Όλη μέρα χθες, αφοσιωμένος πλήρως και αποκλειστικά, σε επαγγελματικό μα και σε προσωπικό επίπεδο, με τις προεδρικές. Έκανα το πρωί και την βόλτα μου στην κυπριακή πρεσβεία στην Αθήνα, όπου πέτυχα και τον Υπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας στην Ελλάδα, Χρήστο Στυλιανίδη, που μαζί με άλλους συμπατριώτες του, άσκησε το εκλογικό του δικαίωμα.
Ο Κύπριος πολιτικός, πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος του Κληρίδη και του Αναστασιάδη, και Επίτροπος στην ΕΕ, ήταν από τους πρωτεργάτες της ψήφισης το 2006 νόμου για να μπορούν να ψηφίζουν σε εκλογικά κέντρα του εξωτερικού (συγκεκριμένα, σε όσα από αυτά μπορεί να εξασφαλιστεί η μυστικότητα της ψήφου), όσοι έχουν εκλογικό δικαίωμα.
Ήταν αρκετός κόσμος εκεί, στο οίκημα της Πρεσβείας στην οδό Ξενοφώντος, σε μιαν Αθήνα που επιτέλους, μετά από σχεδόν δέκα μέρες με χιόνια, κρύο και καταχνιά, ήταν ηλιόλουστη. Και έλαμπαν οι ομορφιές της!
Στην Ελλάδα, μαζί με την Πρεσβεία και το Προξενείο υπάρχουν 9 εκλογικά κέντρα όπου μπόρεσαν οι Κύπριοι πολίτες να πάνε και να ψηφίσουν. Όπως μου μεταφέρθηκε από ανθρώπους που βρέθηκαν σε 4 από αυτά, το καλαμπούρι όλων ήταν «ρε σεις, λέτε νάναι ντέρμπι ο αγώνας μεταξύ Χριστοδουλίδη-Μαυρογιάννη, που να κριθεί από την δική μας ψήφο εδώ;». Άντε στην υγεία μας! Και έρρεε άφθονη και εδώ η ζιβανία.
Τα δύσκολα από σήμερα, και τα καλαμπούρια κομμένα. Όποιος και να είναι ο νέος Προέδρός μας, συγχαρητήρια και σιδερένιος που λέμε και εδώ στην Ελλάδα. Και να αποδείξει ότι θα είναι όντως Πρόεδρος όλων, όχι μονάχα όσων τον ψήφισαν.
Όλη μέρα Κύπρο εχθές, λοιπόν! Σερφάροντας αδιάκοπα στα σόσιαλ μίντια και στους ενημερωτικούς ιστότοπους, και επικοινωνώντας με φίλους και γνωστούς για ανταλλαγή απόψεων. Κατ’ αρχάς, εισέπραξα γενικώς μια αίσθηση μεγάλης ανησυχίας και από τα δύο στρατεύματα – «αμάν, μη βγει αυτός»! Στη δική μου ζυγαριά, που βεβαίως δεν είναι αντιπροσωπευτική κι ας έκανα γερό «σκανάρισμα» και στα δύο πεδία μάχης, οι πιο ανήσυχοι για τελική επικράτηση του αντιπάλου ήταν από τη μεριά του Μαυρογιάννη.
Στο Twitter είδα και άκουσα και πολλές αγριάδες. Εκείνη που με ενόχλησε ιδιαίτερα ήταν η χρήση της λέξης «Ανανιστές», από εκείνους που φανερά εκδήλωναν την προτίμησή τους στον Χριστοδουλίδη. Αναρωτιέμαι αν και πότε θα ωριμάσουμε ως λαός, ώστε να μπορέσουν τουλάχιστον τα παιδιά, τα εγγόνια και δισέγγονά μας να πουν ότι ζουν σε έναν τόπο με πολιτικό πολιτισμό. Κάτι που τώρα, δεν υπάρχει.
Η συνήθεια του να προτάσσουμε αισχρούς χαρακτηρισμούς (εν προκειμένω έχει ακουστεί και το «προδότης») αντί για πολιτισμένο διάλογο και τεκμηριωμένες απόψεις, με ξεπερνά και με απωθεί.
Οι δηλώσεις πολιτικών στο κεφαλόσκαλο των εκλογικών κέντρων αφότου έχουν ρίξει τη ψήφο τους στην κάλπη, μέσα από την γενικότητά τους και την παντελή έλλειψη πρωτοτυπίας (πχ να αντέστρεφε κάποιος το ερώτημα στους δημοσιογράφους και να του ρωτήσει «εσείς, τι περιμένετε να πω;»), βρίσκω πάντα μια διάσταση-πρόκληση για σχολιασμό εκ μέρους μου. Υποκειμενικότατη, εννοείται…
Για παράδειγμα, ξεχωρίζοντας τα ολίγον πομπώδη λόγια του κ. Καρογιάν, ότι «τώρα είναι η ώρα των συναινέσεων και της σοφίας των πολλών», ο προκλητικός προβληματισμός μου με οδηγεί στην πρώτη απορία που είναι «γιατί τώρα;». Κατ’ επέκταση, θα ήθελα πολύ να κάναμε μαζί μια συζήτηση περί «συναινέσεων» και προπαντός «σοφίας», και δη «των πολλών». Από το τρίπολο αυτό, με δυσκολεύει πιο πολύ το μεσαίο…
Εκείνο, φυσικά, που παίχτηκε πιο πολύ ήταν η απάντηση του απερχόμενου Προέδρου στην παράκληση δημοσιογράφου να σχολιάσει την δήλωση της κας Καίτης Κληρίδη, που πράγματι ήταν πολύ σκληρή για τον κ. Αναστασιάδη, είτε συμφωνεί κάποιος με το περιεχόμενό της, είτε όχι. Δύο παρατηρήσεις:
1. Δεν κατάλαβα ποτέ, και σίγουρα δεν είναι της δικής μου κούπας καφέ (my cup of coffee), το να παθαίνουμε τέτοιο αμόκ για να πάρουμε δηλώσεις από πολιτικούς όταν έχουν ψηφίσει. Εικόνες, ΟΚ.. Δηλώσεις, γιατί; Μπορώ, ίσως, να αποδεχτώ το φολκλορικό ή και ψυχαναλυτικό στοιχείο του πράγματος. Το πολιτικό όμως, σίγουρα όχι.
2. Η κα. Κληρίδη μπορεί, ιδίως πριν από τις εκλογές, να λέει ό,τι θέλει. Δεν έχει απλώς το «όνομα» και το πολιτικό της βάρος, έχει και το δικαίωμα. Πολίτης είναι, με την δική της πορεία, άρα και γνώμη. Ο κ. Αναστασιάδης, που έκανε προηγουμένως μια δήλωση σωστή και συναινετική, όπως αρμόζει σε κάποιον που ηγήθηκε της χώρας του, δεν χρειαζόταν να απαντήσει και δη έτσι όπως απάντησε.
(*) Ες αύριον. Και, όπως θα έλεγε και η Βούλα Πατουλίδου, «για την Κύπρο, ρε γαμώτο!…». Η ιστορική φράση που είπε για την Ελλάδα όταν πήρε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα των 110 μ μετ’ εμποδίων στους Ολυμπιακούς του 1992 στην Βαρκελώνηι.
