Φθάσαμε αισίως και στην επίσημη ανακοίνωση της σύνθεσης του νέου υπουργικού Συμβουλίου και του διορισμού των προσώπων που θ’ αποτελέσουν το νέο κυβερνητικό σχήμα, υπό τον εκλεγέντα Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη. Επιτέλους, δηλαδή, για να μεταβούμε από την τοξική αφασία της ψιθυρολογίας και της σεναριολογίας στην φάση της αλήθειας των πραγμάτων, που συνιστά και τον αυθεντικό δείκτη μιας πολλά υποσχόμενης νέας εικόνας. Είναι γεγονός ότι πολλοί ήταν εκείνοι που ορέγονταν για την συμπερίληψή τους στη λίστα των «εκλεκτών», την οποία όλες αυτές τις μέρες ο ίδιος ο Πρόεδρος φρόντιζε να κρατεί επτασφράγιστο μυστικό. Όσο γινόταν, βέβαια, γιατί και οι διαρροές είναι ασυγκράτητες σ’ αυτό τον τόπο, που ούτως ή άλλος όχι μόνο ισχύει αλλά και υπερισχύει το ουδέν κρυπτό υπό τον ήλιο…
Το πιο σίγουρο πάντως είναι ότι τα βιογραφικά πήραν φωτιά αυτές τις μέρες, σε σημείο που και ο ίδιος ο Ν. Χριστοδουλίδης παραπονιόταν ότι ο αριθμός τους εκτοξευόταν σε τετραψήφια ύψη και μάλλον…ρύπανση προκαλούσαν. Μεγάλος ο συνωστισμός εδώ, ως συνήθως. Προς επίρρωση της ρήσης ότι πολλοί τον πλούτο μίσησαν την δόξα ουδείς… Εκτός κι αν η άμιλλα για προσφορά σ’ αυτό τον τόπο ξεχειλίζει… Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πίεζαν και συμπίεζαν με το πρόσχημα της συμμετοχής τους στην στήριξη για την εκλογή, σάμπως και το αποτέλεσμα δεν ήταν ετυμηγορία του λαού, αλλά των λίγων που καραδοκούν για να εξαργυρώνουν τα πάντα έναντι ανταλλαγμάτων και στην προκειμένη με θέσεις και αξιώματα. Όλα στο δούναι και λαβείν σ’ αυτό τον τόπο.
Η σύνθεση της νέας Κυβέρνησης αποτελεί ευθύνη του ίδιου του Προέδρου, όπως ο ίδιος, άλλωστε, έσπευσε να διευκρινίσει. Και επομένως αποτελεί την πρώτη του πράξη για την οποία κρίνεται. Το ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι όλα θα κριθούν ουσιαστικά όχι από τις πρώτες εντυπώσεις και την όποια ονοματολογία προκύπτει, αλλά κυρίως από τα «έργα και τις ημέρες» που θα επακολουθήσουν. Δεν είναι λίγα τα θέματα που στα χέρια της παρούσας Κυβέρνησης θα σηκώνονται απ’ αυτή την εβδομάδα ως «καυτές πατάτες», χωρίς μάλιστα την πολυτέλεια της αναμονής και των μακρών και αόριστων χρονοδιαγραμμάτων. Είναι εδώ η μεγάλη διαφορά του τώρα σε σχέση με ό,τι συνέβαινε προηγουμένως:
1ον: Ο ίδιος ο λαός αποφάσισε να τοποθετήσει ψηλά τον πήχη με προσδοκίες που θα έπρεπε να τρομάζουν κανονικά όσους όσοι ενδεχομένως σπεύδουν με προθέσεις και διαθέσεις βολέματος ή άλλες παρεμφερείς.
2ον: Οι όποιες αλλαγές απαιτούν τόλμη, θάρρος και ενίοτε περισσό θράσος… Οι θεσμικές κυρίως αλλαγές που επιχειρούνται προϋποθέτουν πρώτιστα καινούργιο ήθος και ύφος αλλά και νοοτροπίες που ν’ ακυρώνουν ό,τι αρρωστημένο και παθογενές του παρελθόντος και κυρίως ό,τι έχει να κάνει με το μεγαλείο… της διαφθοράς. Θα πρέπει επιτέλους να πέσουν τα κάστρα των κατεστημένων και των διεφθαρμένων. Ακόμα πιο πέρα, η κοινωνία απαιτεί κυρίως την οργάνωση θεσμών αντίστασης στην εμπορία των ανθρώπινων αναγκών και κυρίως στην άγρια εκμετάλλευση τους από τα ιδιοτελή συμφέροντα που αφθονούν και ευδοκιμούν.
3ον: Η ιεράρχηση προτεραιοτήτων προβάλλει ως επιτακτική ανάγκη από τα ίδια τα γεγονότα και την ωμή πραγματικότητα. Η οικονομική εξαθλίωση πολλών νοικοκυριών, η παιδεία που αιμορραγεί, η νέοι που δεν βλέπουν αλλά και δεν έχουν μέλλον σ’ αυτό τον έρημο τόπο, απαιτούν άμεσα πράξεις και έργα και λιγότερο φλύαρους και ανέξοδους λόγους, που τόσο πολύ ευημερούν.
Από σήμερα, λοιπόν, όλα αρχίζουν να κρίνονται στην πράξη και με την γλώσσα της αλήθειας. Έτσι απλά…
