Τι κοινωνία γίναμε, που να πάρει. Μερικές φορές σε πιάνει τέτοια απελπισία, που δεν μπορείς να εξηγήσεις τίποτε. Ανεξήγητα όλα. Της υποκρισίας και της διαπλοκής. Του εγωισμού και της ανευθυνότητας. Να ήταν μόνο το Κυπριακό, να πεις, εντάξει, δεν είναι και στα χέρια μας. Παρότι και σε αυτό κρυβόμαστε πίσω από τις ηγεσίες, σιωπούμε, περιμένουμε, κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε, μάθαμε τώρα να γράφουμε κι ένα σωρό εξυπνάδες στα (αντι)κοινωνικά δίκτυα και νομίζουμε πως γίναμε κι ενεργοί πολίτες. Ενδιαφερόμενοι, δήθεν.
Την ώρα που σου αρπάζουν ταυτότητα, ιστορία, αξιοπρέπεια, σε κατακλέβουν και σε αδικούν, την ώρα που σου λένε κατάματα πως δεν είσαι το ίδιο με όλους τους άλλους Ευρωπαίους για να ζητάς τα ίδια δικαιώματα, τις ίδιες ελευθερίες, τις βασικές, την ώρα που σου λένε ότι εσύ οφείλεις να αποδείξεις ότι θέλεις να λυθεί το πρόβλημά σου και σε κατηγορούν ότι προτιμάς το στάτους κβο, δηλαδή, την προσφυγιά και την κατοχή, εσύ ακολουθείς το αιώνιο κυπριακό δόγμα «ουσούτε να περάσουμε». Πού να περάσουμε και πού να πάμε;
Αλλά, μήπως τα κάναμε καλύτερα στα καθημερινά μας. Ίδιοι τομαριστές και ανεύθυνοι. Τι άλλο, δηλαδή, σε μια κοινωνία που επιτρέπει μέλη της να αμολούν αγριεμένα σκυλιά να κατασπαράσσουν και να σκοτώνουν μια αβοήθητη γυναίκα μέσα στα χωράφια, σαν να βρισκόμαστε στις ζούγκλες του Αμαζονίου. Στίγμα αιώνιο για όλους μας θα μένει αυτή η ιστορία. Άμα γίνει το κακό, αποκτούμε όλοι φωνή να διαμαρτυρηθούμε, να έχουμε άποψη, να κατηγορήσουμε. Όταν σιωπούσαμε προηγουμένως. Για να φτάσουμε σήμερα να έχουμε φοιτητές, νέους ανθρώπους, του πανεπιστημίου, να επιτίθενται σαν τρομοκράτες του ISIS σε μια εκδήλωση άλλων φοιτητών, που δεν είναι του γούστου τους. Τι ντροπή!
Αλλά, πώς να έχουμε απαιτήσεις όταν στην πιο κραυγαλέα εμφάνιση ατομικής ευθύνης, μέσα στους δρόμους μας, κυκλοφορούμε όλοι σαν να είμαστε μόνοι μας, σαν να μην υπάρχουν άλλοι στο δρόμο μας, κι αν υπάρχουν οφείλουν για έναν ανεξήγητο λόγο να μας προσέχουν, να μας δίνουν προτεραιότητα, να αντιλαμβάνονται πού θα πάμε και να κάνουν πέρα να περάσει η αφεντιά μας. Άμα δείτε κανέναν να σέβεται τους υπόλοιπους δίπλα του να του δώσουμε βραβείο.
Έτσι σε όλα. Η αφεντιά μας πάνω από όλους! Έτσι μας έμαθε η μάνα μας. Αφέντες, αγενείς, βολεμένοι. Που, άμα μιλήσουμε για βολεμένους θα μιλήσουμε για άλλους, όχι για τον εαυτούλη μας. Εμείς πάντα αδικημένοι, που μας στερούν όσα δικαιούμαστε. Τι να δικαιούσαι, βρε καημένε, αφού έμαθες να μην διεκδικείς παρά μόνο την καλοπέρασή σου; Αυτό επισκιάζει τα πάντα.
Διότι κι όσοι λεηλάτησαν τις τουρκοκυπριακές περιουσίες και τώρα βγαίνει στο φως η λεηλασία τους, μην νομίζετε πως καταλαβαίνουν τι έκαναν. Δικαιούνται νομίζουν. Δικαιούνται να ξεγελούν το σύστημα, δήθεν. Πού να καταλάβουν ότι έτσι ξεγελούν τους συμπολίτες τους. Ακόμα και τους πρόσφυγες! Τους ζήτησε κανένας λογαριασμό; Μπα. Όλοι στο ίδιο καζάνι. Κατσικοκλέφτες. Όπως ήταν οι παππούδες τους. Νομίζετε το ξεπεράσαμε αυτό το κουσούρι; Δεν πέρασαν πολλά χρόνια, μόλις το 2017, άρπαξαν 50 αρνιά και 12 ετοιμόγεννα πρόβατα από μάντρα στη Ξυλοφάγου. Μπορεί και αργότερα, αλλά αυτό βρήκαμε στο αρχείο.
Λοιπόν, εκεί είμαστε ακόμα. Και νομίζουμε ότι κάναμε πρόοδο. Γιατί; Επειδή αποκτήσαμε αλλοδαπούς εργάτες και υπηρέτριες; Βλέπετε πώς τους συμπεριφέρονται οι πατριώτες μας; Σαν δούλος του Μεσαίωνα. Δεκατέσσερις σκλάβους με όλη τη σημασία του όρου είχε ο άλλος στα χωράφια του. Μας έχουν ανάγκη, να τους γδάρουμε ζωντανούς. Να πιάνουν δουλειά πριν ξημερώσει και να σχολνούν μετά τη δύση του ήλιου. Κι οι παππούδες μας έτσι δούλευαν στο κάτω – κάτω. Τι σημασία έχει αν ήταν πριν από ένα αιώνα. Εμείς, τώρα τους έχουμε τους δούλους… Και κάθε βδομάδα να βλέπεις μια νέα υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης ανηλίκου. Μιλάμε για μικρά παιδάκια, των έξι και δέκα χρόνων, που τους παίρνουν τη ζωή οι μεγάλοι, τα αφεντικά, οι εαυτούληδες. Διότι, νομίζουν ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, μπορούν να γίνονται τέρατα και δεν έχουν να δώσουν λογαριασμό σε κανένα. Ελάχιστα έρχονται στο φως από όσα συμβαίνουν, ελάχιστοι μιλούν από όσους γνωρίζουν. Ας το βρει από άλλον, όχι από μένα… Άλλο εγωιστικό κυπριακό δόγμα κι αυτό. Να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο, κι ας είναι όλων των άλλων τα κεφάλια στην καρμανιόλα.
Κρίμα. Και θα μπορούσαμε μια σταλιά τόπος, μια δράκα ανθρώπων, να κτίσουμε μια κοινωνία με ανθρώπινες διαστάσεις. Μπορεί και να μην μας αξίζει, τελικά.
