Ο κύβος ερίφθη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσδιόρισε τουλάχιστον ποιο μήνα θα γίνουν οι βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Το «τουλάχιστον» παραπέμπει σε φήμες που στροβιλίζονταν τις τελευταίες, δύσκολες μέρες μετά την τραγωδία των Τεμπών, που κόστισε πολύ –και δημοσκοπικά– στην κυβέρνηση, τα ποσοστά της κατρακυλούσαν και γινόταν λόγος να τις «τραβήξει» και έως τον Ιούλιο, που είναι η επίσημη καταληκτική ημερομηνία.
«Μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητος ότι οι εκλογές θα γίνουν τον Μάιο. Δεν θα γίνουν τον Ιούλιο. Και δεν θα γίνουν –θα ήταν και αδιανόητο να λέγαμε ότι οι εκλογές θα γίνουν τον Ιούλιο– διότι μπορεί να χρειαστεί δεύτερη κάλπη. Πολύ πιθανό. Και δεν θα πάμε να κάνουμε εκλογές τον Αύγουστο. Και φυσικά έχουμε και την περίοδο των Πανελληνίων, την οποία πρέπει να προστατεύσουμε ως “κόρη οφθαλμού”», αποκάλυψε ο πρωθυπουργός σε συνέντευξή του προ ημερών στον δημοσιογράφο Σταύρο Θεοδωράκη, που για ένα φεγγάρι έγινε και πολιτικός με το Ποτάμι του.
Η κυβέρνηση άρχισε κιόλας, σιγά – σιγά ειν’ αλήθεια, να αποσυμφορίζει την ατζέντα της από τα Τέμπη και να δίνει βάρος σε θέματα οικονομίας και καθημερινότητας, που θεωρεί (και ως έναν βαθμό είναι) το ισχυρό της χαρτί.
«Οι καλύτερες μέρες της ελληνικής οικονομίας είναι μπροστά μας», δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσερχόμενος χθες στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Και αναφερόμενος στην αύξηση επιτοκίων, σημείωσε ότι πιέζει και τους Έλληνες δανειολήπτες, αλλά πλέον οι ελληνικές τράπεζες είναι ισχυρές, πρόσθεσε. «Θέλω να διαβεβαιώσω, ακόμα μία φορά, όλους τους Έλληνες καταθέτες ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι ισχυρό και ότι οι καταθέσεις τους είναι προστατευμένες», υπογράμμισε.
Ταυτόχρονα, εν όψει του Πάσχα, η κυβέρνηση άρχισε να διαφημίζει και νέα «καλάθια» στα σουπερμάρκετ με προϊόντα πιο φτηνά, ιδίως για την τσέπη εκείνων που το εισόδημά τους μειώθηκε πολύ λόγω της ακρίβειας. Το ένα καλά είναι με σαρακοστιανά φαγητά (χαλβάδες, θαλασσινά και δημητριακά), και το άλλο είναι «το καλάθι του νονού», που κατά παράδοση είναι εκείνους που θα πάρει στα βαφτιστήριά του τις πασχαλινές λαμπάδες, αβγά και «άλλα καλούδια της Λαμπρής», όπως λέμε εδώ στην Ελλάδα!
Η αντιπολίτευση από την άλλη, έχει κάθε λόγο να θέλει να συντηρήσει το θέμα των Τεμπών και κυρίως «τις μεγάλες ευθύνες της κυβέρνησης» για αυτό. Είναι σαφές ότι θα πάμε στις κάλπες μέσα σε κλίμα βαρύ, αλλά και χορτάτοι από τα καλάθια μας…
Ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο για την στήλη από τον κ. Μάριο Μπέγζο, πρώην Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με τίτλο «Το κακό του κακού»:
«Η τραγωδία των Τεμπών με το πολύνεκρο σιδηροδρομικό ατύχημα προκαλεί το αίσθημα δικαίου κάθε συνανθρώπου μας για δυο λόγους.
1. Η ποσότητα του κακού. Φονεύθηκαν πενήντα επτά άνθρωποι. Κάτι τέτοιο συνέβη στο κατά κοινή ομολογία θεωρούμενο ασφαλέστερο συγκοινωνιακό μέσο κι όχι αλλού, όπου συνηθίζονται πολύνεκρα ατυχήματα.
Επιπλέον έγιναν παρανάλωμα του πυρός οι επιβάτες των εμπρόσθιων τριών βαγονιών λόγω της σφοδρότητας της μετωπικής σύγκρουσης. Λόγω της πυρκαγιάς από την έκρηξη στην εμπορική αμαξοστοιχία “εξαϋλώθηκαν” ανθρώπινα σώματα, ώστε κατέστη αδύνατη η περισυλλογή της σορού των για μια ευπρεπή κηδεία.
2. Η ποιότητα του κακού. Η πλειοψηφία των θυμάτων ήταν νεαρά άτομα στην εικοστή δεκαετία της ζωής τους, μεταξύ 19 και 29 ετών.
Πρόκειται για εκατόμβη νέων ανθρώπων στο άνθος της ηλικίας τους. Φοιτητές και νέοι επιστήμονες που επέστρεφαν στις εστίες τους μετά τον τριήμερο εορτασμό του Καρνάβαλου ήταν τα θύματα.
Ο θάνατος είναι το κατ’ εξοχήν κακό, διότι σημαίνει το αμετάκλητο τέλος της ζωής μας. Καμιά παραμυθία και καμιά ευχή δεν αναιρούν το γεγονός του θανάτου. Απαλύνουν τον πόνο, αλλά δεν τον εξαλείφουν.
Το κακό συμβαίνει με κακό τρόπο και μάλιστα με τον πιο άδικο, αποτρόπαιο, αήθη τρόπο. Το κακό του κακού είναι ο τρόπος με τον οποίο επέρχεται. Δεν φτάνει που ο θάνατος είναι κακό καθ’ εαυτό, αλλά κι ο τρόπος με τον οποίο επισυμβαίνει είναι εξίσου κακός.
Αφανίζεται ο νέος άνθρωπος, ενώ ζει ο υπερήλικας. Πεθαίνει ο υγιής, αλλά επιβιώνει ο ασθενής, κατάκοιτος, ανάπηρος, ετοιμοθάνατος λόγω ανίατης νόσου κ.λπ. Χάνεται ο αθώος, ο “καλός” κι αγαπητός συνάνθρωπος, μα όχι ο “κακός” ή ίσως μισητός πλησίον μας.
Στα Τέμπη (28/02/2023) ζήσαμε το κακό του κακού τόσο στην ποσότητα των 57 νεκρών όσο και στην ποιότητα της νεανικής ηλικίας τους. Ο υπερθετικός βαθμός του κακού βιώθηκε εκεί και τότε».
