Το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι προχωρεί σε πλήρη αναδιαμόρφωση του συστήματος αξιολόγησης των μαθητών. Αμέσως, σε βελτιωτικά μέτρα για το δεύτερο τετράμηνο των εξετάσεων, μειώνοντας την βαρύτητα της εξεταζόμενης ύλης από 40% σε 20% και μειώνοντας την εξεταζόμενη ύλη στο 60% της διδαχθείσας ύλης. Επίσης, θέτει σε λειτουργία μηχανισμό παρακολούθησης της θεματοθέτησης και του βαθμού δυσκολίας των εξεταστικών δοκιμίων ώστε να αποφευχθεί η πρόκληση πρόσθετου άγχους στους μαθητές. Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει πλήρως το υφιστάμενο σύστημα των τετράμηνων εξετάσεων την επόμενη σχολική περίοδο.
Διάβασα πέντε φορές την χθεσινή ανακοίνωση του ΥΠΑΝ. Ήθελα να την χωνέψω. Να εμπεδώσω ότι επιτέλους δίδεται τέλος σε αυτό τον εφιάλτη των μαθητών. Τόσο απλό ήταν τελικά. Βεβαίως, δεν δόθηκε λύση για τα τραγικά αποτελέσματα του πρώτου τετραμήνου. Όμως, υπό τις περιστάσεις και αφού η γνωμάτευση της Νομικής Υπηρεσίας έδενε τα χέρια της Κυβέρνησης, η χθεσινή απόφαση είναι η καλύτερη δυνατή.
Αναπόφευκτα, όμως, το μυαλό στρέφεται στα όσα διαδραματίσθηκαν τα προηγούμενα τρία χρόνια με τις περιβόητες τετράμηνες εξετάσεις. Αμέτρητες φορές, όλοι ανεξαιρέτως οι εμπλεκόμενοι (εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές) προειδοποιούσαν ότι ο θεσμός λειτουργούσε σαν εφιάλτης. Υποδείκνυαν τα καταστροφικά αποτελέσματα τα οποία θα επέφερε στους μαθητές.
Υπογράμμιζαν ότι ο θεσμός αυτός αφαιρούσε τη δυνατότητα ορθής εκπαίδευσης. Μετέτρεπε τους εκπαιδευτικούς σε σπρίντερ που ανταγωνίζονται το χρόνο. Τους μαθητές σε ρομποτάκια, που αντί να εμπλουτίζονται με γνώσεις, κατέφευγαν σε ανώφελη παπαγαλία για να εξασφαλίζουν βαθμούς στα ολόχρονα τεστ και τις διπλές εξετάσεις. Και τους γονείς σε δρομείς, που έπρεπε καθημερινά, μετά το μεσημέρι, να τρέχουν από το ένα φροντιστήριο στο άλλο.
Τρία ολόκληρα χρόνια, το τσουνάμι των αντιδράσεων σταματούσε σε ένα και μόνο άτομο. Εκείνον ο οποίος κρατούσε στα χέρια του την εξουσία και την χειριζόταν με αναλγησία και εγκληματικό αυταρχισμό. Ο Προδρόμου ήταν ο μόνος ο οποίος μπροστά στα καταστροφικά αποτελέσματα, που φόρτωναν αγωνία, άγχος και ανασφάλεια τους μαθητές, συνέχιζε να σφυρίζει αδιάφορα. Χαρακτηριστική η προκλητική δήλωσή του στις 2-2-22: «Συζητούμε για εξετάσεις περισσότερο από όσο αξίζει. Οι μαθητές πρέπει να προσαρμόζονται. Έπρεπε να κάθονται σε εξετάσεις σε πέντε μαθήματα σε δέκα μέρες όχι σε ενάμιση μήνα».
Τα αποτελέσματα γνωστά. Καταστροφικά για χιλιάδες παιδιά. Κυρίως, τελειόφοιτους, που είδαν τα όνειρά τους να εξανεμίζονται, αφού η πίεση, το άγχος, η ανεπαρκής διδασκαλία και η έλλειψη χρόνου για εμπέδωση του όγκου της ύλης οδήγησαν σε κατρακύλα των βαθμών τους.
Στις περιορισμένες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των εμπλεκομένων, ο από τύχη υπουργοποιηθείς, επέμενε να επιδεικνύει απύθμενο θράσος και απροσμέτρητη αναλγησία. Η Βουλή εμφανιζόταν καθ’ όλη την τριετία ανεπαρκής έως και ανεύθυνη, χωρίς να τολμά να προσφέρει σωσίβιο στους μαθητές. Οι ελάχιστοι που προσπάθησαν να αντιδράσουν αποτελεσματικά, δεν βρήκαν συμπαράσταση από τους πολλούς, που δικαίως αναγορεύτηκαν σε συνυπεύθυνοι του ανεπαρκούς υπουργού. Τα θύματα παρέμειναν πρακτικώς αβοήθητα. Και έγιναν βορά του εφιάλτη.
Τραγική περιγραφή μιας θλιβερής τριετίας. Η στήλη αδυνατεί ακόμη να αποδεχτεί ότι τόσες χιλιάδες εμπλεκομένων δεν τόλμησαν να αντιδράσουν αποτελεσματικά στο καπρίτσιο ενός ξεροκέφαλου υπουργού ώστε να σώσουν τα παιδιά τους. Δεν τόλμησαν να συγκρουστούν με το πείσμα και την ασχετοσύνη εκείνου που έτυχε να κρατάει την εξουσία ώστε να μην θυματοποιηθούν τόσες χιλιάδες παιδιά.
Άραγε, πήραμε το μάθημά μας; Άραγε, μάθαμε πώς πρέπει να αντιδρούμε μπροστά σε μια διαφαινόμενη καταστροφή; Άραγε, αντιληφθήκαμε ότι ο εις και μόνος που φέρει την καταστροφή πρέπει να εξαναγκάζεται σε αλλαγή πλεύσης; Άραγε, συνειδητοποιήσαμε ότι χωρίς δυναμική αντίδραση η καταστροφή δεν αποφεύγεται;
Είτε μάθαμε είτε όχι, η ουσία, δυστυχώς, παραμένει. Η ζημιά η οποία υπέστησαν χιλιάδες μαθητές δεν αίρεται. Τα όνειρα πολλών παιδιών που εξανεμίσθηκαν δεν επιστρέφουν. Ποιος θα πληρώσει αυτό το κόστος; Ποιος θα αποζημιώσει τους μαθητές; Έπρεπε να μπορούσαν οι γονείς των θυμάτων να κινούσαν αγωγή στον ένοχο υπουργό. Και στους συνυπεύθυνους βουλευτές. Ο Προδρόμου έφυγε. Το κόστος και τα θύματα, όμως, παρέμειναν.
