Με αφορμή την τραγωδία στα Τέμπη και τις ευθύνες αρμοδίων και μη, ξεκίνησε μια διελκυστίνδα στην ελληνική τηλεόραση μεταξύ δημοσιογράφων-παρουσιαστών όπως οι Κανάκης, Πορτοσάλτε, Μουτσινάς και Λιάγκας που δεν περιποιεί τιμή σε κανένα. Δεν θα εξετάσουμε ποιος έχει δίκαιο ή άδικο αλλά θα σταθούμε στο διαχρονικά ορθό και λάθος. Λόγω πείρας έχω να πω ότι υπάρχει ένα και μοναδικό εργαλείο για τον δημοσιογράφο που σέβεται την κοινωνία και υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον. Η συνείδηση. Είναι εργαλείο αλάνθαστο αλλά και δίκοπο. Αν παρεκκλίνεις κινδυνεύεις να κοπείς και να απολέσεις πρώτα και πάνω από όλα την αξιοπιστία σου και την αξιοπρέπεια σου.
Από το 1988 μέχρι και σήμερα έχω γράψει μερικές χιλιάδες άρθρα. Παρατηρώντας και κρίνοντας την εξουσία φτάνεις σε ένα σημείο που βλέπεις ένα μοτίβο να επαναλαμβάνεται. Άμα το ερευνήσεις και το αναλύσεις αντιλαμβάνεσαι από ποια συμφέροντα ελαύνεται η κάθε κίνηση. Στα τριανταπέντε αυτά χρόνια το μοτίβο που επαναλαμβανόταν στα άρθρα μου είχε τρεις άξονες: το Κυπριακό, τους αγνοούμενους και τη διαφθορά. Αρχικά νόμιζα ότι τα τρία δεν είχαν κάποια μεταξύ τους σχέση. Όταν μετά από έρευνες και εκατοντάδες ρεπορτάζ μπήκαν όλα τα κομμάτια του παζλ στο τραπέζι αντιλήφθηκα ότι και τα τρία ήταν άρρηκτα δεμένα. Συνδετικό υλικό, κάτι σαν κόλλα, ήταν η διαφθορά. Κι έτσι κατέληξα πολύ συχνά να αναφέρομαι στα τρία κακά της μοίρας αυτού του τόπου: την έλλειψη λογοδοσίας, την ατιμωρησία και την ασυδοσία. Αυτή η τριπλέτα ανέκαθεν είχε έτοιμα τα θύματα που θα πλήρωναν το λογαριασμό, όσο βαρύς κι αν ήταν. Μελετώντας κάποτε τους καταλόγους πεσόντων και αγνοουμένων του 1974 εντόπισα ότι, «Επωνύμου πατρός ουδείς». Για την προδοσία ουδείς πλήρωσε. Ο «μακρόθυμος» Μακάριος ο Γ’, εν τη σοφία του, έδωσε «κλάδον ελαίας» σε αυτουργούς και δράστες του μεγάλου δίδυμου εγκλήματος για τις δύο και πλέον χιλιάδες θύματα, νέα παλικάρια, ανώνυμων γονέων.
Η επόμενη τραγωδία, που πέρασε και πάλι χωρίς κανείς να λογοδοτήσει πραγματικά ήταν αυτή της Helios, με το Boeing 737-31S που συνετρίβη στις 14.08.2005 στο Γραμματικό Αττικής, με 121 άτομα να χάνουν τη ζωή τους. Η έρευνα έδειξε ότι το αεροσκάφος κρίθηκε από την Πολιτική Αεροπορία μη αξιοποιήσιμο κάποιους μήνες πριν το τραγικό συμβάν ωστόσο συνέχισε να πετά, «άγνωστο γιατί». Δεκαοκτώ χρόνια μετά εκείνοι που πλήρωσαν το βαρύ λογαριασμό είναι οι 121 νεκροί και οι συγγενείς που υποφέρουν ακόμα. Για την τραγωδία στο Μαρί, όπως γράψαμε ήδη, το ρόλο του αποδιοπομπαίου έπαιξε ο Κώστας Παπακώστας και οι αυτουργοί κοιμούνται ήσυχοι ακόμα καθώς κι αυτή τη φορά η εξουσία είχε έτοιμα τα θύματα που θα πλήρωναν τη νύφη. Στην Κύπρο η εξουσία έχει ανακαλύψει τρόπο να αποφεύγει και τις αίθουσες των δικαστηρίων στήνοντας εξεταστικές επιτροπές από τις οποίες παρελαύνουν όλοι οι μεγαλόσχημοι, ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όχι ως κατηγορούμενοι σε εδώλιο, αλλά σαν σταρ σε έδρανα. Περιπτώσεις που αντί να περάσουν από δικαστήρια μπήκαν στο ράφι ήταν: το ξέπλυμα των δισεκατομμυρίων Μιλόσεβιτς, το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, το κούρεμα καταθέσεων, το κλείσιμο Λαϊκής Τράπεζας, Συνεργατισμού και Κυπριακών Αερογραμμών, τα «χρυσά διαβατήρια» και τα 25 δισ. κόκκινων δανείων.
Διάβαζα τις προάλλες σε ελλαδικό media ότι, «σε μια κανονική χώρα θα έπρεπε να υπάρχουν μηχανισμοί και συστήματα ελέγχου που δεν θα επιτρέπουν τέτοιες τραγωδίες. Θέλουμε ορθή λειτουργία και κανόνες που δεν θα επιτρέπουν σε κανέναν να κάνει ό,τι θέλει χωρίς λογοδοσία.»! Στην Ελλάδα που έζησε επίσης τραγωδίες με τις πυρκαγιές στην Ηλεία με τους 84 νεκρούς, το 2007. Τότε που ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, βγήκε και μοίραζε λεφτά ενόψει εκλογών μήπως και περισώσει την παράταξη από την απώλεια της εξουσίας. Και επί πρωθυπουργίας Τσίπρα όμως, στις 23 Ιουλίου 2018 στις πυρκαγιές στο Μάτι έχασαν τη ζωή τους 102 άνθρωποι χωρίς να έχουν μέχρι τώρα απαντηθεί τα κρίσιμα ερωτήματα. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά είμαστε ενώπιον της ανείπωτης τραγωδίας των Τεμπών, με τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη να λέει δύο φορές συγνώμη και τις προηγούμενες τραγωδίες να δείχνουν ωστόσο ότι «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» καθώς στο Μαξίμου, «σκέφτονται διπλά και τριπλά για το πότε θα στηθούν οι κάλπες»… Τις ίδιες σκέψεις κάνουν και στην Τουρκία, ως εάν οι πολιτικές ηγεσίες, να έχουν διαγράψει από τον μαυροπίνακα της ιστορίας το γεγονός ότι μεγάλοι σεισμοί του Φεβρουαρίου άφησαν 50,000 νεκρούς και 10 επαρχίες ισοπεδωμένες.
Τουτέστιν, οι ανώνυμοι πολίτες είναι αναλώσιμοι κι αυτό που προέχει δεν είναι οι χιλιάδες τραυματίες και τα εκατομμύρια των αστέγων αλλά η προεδρία, ο Ερντογάν και ο Κιλιντσάρογλου. Και ενώ Κύπρος, Ελλάδα και Τουρκία ομφαλοσκοπούμε μονίμως και αποφεύγουμε τις ευθύνες μας, μια κραυγή ακούστηκε την Πέμπτη στον ΟΗΕ. Ήταν αυτή του γενικού διευθυντή του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας Ραφαέλ Γκρόσι ενώπιον του διοικητικού συμβουλίου του εν λόγω οργανισμού του ΟΗΕ στη Βιέννη: «Κάθε φορά παίζουμε με τη φωτιά και, αν επιτρέψουμε σ’ αυτή την κατάσταση να διαρκέσει, μια μέρα η τύχη θα πάψει να μας ευνοεί». Μιλούσε για την πυρηνική απειλή την οποία και εντοπίζει καθώς ο ίδιος διεξάγει εδώ και μήνες ανεπιτυχώς διαβουλεύσεις με το Κίεβο και τη Μόσχα για δημιουργία ζώνης προστασίας γύρω από τον πυρηνικό σταθμό στη Ζαπορίζια. Κι όμως, η κραυγή Γκρόσι μοιάζει με φωνή βοώντος εν τη ερήμω καθώς αντί της όποιας πρωτοβουλίας ειρήνευσης, η Ε.Ε. ανακοίνωσε δέκατη δέσμη μέτρων εναντίον της Ρωσία στις 25 Φεβρουαρίου και οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν κυρώσεις την περασμένη Πέμπτη…
paraschos.andreas@gmail.com
