Τρία ολόκληρα χρόνια συμπληρώθηκαν χθες από την ημέρα που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε την πανδημία. Επισήμως, δεν την έχει ακόμη άρει. Με αυτή την αφορμή, ο «Φ» φιλοξένησε χθες μια εκ βαθέων συνέντευξη του επικεφαλής της Συμβουλευτικής Επιστημονικής Επιτροπής, επίκουρου καθηγητή Παθολογίας, Κωνσταντίνου Τσιούτη. Στόχος ήταν, τώρα που η κοινωνία ξέφυγε εν πολλοίς από τον τρόμο που είχε σκεπάσει ολόκληρο τον πλανήτη, να καταγραφούν βιώματα τα οποία τα προηγούμενα χρόνια θα ήταν δύσκολο να ομολογηθούν. Η επιλογή του κ. Τσιούτη δεν ήταν τυχαία. Έγινε επειδή είναι ο επικεφαλής της ΣΕΕ, επειδή ως νέος άνθρωπος θα ήταν πιο εύκολο να τολμήσει να πει αλήθειες αλλά και επειδή στο παρελθόν είχε καταγραφεί η διαφωνία του με αρκετές αποφάσεις οι οποίες είχαν ληφθεί. Ανάμεσα στα όσα είπε, κατέγραψε δύο σημαντικές διαφωνίες του. Μια με την απόφαση για το δεύτερο και το τρίτο λοκντάουν και μια με την απόφαση (την χαρακτήρισε ως την πιο δύσκολη στιγμή του) για επιβολή μάσκας και SafePass στα σχολεία. Μάλιστα, και στις δύο περιπτώσεις αποκαλύπτει ότι είχε φτάσει στα όρια της παραίτησης αλλά τον μετάπεισαν τρίτοι.
Η περίοδος της πανδημίας, αναμφίβολα θα μείνει στην Ιστορία. Έχει στιγματίσει τη ζωή της παρούσης γενιάς. Εκατομμύρια οικογένειες, που κατέγραψαν απώλειες δικών τους ανθρώπων, θα κουβαλούν εσαεί τον πόνο. Το κορυφαίο, όμως, που έχει σημασία είναι να έχει μάθει η παγκόσμια κοινωνία από τον εφιάλτη. Γι’ αυτό, έχει μεγάλη σημασία να καταγράφεται και το παραμικρό βίωμα κάθε ανθρώπου, που ήταν εμπλεκόμενος στη διαχείριση της πανδημίας.
Υπό αυτό το φακό θεωρώ σημαντικές τις αναφορές του κ. Τσιούτη. Κατ’ αρχάς, διότι άπτεται πολλών παραλογισμών, που είχαν επιβληθεί. Όπως για παράδειγμα το να κλείνουν ένα σωρό μικρομεσαίες επιχειρήσεις αλλά να αφήνουν ανοικτά τα Mall. Να επιτρέπουν σε ανθρώπους να πηγαίνουν στη θάλασσα αλλά να απαγορεύεται να ξαπλώσουν στην παραλία. Ο γεωγραφικός διαχωρισμός στην επιβολή καραντίνα, τον οποίο εφάρμοσαν μεγάλες χώρες, αδυνατώντας να αντιληφθούν ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αναποτελεσματικό και προβληματικό σε ένα νησάκι. Την εγκληματική διαπίστωση εννιά μήνες μετά την έναρξη της πανδημίας, ότι δεν είχαν πάρει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας για την πιο ευπαθή κατηγορία, αφού δεν είχαν θέσει εξαρχής υπό αυστηρό έλεγχο τις στέγες ηλικιωμένων. Και ένα σωρό άλλα…
Υπό αυτό το πρίσμα, είναι σημαντική η παραδοχή του κ. Τσιούτη. Υπενθυμίζουμε τι είχε κάποια στιγμή δηλώσει: «Φοβόμαστε ότι θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα επόμενα χρόνια τις επιπτώσεις του παρατεταμένου εγκλεισμού των παιδιών. Οι επιπτώσεις αυτές, περιλαμβάνουν περιορισμό της ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης, παιδική παχυσαρκία, άλλα μεταβολικά νοσήματα όπως σακχαρώδη διαβήτη, βίαιη και αντιδραστική συμπεριφορά, αγχώδη διαταραχή, επιδείνωση των προβλημάτων υγείας που ήδη έχουν (π.χ. νευρομυϊκές παθήσεις), όπως και καθυστερήσεις στη διάγνωση προβλημάτων υγείας». Εκεί που διαφωνώ μαζί του είναι στο ότι δεν παραιτήθηκε. Θα έστελνε ηχηρό μήνυμα στους πολιτικούς, που επέβαλαν αποφάσεις ακόμη και όταν διαφωνούσαν οι επιστήμονες. Θα ξεγύμνωνε τους πολιτικούς στην κοινωνία, αποδεικνύοντας ότι παρέκαμπταν τους επιστήμονες.
Το κεφάλαιο των παράλογων μέτρων ήταν από τα βασικότερα την περίοδο της πανδημίας. Τα άλλα δύο είναι οι εμβολιασμοί και η εγκληματική καταπάτηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τους εμβολιασμούς δεν ανέμενα από τον κ. Τσιούτη να τοποθετηθεί αρνητικά. Δεν το αναμένω από κανέναν επιστήμονα στην Κύπρο. Όποιοι, όμως, παρακολουθούν τι αναφέρεται πλέον στο εξωτερικό από ολοένα και περισσότερους επιστήμονες, είναι αρκετό για να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος που καταγράφεται με θρομβώσεις, μυοκαρδίτιδες και άλλα προβλήματα υγείας.
Προκαταλαμβάνω όσους θα αντιδράσουν στην προαναφερθείσα αναφορά για να διευκρινίσω ότι οι φόβοι που εκφράζονται σε άλλες χώρες, δεν έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά ότι οφείλονται στα εμβόλια. Ενδεχομένως, να μην τεκμηριωθεί ποτέ. Ούτε και επιχειρούμε να εμφανιστούμε ως επιστήμονες. Τον προβληματισμό που υπάρχει αναφέρουμε. Την ανησυχία εκατομμυρίων ανθρώπων, η οποία δεν νομίζω να ξεπεραστεί ποτέ.
Όσον αφορά, όμως το τρίτο κεφάλαιο, αυτό της εγκληματικής καταπάτησης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η στήλη έχει κρυστάλλινη άποψη. Θεωρεί ότι είναι το κυριότερο μάθημα το οποίο οφείλει η κοινωνία να έχει λάβει. Έτσι ώστε μελλοντικά να αποφύγει ανάλογο εκτροχιασμό.
Υπήρξε προκλητική και αλόγιστη καταπάτηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων με αποφάσεις έμμεσου εξαναγκασμού των πολιτών να προχωρήσουν σε εμβολιασμό. Όπως το απάνθρωπο μέτρο της διενέργειας ράπιντ τεστ κάθε 48 ώρες για να μπορούν να πηγαίνουν στην εργασία τους ή στο φούρνο να αγοράσουν ψωμί! Μεροκαματιάρηδες υποχρεώθηκαν να πληρώνουν κάθε δυο μέρες τεστ για να μπορούν να ζήσουν την οικογένειά τους! Ήταν μια ωμή καταπάτηση όλων των διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Σε αυτό ήταν συνένοχες όλες οι πολιτικές δυνάμεις, αφού καμία δεν τόλμησε να ορθώσει ανάστημα μπροστά σε αυτό το βάρβαρο πισωγύρισμα της ανθρωπότητας. Πρόκειται για μια πληγή η οποία παραμένει ακόμη ανοικτή και υπάρχει κίνδυνος να παραμείνει εσαεί αν τα κόμματα δεν διασφαλίσουν (όπως η αρμόδια επιτροπή του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου έχει υποδείξει) τα ανθρώπινα δικαιώματα μέσω της νέας νομοθεσίας για τις πανδημίες η οποία συζητείται στη Βουλή.
Σε καμία περίπτωση δεν μηδενίζεται η προσπάθεια αντιμετώπισης της πανδημίας. Ήταν εξαιρετικά δύσκολη και εξαιρετικά απρόβλεπτη μέχρι ενός σημείου. Πριν και πάνω απ’ όλα, οφείλουμε τρία χρόνια μετά, να υποκλιθούμε στο τεράστιο έργο γιατρών και νοσηλευτών στα νοσοκομεία, που κατέθεσαν ψυχή!
Θλίβομαι, όμως, διότι η πανδημία κάποτε θα τελειώσει και επισήμως. Το διαμπερές τραύμα στο καταπονημένο σώμα της ανθρωπότητας, ωστόσο, θα παραμείνει. Και η αιμορροούσα πληγή θα αποτελεί εσαεί στίγμα για όλους! Εκτός αν η κοινωνία έχει αντιληφθεί το έγκλημα και πιέσει την πολιτεία για την μεγίστης σημασίας ανάγκη προστασίας μιας από τις σπουδαιότερες κατακτήσεις της ανθρωπότητας: Το σεβασμό σε στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα για τα οποία δόθηκαν μακροχρόνιοι αγώνες έως ότου κατοχυρωθούν.
