Ο γνωστός παρουσιαστής Αντώνης Κανάκης, μέσω της εκπομπής «Ράδιο Αρβύλα», με αφορμή την τραγωδία των Τεμπών, έθιξε ένα τεράστιο θέμα, σχετικά με τον ρόλο και την αντικειμενικότητα των δημοσιογράφων. Μεταξύ άλλων, ο γνωστός παρουσιαστής αναφέρθηκε σε διάφορους δημοσιογράφους κάνοντας λόγο για «υπαλλήλους κομμάτων», οι οποίοι έχουν ξαμοληθεί στην προσπάθειά τους να κάνουν το άσπρο-μαύρο σε μια ύστατη προσπάθεια υπεράσπισης της κυβέρνησης.
«Βγήκαν και είπαν ακριβώς αυτά τα θλιβερά πράγματα που περιμέναμε να πούνε, τα οποία είναι ανάξια λόγου. Αυτό που είναι άξιο λόγου, είναι ότι παρακολουθούμε εδώ και καιρό μία ακραία και ξεδιάντροπη διαπλοκή μεταξύ συγκεκριμένων δημοσιογράφων και πολιτικών εξουσιών, δύο μέρη που εξ ορισμού θα έπρεπε να είναι απέναντι, αλλά συναλλάσσονται και συνεργάζονται στενά».
Και συνέχισε: «Παρακολουθούμε μία ακραία και ξεδιάντροπη διαπλοκή να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας σε κοινή θέα και μάλιστα το ιδιαιτέρως εξοργιστικό είναι ότι δεν έχουν καν την τσίπα, την ανθρωπιά και τη συναισθηματική νοημοσύνη να χαλαρώσουν το υπερθέαμα διαπλοκής αυτές τις μέρες που πενθούμε τόσο βαριά. Θα μου πεις, αν το έκαναν αυτό, δεν θα ήταν αυτοί που είναι. Το χειρότερο δεν είναι το τέρας, αλλά όταν συνηθίζουμε το τέρας. Και βρισκόμαστε σε μια καθημερινότητα που συνηθίζουμε τη διαπλοκή. Η διαπλοκή είναι ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς της δημοσιογραφίας, η οποία είναι θεμέλιος λίθος της δημοκρατίας», συμπλήρωσε.
Το θέμα που έθιξε ο Αντώνης Κανάκης για τη δημοσιογραφική δεοντολογία προφανώς και δεν είναι καινούργιο. Έγινε όμως η αφορμή να βγει στην επιφάνεια επίσημα, από τη δημόσια συζήτηση που πυροδοτήθηκε στα ελληνικά Μέσα.
Εδώ να πω ότι, η προπαγάνδα από τα στελέχη κομμάτων και κυρίως της εκάστοτε κυβέρνησης αποτελεί μέρος της πολιτικής και από ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ θα μπορούσε να θεωρηθεί και αιτιολογημένη. Όχι όμως, από δημοσιογράφους που υποτίθεται πρέπει να είναι νηφάλιοι και αντικειμενικοί. Και για να εξηγούμαι και να μην παρεξηγούμαι, είναι λυπηρό αν κάποιοι δημοσιογράφοι γίνονται η αιτία να πάρει η μπάλα πολλούς δημοσιογράφους, που κάνουν σωστά τη δουλειά τους και δεν παίζουν αυτό το παιχνίδι.
Αλήθεια, πόσες φορές γίναμε μάρτυρες μιας τέτοιας νοοτροπίας; Ενός φαινομένου με παγκόσμια απήχηση η οποία δυστυχώς, δεν εκλείπει και από την κυπριακή πραγματικότητα.
Η πελατειακή εξάρτηση, το προσωπικό συμφέρον που πηγάζει από τη σχέση κυβερνώντων και κυβερνωμένων, προφανώς υφίσταται και στη σχέση κυβερνώντων και φορέων της Τέταρτης εξουσίας.
Της εξουσίας, η οποία συγκαταλέγεται στην ίδια λογική με τις άλλες τρεις (Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική) και όλες τους υπάρχουν για την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος.
Ο άνθρωπος μπορεί να μην ανέχεται την κοροϊδία και να μην αντέχει την υποτίμηση της νοημοσύνης, στην πλειονότητά του όμως, είναι ευάλωτος στη διαστρέβλωση της αλήθειας και τις ψεύτικες ειδήσεις που κυρίως ευδοκιμούν από φαινομενικά έγκυρες πηγές.
Ζούμε στην εποχή όπου η παραπληροφόρηση ταυτίζεται με το κέρδος και η τεχνολογία τής έχει δώσει φτερά, με αποτέλεσμα οι αποδέκτες της όχι μόνο την κάνουν γαργάρα αλλά, τη διαδίδουν ταχέως, θυμίζοντας εποχές αναλφαβητισμού.
Τελικά, η αναζήτηση της αλήθειας στις μέρες μας, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Ακόμα και όταν προέρχεται από επίσημη πηγή, δεν παύει αρκετές φορές πίσω της να κρύβει σκοπιμότητες. Με τη διερεύνηση και την κριτική σκέψη δύναται να καταλήξουμε σε μια όσο γίνεται πιο αντικειμενική εικόνα της κατάστασης και να μην περνιόμαστε για ένα εύκολο κοινό που πολύ γρήγορα θα πειστεί, θα ξεχάσει και θα συνεχίσει να βόσκει υπό την επίβλεψη των λυκο-ποιμένων του.
