερα και παραπάνω, στις εποχές που ζούμε, είναι χρήσιμο να μην αφήνουμε κενά και τα ευκόλως εννοούμενα να λέγονται γιατί προφανώς έχουμε ένα κάποιο θεματάκι με τα αυτονόητα. Τρανό παράδειγμα, επαναλαμβάνω, η εν λόγω απόφαση για ψήφο κατά συνείδηση.
Τέλος, φτάσαμε στις προεδρικές εκλογές, πράξη δεύτερη. Ώρα εκλογής του νέου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Καταρχάς, να ευχηθώ σε όλους τους πολίτες της Δημοκρατίας καλή απόφαση για την άσκηση του δημοκρατικού δικαιώματος και να εκλεγεί ο καλύτερος. Αν και ο Frank McKinney είπε κάποτε πως, «όλοι θα θέλαμε να ψηφίσουμε τον καλύτερο, αλλά δυστυχώς δεν είναι ποτέ υποψήφιος» και συμπληρώνω, υπό τις περιστάσεις.
Η αυτοπεποίθηση, η αισιοδοξία και η αδιαφορία του Κύπριου πολίτη βρίσκονται στο ναδίρ. Το Κυπριακό πρόβλημα πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Η άλλοτε ποτέ «ανθούσα» οικονομία μαράθηκε κι ακόμα, αναμένουμε τους υδρογονάνθρακες να αναδυθούν από τα έγκατα της θαλάσσης. Τα σκάνδαλα αποτελούν πλέον καθημερινό φαινόμενο και το σλόγκαν «ουσσούτε να περάσουμε» γίνεται όλο και πιο ηχηρό.
Καλή ψήφο… λοιπόν και να κερδίσει ο καλύτερος…
