Μετά την εκλογική ήττα της περασμένης Κυριακής και τον αποκλεισμό για πρώτη φορά στα ιστορικά χρονικά του Δημοκρατικού Συναγερμού από τον σημερινό επαναληπτικό γύρο των προεδρικών εκλογών και παρά τις λεπτές ισορροπίες στο εσωκομματικό παιχνίδι που μετά δυσκολίας τήρησαν τα στελέχη του στη διάρκεια της εβδομάδας (τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, Παρασκευή μεσημέρι), πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι η ηγεσία του Αβέρωφ Νεοφύτου, του ανθρώπου που, όταν πριν από δύο χρόνια εξέλεξε την Αννίτα Δημητρίου στη Βουλή, δήλωνε στα πηγαδάκια πως του είναι πιο εύκολο να μαζέψει ψήφους, παρά κεράσια, θα αμφισβητηθεί.
Το αν θα πορευτεί στο Παγκύπριο Εκλογικό Συνέδριο της 11ης Μαρτίου κουβαλώντας μία ή δύο ήττες στην πλάτη, δεν θα διαφοροποιήσει πολύ τα δεδομένα -της αμφισβήτησης, εννοούμε- αν και είναι σίγουρο πως, στη δεύτερη περίπτωση, και δεδομένου ότι τα προσχήματα δεν τηρήθηκαν μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου και δεν ακολουθήθηκε πιστά η απόφαση του διευρυμένου Πολιτικού Γραφείου, θα συνεκτιμηθεί αρνητικά. Δεν υπάρχει δε αμφιβολία πως η έκβαση της σημερινής αναμέτρησης είναι δίκοπο μαχαίρι, ακόμα κι αν στον μικρόκοσμο της ηγεσίας (ή σ’ ένα μέρος της ηγεσίας για να ακριβολογούμε) θεωρηθεί… «επιτυχία».
Οι αντιδράσεις, με βάση όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις προηγούμενες μέρες, θα είναι έντονες και αλυσιδωτές. Άλλωστε, η αυριανή Δευτέρα δεν θα έχει καμία σχέση ούτε με την περασμένη Δευτέρα ούτε με το βράδυ της Κυριακής του πρώτου γύρου, που η συζήτηση περιορίστηκε στη στάση που το κόμμα θα τηρούσε σήμερα. Η αυριανή μέρα θα απαιτήσει ουσιαστική συζήτηση για τους λόγους που το κόμμα βρέθηκε σ’ αυτή τη θέση και αν θέλουν να είναι ειλικρινής και έντιμη αυτή η συζήτηση, δεν θα πρέπει να περιοριστεί στη στοχοποίηση του «αποστάτη».
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου φρόντισε, βέβαια, τις προηγούμενες μέρες να διαλαλήσει προς κάθε κατεύθυνση πως θεωρεί το αποτέλεσμα της 5ης Φεβρουαρίου «ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες σε όλες τις μάχες που έδωσε τα τελευταία 24 χρόνια», δεδομένου ότι πλησίασε τα ποσοστά των βουλευτικών εκλογών του 2021, έχοντας απέναντι του ένα λαοφιλές στέλεχος του Δημοκρατικού Συναγερμού, ποσοστό που του επιτρέπει να διατείνεται: «Έλεγαν πως ο Αβέρωφ δεν είναι εκλέξιμος, πήραμε 26% σε σύγκριση με 27% στις βουλευτικές του 2021, χωρίς αποστασία ενδεχομένως ο Αβέρωφ να έπαιρνε ψηλότερα ποσοστά από όσα πήρε ο υποψήφιος του Συναγερμού τον πρώτο γύρο του 2018, χωρίς υπερβολή» – εκλογές στις οποίες ο Νίκος Αναστασιάδης είχε λάβει 35.51% με 137.268 ψήφους.
Αυτό μπορεί να ακούγεται λογικοφανές, εντούτοις σε μια πιο βασανιστική ανάλυση δεδομένων, μπορεί και να μην είναι. Για μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του κλίματος της επόμενης μέρας στον ΔΗΣΥ, προσθέστε όσα ο Αβέρωφ Νεοφύτου είχε πει κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο διευρυμένο Πολιτικό Γραφείο για «Ιούδες» και «πισώπλατα χτυπήματα», καθώς βεβαίως και τις αιχμές που άφησε ο Νίκος Αναστασιάδης στην παρέμβασή του την Παρασκευή, τόσο σε σχέση με συμπεριφορές όσο και ως προς το διακύβευμα. Πάντως, ένα ενδιαφέρον στοιχείο της επόμενης μέρας στον ΔΗΣΥ ενόψει του εκλογικού συνεδρίου της 11ης Μαρτίου, θα είναι όχι τόσο το ποιοι θα σταθούν απέναντι στον Αβέρωφ Νεοφύτου για τη διεκδίκηση της προεδρίας του κόμματος, όσο ο αριθμός τους. Αυτό από μόνο του θα καταδείξει αν θα πρόκειται για μια συντεταγμένη κίνηση αλλαγής ή για προσωπικές φιλοδοξίες επίδοξων δελφίνων.
