«Ο Τάσος Μητσόπουλος υπηρέτησε με θέρμη τις αρχές και τις αξίες της παράταξής μας και θα τον θυμόμαστε ως έναν άνθρωπο και πολιτικό που έθετε στην πρώτη γραμμή το καλώς νοούμενο συμφέρον της κοινωνίας και της πατρίδας». Πρόκειται για απόσπασμα χθεσινής ανακοίνωσης του ΔΗΣΥ για τη συμπλήρωση εννιά χρόνων από τον θάνατο του ευπατρίδη πολιτικού. Παράλληλα, έσπευσαν και διάφοροι άλλοι από τον ίδιο χώρο να προβούν σε ανάλογες αναρτήσεις, εκθειάζοντας τον ξεχωριστό αυτό πολιτικό, που έφυγε πολύ νωρίς.
Πρόκειται, ωστόσο, για τοποθετήσεις, οι οποίες, ως επί το πλείστον, εξοργίζουν όσους βίωσαν τον Τάσο Μητσόπουλο. Τολμώ, μάλιστα, να ισχυριστώ ότι, εν πολλοίς, αγγίζουν και τα όρια της προσβολής της μνήμης του. Όχι επειδή οι διθύραμβοι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και στο θαυμαστό χαρακτήρα του Τάσου. Αντιθέτως, μάλλον, είναι πολύ λίγα ώστε να αποδώσουν την πραγματική ποιότητά του. Η οργή προκαλείται από αυτούς που τον εκθειάζουν. Διότι οι πλείστοι εξ αυτών απέχουν έτη φωτός από το πολιτικό ήθος και τις αξίες του Μητσόπουλου. Επειδή, στα εννιά χρόνια που διήλθαν από τον αιφνίδιο θάνατό του, κινήθηκαν σε αντίθετη πορεία από εκείνον.
Είναι νόμος της φύσης. Ακόμη και στο βαθύτερο σκοτάδι, υπάρχει πάντοτε αμυδρό φως. Ένα άστρο, το οποίο έστω και από μακριά, αποτρέπει την επικράτηση του απόλυτου σκοταδιού. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Τάσος Μητσόπουλος ήταν άστρο, που διέχεε άπλετο φως στη μαυρίλα της πολιτικής ζωής. Η σήψη, η διαφθορά και η μπόχα άπλωσαν τα πλοκάμια τους στο χώρο της πολιτικής. Προκαλώντας ασφυξία στους πολίτες, οι οποίοι παρακολουθούν τα τελευταία χρόνια άναυδοι το μέγεθος του εξευτελισμού και την ταχύτητα του καταποντισμού.
Σ’ αυτό το άκρως απογοητευτικό σκηνικό, ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις όπως αυτή του Τάσου, αποκτούν αντιστρόφως ανάλογη με τη σαπίλα, αξία και σημασία. Μετατρέπονται σε μοναχικούς διαβάτες, οι οποίοι κρατώντας λυχνάρια βαδίζουν σε σκοτεινούς δρόμους. Πασχίζουν να διατηρήσουν αναμμένη τη φλόγα της ελπίδας, ότι θα ακολουθήσει κάποια στιγμή ένα λυκαυγές διαρκείας, που θα επιτρέψει στους πολίτες να αντικρίσουν φωτεινά μονοπάτια.
Προφανώς, γι’ αυτό έφυγε νωρίς. Δεν ήθελε να ζήσει την κηδεία του πολιτικού ήθους και της πολιτικής αξιοπρέπειας. Πώς να άντεχε ένας ελληνοπρεπής πολιτικός, την αιφνίδια αποκοπή του ομφάλιου λώρου, την οποία με άκρως προσβλητικό τρόπο πρόβαλε η Κυβέρνησή του; Πώς να άντεχε ο πατριωτισμός του την προσυπογραφή του ντροπιαστικού «νόμου Ακιντζί»; Πώς να άντεχε η πολιτική του εντιμότητα τον πολιτικό εμπαιγμό του λαού; Τη δέσμευση ότι ο Συνεργατισμός είναι υγιής και ισχυρός ενώ λίγους μήνες μετά κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος;
Αυτοί που τόλμησαν χθες να τον επικαλεσθούν, πώς τον μιμήθηκαν; Πώς εμπράκτως τίμησαν την μνήμη του σε αυτά τα εννιά χρόνια που πέρασαν; Μήπως με μια διακυβέρνηση διανθισμένη από εξοργιστικά σκάνδαλα; Πώς υπηρέτησαν το συμφέρον της κοινωνίας; Φτωχοποιώντας πολλές χιλιάδες μέλη της;
Πώς υπηρέτησαν το συμφέρον της πατρίδας; Διασύροντάς την σε κάθε γωνιά της υφηλίου με το σκάνδαλο των διαβατηρίων; Πλήττοντας το κύρος της αφού την εμφάνισαν με τις άθλιες πράξεις τους συνώνυμη του κάθε κλεφτοκράτους;
Ακόμη και εσωκομματικά, πώς μιμήθηκαν τις σπουδαίες πολιτικές παρακαταθήκες ήθους, αξιοπρέπειας, εντιμότητας, μετριοπάθειας, ευπρέπειας και αγνού πατριωτισμού, που τους άφησε ο Τάσος Μητσόπουλος; Με ραδιουργίες, με προσωπικές ατζέντες με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών, με επιβράβευση κάθε ημέτερης μετριότητας; Με όλα αυτά τα οποία οδήγησαν στην κατρακύλα του ΔΗΣΥ από το θαυμαστό 34,26% στο ντροπιαστικό 27,77%, το οποίο στρέφει το κόμμα στην εποχή του 1976;
Ναι, είναι αλήθεια. Όσο ο χρόνος περνά, τόσο πιο αισθητή γίνεται η απουσία του Τάσου. Επειδή ο απλός κόσμος την αφουγκράζεται. Μέσα από την αναπόφευκτη σύγκριση. Ψηλαφίζοντας το αποκρουστικό πρόσωπο της πολιτικής σήψης. Ανιχνεύοντας την ηθική χρεοκοπία τραγικών πολιτικών φιγούρων. Γι’ αυτό τιποτένιοι πολιτικάντηδες, μην τον πιάνετε στο στόμα σας. Μολύνετε τη μνήμη του!
Το λάθος του εκτελωνιστή και η αναλγησία του Τελωνείου
Μόλις το περασμένο Σάββατο η στήλη επέκρινε τη συμπεριφορά του κράτους, που αποκόπτει από το ΕΕΕ ατόμων με αναπηρία τον 13ο μισθό (μερικών εκατοντάδων ευρώ) που παίρνουν από υπεραγορές στις οποίες εργάζονται. Δεν υπήρξε ακόμη καμία ανταπόκριση εκ μέρους της Κυβέρνησης. Μια νέα καταγγελία έφθασε στη στήλη, με έγγραφα και ντοκουμέντα. Ο εκτελωνιστής Γιώργος Αντωνίου (35 χρόνια στο επάγγελμα) υπέπεσε στις 14 Μαρτίου σε ένα ανθρώπινο λάθος. Στα έγγραφα τα οποία καταχώρησε στο τελωνείο για δύο εκτελωνίσεις, ξέχασε να δηλώσει το κόστος των ναύλων. Το εντόπισε αμέσως αλλά το τελωνείο είχε κλείσει. Το αμέσως επόμενο πρωινό ενημέρωσε εγγράφως το τελωνείο για το λάθος του, δηλώνοντας τα σωστά ποσά και ζητώντας να τον χρεώσουν βάσει αυτών. Τι εισέπραξε για την απροσεξία του, την οποία έσπευσε τάχιστα να διορθώσει; Την απόλυτη αναλγησία! Του επεβλήθη πρόστιμο 440 ευρώ (220 + 220) για τις δύο εκτελωνίσεις, ενώ φυσικά πλήρωσε και τη διαφορά των ναύλων. Προσέξτε, από τις δύο εκτελωνίσεις, ο άνθρωπος είχε όφελος 80 ευρώ (40 και 40). Τελικά, όμως, για μια απροσεξία την οποία είδε και πήγε να διορθώσει πλήρωσε επιβάρυνση 440 ευρώ. Μπράβο σας!
Γ.Κ.
