Μεθαύριο ο Νίκος Αναστασιάδης λέει αντίο. Μετά από 10 χρόνια στην Προεδρία του κράτους θα παραδώσει το κλειδιά του Προεδρικού στον Νίκο Χριστοδουλίδη. Όπως γίνεται με κάθε Πρόεδρο ο οποίος αποχωρεί, οφείλουμε χωρίς εμπάθεια και με το χέρι στην καρδιά να τον αποχαιρετήσουμε, κάνοντας ένα δίκαιο απολογισμό της διακυβέρνησής του. Καταρχάς, σημειώνοντας ότι ήταν μια δύσκολη δεκαετία, στην οποία κλήθηκε να διαχειριστεί τρεις μεγάλες κρίσεις, οικονομική, πανδημία και πόλεμο στην Ουκρανία.
Η διαχείρισή τους κρίνεται εκ μέρους της Κυβέρνησης ως επιτυχής ή τουλάχιστον, με τις μικρότερες δυνατές συνέπειες. Πλην, όμως, η πραγματικότητα είναι ότι στις δύο από αυτές, η Κυβέρνηση Αναστασιάδη περιορίστηκε να εφαρμόζει όσα εκ των έξω αποφάσιζαν άλλοι. Η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στηρίχτηκε εξ ολοκλήρου στα σκληρά μέτρα τα οποία αποφάσισε η Τρόικα και απλώς εφάρμοσε η Κυβέρνηση. Μάλιστα, με τα χέρια κάτω. Χωρίς την παραμικρή αντίσταση, αφού πολλά από τα μέτρα ήταν επώδυνα. Το κόστος το πλήρωσαν με βάναυσο τρόπο οι ασθενέστερες οικονομικά τάξεις του λαού.
Κατά ανάλογο τρόπο και στην πανδημία εφάρμοσε με τη μέθοδο του copy-paste όλα όσα στο εξωτερικό αποφάσιζαν. Χωρίς να λαμβάνονται σε καμία περίπτωση υπόψη οι ειδικές συνθήκες ενός μικρού νησιού. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να λαμβάνονται και γελοίες αποφάσεις, όπως για παράδειγμα το κλείσιμο Λεμεσού και Πάφου, που επέφερε αχρείαστη ταλαιπωρία σε χιλιάδες πολίτες. Έφτασε, όμως, και σε μέτρα τα οποία καταπάτησαν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως ο έμμεσος εξαναγκασμός χιλιάδων πολιτών σε εμβολιασμό. Με το ανήκουστο μέτρο, να πρέπει να πληρώνουν μέρα παρά μέρα τεστ για να μπορούν να πάνε στην εργασία τους.
Ο Αναστασιάδης δεν δίστασε να προωθήσει μεταρρυθμίσεις, πολλές από τις οποίες συζητούνταν για πολλά χρόνια αλλά δεν υπήρχε η πολιτική βούληση να εφαρμοστούν. Όπως για παράδειγμα η εφαρμογή του ΓεΣΥ (σταθμός και το πλέον θετικό το οποίο θα μείνει ιστορικά συνδεδεμένο με την Προεδρία Αναστασιάδη) η μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Δικαιοσύνης, η προώθηση της ψηφιοποίησης της δημόσιας υπηρεσίας, η καθιέρωση του ΕΕΕ και άλλα.
Στα θετικά τα οποία καυχιέται η απερχόμενη διακυβέρνηση περιλαμβάνεται και η μείωση της στρατιωτικής θητείας. Πλην, όμως, αυτό ικανοποιεί τους νέους, που περνούν συντομότερα στις σπουδές τους αλλά δεν συνεπάγεται θετική εξέλιξη για το στράτευμα. Η υπόσχεση για έναν άρτιο επαγγελματικό στρατό δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Η σωρεία αλλαγών των ΣΥΟΠ κάθε λίγους μήνες δεν μπορεί να υποδηλοί κάτι τέτοιο.
Στη ζυγαριά του απολογισμού του έργου ενός Προέδρου, όμως, τοποθετούνται και όσα αρνητικά συνέβησαν κατά τη δεκαετή διακυβέρνησή του. Δυστυχώς για τον Αναστασιάδη είναι πάρα πολλά. Είναι και ιδιαιτέρως σοβαρά. Έχουν επιφέρει τεράστιες πληγές στο βασανισμένο σώμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μερικά είναι και τόσο άθλια, ώστε να έχουν γεμίσει την πρόσοψη του Προεδρικού με τεράστιους λεκέδες. Ενώ φόρτωσαν την προσωπική βιτρίνα του Προέδρου με παράσημα ντροπής!
Όπως εκείνο το πελώριο «Ντροπή» το οποίο εισέπραξε από τον τέως Γενικό Εισαγγελέα στην περιβόητη υπόθεση Ρίκκου Ερωτοκρίτου. Ο Αναστασιάδης θα μείνει στην Ιστορία ως ο Πρόεδρος που διόρισε Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα ο οποίος κατέληξε στη φυλακή. Μάλιστα, ο ίδιος κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισής του.
Το δεύτερο «παράσημο» αφορά τον βιασμό του βαρυσήμαντου, για κάθε πολιτικό, όρου «δεσμεύομαι». Αυτό το συμβόλαιο τιμής μεταξύ ενός πολιτικού ηγέτη και του λαού, βάσει του οποίου οι πολίτες δύνανται να αισθάνονται ασφάλεια, το μετέτρεψε σε ανέκδοτο. Στην πρώτη του πολιτική πράξη ενέπαιξε το λαό. Πέταξε την υπόσχεσή του στον κάλαθο των αχρήστων και απεδέχθη το επώδυνο κούρεμα. Όποια και αν ήταν τα δεδομένα της στιγμής, το γεγονός του εμπαιγμού του λαού, επέβαλε παραίτηση. Αυτό επιτάσσει η πολιτική ηθική.
Τρίτο «παράσημο» εισέπραξε όταν επανέλαβε τον εμπαιγμό και με το σκάνδαλο του Συνεργατισμού. Διαβεβαίωσε το λαό ότι ο Συνεργατισμός είναι σιδεροκέφαλος, ώστε να υφαρπάξει την ψήφο του και να επανεκλεγεί. Αμέσως μετά επήλθε η πλήρης κατάρρευση του τραπεζικού ιδρύματος.
«Παράσημο» εισέπραξε και για την περιώνυμη γελοιοποίηση της έννοιας των «άριστων των αρίστων». Μανιωδώς, εξαργύρωσε κάθε προεκλογική επιταγή που είχε υπογράψει, με ευτελείς συμφωνίες για αλισβερίσια μηδενικής εκτίμησης. Αποκορύφωση ήταν η φυλάκιση του Ρίκκου. Ήταν, όμως, και πολλοί άλλοι ατυχείς διορισμοί όπως των Γιαννάκη, Χαμπιαούρη, Προδρόμου και άλλων.
Το πέμπτο «παράσημο» που κοσμεί τη βιτρίνα του Προεδρικού, προήλθε από την πρωτοτυπία Αναστασιάδη στην υπονόμευση ανεξάρτητων θεσμών, που ο ίδιος διόρισε. Επειδή δεν του βγήκαν βολικοί στα παιγνίδια εξουσίας που επιδίωκε. Γενικός Εισαγγελέας (Κληρίδης), Γενικός Ελεγκτής (Οδυσσέας Μιχαηλίδης) και Διοικήτρια Κεντρικής Τράπεζας (Γιωρκάτζη) από δυνητικά μετάλλια στο προεδρικό πέτο, εξελίχτηκαν σε λεκέδες μιας ξεπερασμένης πολιτικής νοοτροπίας.
Τέλος, το πλέον ντροπιαστικό «παράσημο» αφορά τον διασυρμό της πατρίδας μας σε κάθε γωνιά του πλανήτη εξαιτίας του περιώνυμου σκανδάλου των «χρυσών» διαβατηρίων. Ισοδυναμεί σχεδόν με προδοσία. Αυτός ο λεκές θα χρειαστεί πολλά χρόνια να καθαρίσει από το διαβατήριο αξιοπιστίας της Κύπρου.
Δυστυχώς, οι πληγές είναι τόσο βαθιές Νίκο Αναστασιάδη, που γέρνουν αρνητικά τον απολογισμό. Τώρα που θα βρεθείς στην πολιτική σύνταξη και θα έχεις χρόνο να καυχιέσαι για τα επιτεύγματά σου, ρίχνε μια ματιά και στα παράσημα της ντροπής! Για να ξέρεις ότι δεν θα μας λείψεις καθόλου…
