Ήδη οι προεδρικές εκλογές στην Κύπρο φαίνονται τόσο μακρινές, που ακόμα και στο υποσυνείδητό τους οι υποψήφιοι δεν θα θυμούνται όλα όσα έταξαν, και οι ψηφοφόροι μάλλον ξέχασαν όσα προσδοκούσαν.
Το υποσυνείδητο να μην το υποτιμάτε. Αυτό λειτουργεί, ακόμα και όταν η λογική κοιμάται. Είναι μια διαρκής ενόχληση για εκείνο που θεωρούμε, ή είναι «ρεαλισμός». Διασπάται ανισομερώς σε εκείνους που έχουν ορθή σκέψη (και κοινή λογική, και σε εκείνους που έχουν μια διαρκή σύγχυση. Οι πρώτοι προβληματίζονται. Οι δεύτεροι, καθόλου. Έχουν μιαν ανίκητη βεβαιότητα.
Στο ίδιο έργο θεατές, αναμένουμε μια «ενεργοποίηση του προβλήματός» μας που, όπως και άλλες φορές εκδηλώθηκε με την ίδια, θλιβερή ιεροτελεστία διαδικασιών και κινήσεων. Ο Πρόεδρος, ο εκάστοτε, θα συναντηθεί με τον «απέναντι», σίγουρος ότι η είσπραξη θα είναι «βολικά πενιχρή», η χειραψία αυτοματοποιημένη, και εν συνεχεία θα μεταβεί, με τον «αέρα της νίκης» στην Αθήνα και κατόπιν εις τας Ευρώπας, για να εισπράξει «μπράβο» και να δώσει τα ψίχουλα των προθέσεών του.
Στην κατηγορία των βολεμένων ρεαλιστών της εύκρατης κοινωνίας μας, αυτό αρέσει να ξέρετε. Ως χάπενιγκ, βεβαίως. Όχι ως κάτι που μπορεί, στο διηνεκές, να συμβεί. Είναι το χάπι που τους καθησυχάζει ότι «μπορεί να συνεχίσουμε και έτσι». Η απέχθεια κατά του ρεαλισμού στον 19ο αιώνα ήταν, όπως έγραφε ο Όσκαρ Ουάϊλντ στο Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέϊ, η οργή του Κάλιμπαν όταν είδε το δικό του πρόσωπο στον καθρέφτη. Το νόημα του Ουάιλντ φαίνεται αρκετά ξεκάθαρο: οι απογοητευμένοι αστοί είναι σαν τον Κάλιμπαν, τον αντιήρωα της Τρικυμίας του Σαίξπηρ που αντιστέκεται στις εκπολιτιστικές επιρροές του Πρόσπερο! Τι ψάχνεις τώρα;
Εδώ σταις Αθήναις, έχουμε πιο ωραίες ψευδαισθήσεις, στον ίδιο καθρέφτη του ρεαλσιμού – ο αντικατοπτρισμός του οποίυ προσεγγίζει το απόλυτο τίποτα. Κάτι σαν τις δηλώσεις των νέων υποψηφίων για το χηρεύον αξίωμα του ΔΗΣΥ. Ο Κώστας Καραμανλής αποχωρεί από την ενεργό πολιτική δράση – συγκρατείστε τη λέξη «ενεργό» σαν χιούμορ, και φουντώνει η πολιτική παραφιλολογία εάν θα τον έχουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε δύο χρόνια; Συγκρατείστε και το «αποχωρεί». Από τι;
Επίσης, έχουμε και μία τρέχουσα (ongoing) συζήτηση για το αν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος θα επιλεγεί ως υποψήφιος της ΝΔ στον Νομό Ηλείας, αντί στην Α’ Αθήνας (πιο κυριλέ) που ο ίδιος επιθυμούσε. Και τέλος, but certainly not least, μια δικαστική απόφαση που και αυτή όμως επιχειρείται να υποβαθμιστεί από το «ρεαλιστικό καθεστώς του τίποτα». Διαβάστε:
Δύο χρόνια φυλάκιση είναι η αμετάκλητη ποινή που επέβαλε προχθές χθες στην Αθήνα το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο στον πρώην υπουργό της προηγούμενης κυβέρνησης Τσίπρα-Καμένου, κ. Νίκος Παπάς, για παράβαση καθήκοντος στην υπόθεση της διαγωνιστικής διαδικασίας για τι τηλεοπτικές άδειες, που ήταν ένα από τα πρώτα μέτρα που πήρε και εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Στον επιχειρηματία κ. Χρήστος Καλογρίτσας, που δικάστηκε ως συνεργός του κ. Παπά και ήταν τότε πολύ κοντά στο καθεστώς, αλλά αργότερα στράφηκε εναντίον του αποκαλύπτοντας προσπάθεια δωροδοκίας του προκειμένου να του δώσουν και αυτού τηλεοπτική άδεια, επιβλήθηκε χρηματική ποινή.
> Μετά την απόφαση, ο κ. Παπάς είπε ότι δεν θα ζητήσει επιείκεια «διότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου ένοχο». Έχει ενδιαφέρον αυτό διότι και αυτός ανήκει στην πλατιά φυλή των Ελλήνων πολιτικών που σε κάθε ευκαιρία λένε ότι σέβονται την ελληνική δικαιοσύνη, και έχουν εμπιστοσύνη σε αυτήν. Κι αναρωτιέται τότε αφελώς ο γνωστός προβοκάτορας που ελλοχεύει εντός μου και πάντα με απορρυθμίζει, «ωραία, αφού την σέβεσαι, δεν πρέπει να σέβεσαι και τις αποφάσεις της;».
> Ο κ. Παπάς, που είναι γνωστός και στην Κύπρο για τις επαφές που είχε με το ΑΚΕΛ και δικηγορικά γραφεία για θέματα και υποθέσεις που θεωρήθηκαν «ύποπτες», δεν πήγε ποτέ στο δικαστήριο όσο δικαζόταν η υπόθεσή του. Με ενδιαφέρον αναμένεται αν και πως θα χειριστεί το κόμμα του το θέμα της συμμετοχής του κ. Παππά στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές
«Και έτσι παίζει τον ρόλο του. Η έκτη ηλικία μετατοπίζεται στο αδύνατο και ολισθηρό παντελόνι» – Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Όπως Σας Αρέσει.
