Ο «Φ» επέλεξε χθες, αντί να μεταφέρει για άλλη μια φορά τα όσα οι εμπλεκόμενοι στον τομέα της Υγείας ανέφεραν για τα προβλήματα των Τμημάτων Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών, να κάνει μια ιστορική αναδρομή και να υπενθυμίσει τα όσα οι προηγούμενοι υπουργοί Υγείας είχαν δηλώσει από το 2008 μέχρι και σήμερα.
Παράλειψη το γεγονός ότι αφήσαμε πίσω τις προσπάθειες που είχε καταβάλει στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, όπως και οι υπόλοιποι υπουργοί, ο Σταύρος Μαλάς. Ψάχνοντας στο αρχείο του «Φ» εντόπισα παρόμοιες δηλώσεις και συσκέψεις.
Στόχος μας, δεν ήταν να θίξουμε τη νέα Υπουργό Υγείας ή τις προθέσεις της αλλά να τονίσουμε το γεγονός ότι τα προβλήματα των ΤΑΕΠ είναι γνωστά εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Να υπενθυμίσουμε ότι πολλοί υπουργοί Υγείας δήλωναν αποφασισμένοι να τα επιλύσουν αλλά, όπως διαπιστώνεται, δεν τα κατάφεραν.
Για να μην επιλύονται τα προβλήματα των ΤΑΕΠ σημαίνει ότι κάτι δεν πάει κάλα. Στις περισσότερες συσκέψεις που πραγματοποίησαν υπουργοί Υγείας τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια, λήφθηκε απόφαση για καλύτερη διαχείριση κλινών στους θαλάμους και για ταχύτερη ανταπόκριση των ειδικών γιατρών στις κλήσεις των ΤΑΕΠ.
Θα αναφερθώ σε μια προσωπική μου εμπειρία. Σκόπιμα δεν αναφέρω χρονολογίες και ημερομηνίες γιατί δεν θέλω να φωτογραφίσω κανένα.
Βρισκόταν ο πατέρας μου σε παρατεταμένη νοσηλεία μετά από μια πολύ σοβαρή και περίπλοκη χειρουργική επέμβαση, στον χειρουργικό θάλαμο του νοσοκομείου Λευκωσίας. Κάποια στιγμή, όντας καρδιοπαθής, παρουσίασε σοβαρή επιπλοκή και οι γιατροί του χειρουργικού τμήματος έκριναν ότι επιβαλλόταν να μεταφερθεί σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Με τις ώρες προσπαθούσαν οι χειρουργοί να τους παραχωρηθεί κλίνη στην καρδιολογική ΜΕΘ. Η καρδιολόγος που βρισκόταν στο νοσοκομείο εκείνη τη στιγμή, δεν μπορούσε από μόνη της να παραχωρήσει κλίνη και όπως έλεγε στους χειρουργούς, δεν μπορούσε να πάρει τηλέφωνο τον διευθυντή της, διότι είχε δώσει ρητές οδηγίες να μην τον ενοχλούν για τέτοια πράγματα σε μη εργάσιμες ώρες και όταν βρισκόταν στο σπίτι του. Ήταν απόγευμα όταν ο πατέρας μου χρειάστηκε την ΜΕΘ βλέπετε και δεν ήταν δυνατό να ενοχλήσουμε τον διευθυντή.
Αρχικά, προσπάθησα να μην χρησιμοποιήσω την δημοσιογραφική μου ιδιότητα και τις γνωριμίες μου στον τομέα της Υγείας, προκειμένου να μην θεωρηθεί ότι χρησιμοποιώ κάποιο μέσο απλά και μόνο επειδή επρόκειτο για τον πατέρα μου. Η ώρα όμως περνούσε και ο πατέρας μου κινδύνευε. Γι’ αυτό αποφάσισα και επικοινώνησα με τον τότε υπουργό Υγείας. Αν θέλετε το πιστεύετε, ούτε καν ο Υπουργός δεν έπεισε ότι έπρεπε να επικοινωνήσει κάποιος με τον διευθυντή του καρδιολογικού τμήματος, παρόλο που κλίνες ελεύθερες υπήρχαν την συγκεκριμένη στιγμή. Τελικά, παραχωρήθηκε κλίνη στην γενική ΜΕΘ και ευτυχώς, δύο ημέρες αργότερα ο πατέρας μου επέστρεψε και πάλι στον χειρουργικό θάλαμο αφού είχε ξεφύγει τον κίνδυνο.
Δεν θα προχωρήσω σε περισσότερη ανάλυση και διευκρινίζω ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν αφορούν το σύνολο των γιατρών των δημόσιων νοσοκομείων. Όσοι δεν θέλουν να καταλάβουν, σίγουρα δεν θα μπορέσουν να συνδέσουν την δική μου εμπειρία με την κατάσταση στα ΤΑΕΠ. Όσοι θέλουν, είμαι σίγουρη ότι ήδη έχουν καταλάβει τα πάντα.
Όπως έχω ξαναγράψει, τα προβλήματα που διαπιστώνονται στα ΤΑΕΠ, δεν είναι προβλήματα των ΤΑΕΠ. Είναι κανονισμοί ή και νοοτροπίες που εφαρμόζονται ή υπάρχουν από την πόρτα των ΤΑΕΠ προς τα μέσα, δηλαδή στους θαλάμους των νοσοκομείων, και από την πόρτα των ΤΑΕΠ προς τα έξω, δηλαδή στην κοινωνία. Δεν ξέρω πότε και πώς θα λυθούν αυτά τα προβλήματα. Αν μένουμε μόνο στις επικεφαλίδες, όπως σωστή διαχείριση κλινών και άμεση ανταπόκριση των ειδικών γιατρών στις κλήσεις των ΤΑΕΠ, σίγουρα δεν θα τα λύσουμε.
