Οι εικόνες από τα συντρίμμια στην Τουρκία που περνούν μπροστά από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες είναι σκληρές. Πιο πολύ βέβαια, αυτές που δείχνουν μικρά παιδιά να βρίσκονται εγκλωβισμένα, αβοήθητα και φοβισμένα, μέσα στα ερείπια των κτηρίων που κατέρρευσαν μέσα σε μια στιγμή σαν τραπουλόχαρτα, μετά τον φονικό σεισμό των 7,8 Ρίχτερ. Η καταστροφή είναι βιβλική. Δεν γίνεται να μένεις ασυγκίνητος μπροστά σε τόσο ανθρώπινο πόνο, σε τόση απόγνωση, άλλωστε, στην ίδια γειτονιά ζούμε. Δεν γίνεται να μη θλίβεσαι, να μη ραγίζει η καρδιά σου, βλέποντας τις χαροκαμένες μάνες να θρηνούν τα παιδιά τους, τον πατέρα να σκάβει με χέρια γυμνά στα χαλάσματα, αναζητώντας το παιδί του. Δεν είναι δυνατόν να μη συγκλονίζεσαι από τη μανία της φύσης, από μια φυσική καταστροφή αυτού του μεγέθους. Και φυσικά δεν γίνεται να μην επιδεικνύεις τον πρέποντα σεβασμό προς τους νεκρούς, τους τραυματίες και τους ανθρώπους που ακόμη αγνοούνται κάτω από τα συντρίμμια, προς τις οικογένειές τους που έχουν βυθιστεί στο πένθος.
Κι όμως, υπάρχουν ανάμεσά μας ανθρωπάρια. Υπάνθρωποι και μισάνθρωποι, άξεστοι κι απολίτιστοι, που εύχονται να αφανιστούν όλοι οι Τούρκοι από προσώπου γης. Να μη μείνει ρουθούνι. Λες και φταίνε οι λαοί για τις πολιτικές διαφορές δύο χωρών. Λες και φταίνε οι απλοί άνθρωποι για τις ηγεσίες τους. Ανθρωποειδή που χαιρεκακούν λες και δεν έχουν ακούσει ποτέ την παροιμία «γιορτή δική τους, παραμονή δική μας».
Κι ύστερα βλέπεις τα μηνύματα που στέλνουν οι Τούρκοι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ευχαριστώντας την Ελλάδα για τη σημαντική συμβολή της στη διάσωση εγκλωβισμένων κάτω από τα ερείπια και οι ελπίδες σου αναπτερώνονται. «Όποια γλώσσα κι αν μιλάμε, όποιο κι αν είναι το χρώμα της σημαίας μας, τα χρώματα των δακρύων μας είναι πάντα τα ίδια. Ευχαριστούμε Ελλάδα»! Συγκινείσαι. Τελικά, υπάρχει ακόμα ανθρωπιά, υπάρχει αλληλεγγύη, υπάρχει ελπίδα. Το απέδειξαν οι άνδρες της ελληνικής ΕΜΑΚ που με πρωτοφανή αυτοθυσία σώζουν ζωές μέσα στα χαλάσματα, το απέδειξαν και οι απλοί άνθρωποι στην Τουρκία που αγκαλιάζουν με θέρμη και ευχαριστούν από καρδιάς τους Έλληνες διασώστες. Γιατί οι φυσικές καταστροφές δεν κάνουν διακρίσεις, οι τραγωδίες δεν έχουν εθνικότητα. Και γιατί οι πατριωτισμοί δεν έχουν θέση όταν ακούς το μοιρολόι μιας μάνας, είτε αυτή λέγεται Αισιέ είτε λέγεται Μαρία.
Το κύμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία είναι ίσως το πιο ενθαρρυντικό μήνυμα στους συγκρουσιακούς καιρούς που ζούμε. Πόσο όμως θα διαρκέσει; Θα έχει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα; Το ερώτημα συνεπώς που προκύπτει είναι αν η «διπλωματία των σεισμών» μπορεί να βοηθήσει προς την κατεύθυνση της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο χωρών. Αν οι σεισμοί μπορούν να αποτελέσουν τον καταλύτη για μια νέα σελίδα στις τεταμένες διμερείς σχέσεις, αν μπορούν να γίνουν η απαρχή για επίτευξη διπλωματικής συνεννόησης. Είναι αλήθεια ότι ο πόνος ενώνει. Φέρνει πιο κοντά λαούς και ηγεσίες. Ας μην τρέφουμε όμως αυταπάτες, η καχυποψία και η δυσπιστία ανάμεσα στις δύο χώρες δύσκολα μπορούν να καμφθούν. Η σκληρή πολιτική του Ερντογάν, με το αναθεωρητικό και επεκτατικό περιεχόμενο, δεν πρόκειται να αλλάξει, έστω κι αν υποχωρήσει παροδικά υπό το βάρος της φοβερής τραγωδίας. Το έδειξε άλλωστε και η άρνηση της Τουρκίας να δεχθεί βοήθεια από την Κύπρο. Διότι άλλο η συμπαράσταση, η αλληλεγγύη και ο ανθρωπισμός και άλλο η πολιτική.
panayiota.charalambous@phileleftheros.com
