Στο μακρινό 1960, με την ανεξαρτησία της Κύπρου, κατά τη διαδικασία του σχηματισμού κυβέρνησης από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, η Στέλλα Κακογιάννη – Σουλιώτη ήταν η πρώτη γυναίκα που διορίστηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο, λαμβάνοντας το χαρτοφυλάκιο της Δικαιοσύνης. Έκτοτε, η Σουλιώτη υπηρέτησε την Κύπρο από πολλά και σημαντικά αξιώματα μέχρι και το 1988 όπου αφυπηρέτησε από τη θέση της Γενικής Εισαγγελέως της Δημοκρατίας.
Χρειάστηκε να περάσουν 21 χρόνια για να δούμε την πρώτη βουλεύτρια, τη Ρήνα Κατσελλή το 1981 να παρακάθεται στα έδρανα της Βουλής, μετά την εκλογή της με το ψηφοδέλτιο του ΔΗΚΟ στην επαρχία Κερύνειας. Θέση που κατείχε μέχρι και το 1996. Για πολλά χρόνια ήταν η μοναδική γυναίκα, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Το 1996 μέχρι και το 2001 η μακαριστή Εύη Θεοπέμπτου, έμελλε να ήταν η πρώτη ηγέτιδα μη κοινοβουλευτικού κόμματος, του Κινήματος Οικολόγων, μέχρι και το 2001 όπου εισήλθε στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Μάλιστα, η Θεοπέμπτου ήταν η πρώτη γυναίκα αρχηγός πολιτικού κινήματος που συμμετείχε στο Εθνικό Συμβούλιο την ίδια χρονιά.
Τον Δεκέμβριο του 1998, στη θέση της Επιτρόπου Διοικήσεως διορίζεται η νομικός Ηλιάνα Νικολάου, 27 χρόνια μετά τον πρώτο διορισμό γυναίκας Επιτρόπου. Η πρώτη ήταν η Στέλλα Κακογιάννη – Σουλιώτη η οποία διετέλεσε Επίτροπος Νομοθεσίας από το 1971 μέχρι το 1984.
Το 2007 η Πραξούλα Αντωνιάδου ανέλαβε ως η τρίτη πρόεδρος των Ενωμένων Δημοκρατών. Διετέλεσε Υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Χριστόφια.
Το 2009 η Ιωάννα Παναγιώτου, ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Κινήματος Οικολόγων, εκλέγεται Γενική Γραμματέας, ενώ το 2013 διορίζεται από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στη θέση της Επιτρόπου Περιβάλλοντος.
Το 2015 η τότε ευρωβουλεύτρια του ΔΗΣΥ Ελένη Θεοχάρους αποχωρεί από το κόμμα και ιδρύει το Κίνημα Αλληλεγγύη, του οποίου ηγήθηκε μέχρι και την 28η Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους.
Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, αναρίθμητες πολύ άξιες γυναίκες προσπάθησαν να προκαλέσουν ρωγμές σ΄ αυτή τη γυάλινη οροφή και στην πολιτική αλλά και σε άλλους τομείς. Ο δρόμος όμως είναι ακόμη μακρύς και τα εμπόδια εμφανή για την απάλειψη των έμφυλων στερεοτύπων και διακρίσεων.
Αναμφίβολα η νυν Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων αποτελεί ένα φαινόμενο. Μέσα σε επτά χρόνια πολιτικής πορείας στο προσκήνιο, εξελέγη δις βουλεύτρια, κατέστη η δεύτερη τη τάξει πολίτιδα της χώρας και το περασμένο Σάββατο αναδείχθηκε ως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού. Από το κόμμα, που το 2016 αμφισβητήθηκε έντονα κατά πόσο έπρεπε να βρίσκεται στο ψηφοδέλτιό του, μάλιστα, με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς που αφορούσαν… τα καλλιστεία.
Η εκλογή Δημητρίου στην ηγεσία του ΔΗΣΥ, ωστόσο, τίθεται σε λάθος βάση στη δημόσια συζήτηση, κυρίως σε ότι αφορά τα μέσα ενημέρωσης, όταν ανάγεται σε δημοσιογραφικό προϊόν το γεγονός ότι μια γυναίκα εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής ή ακόμη στην ηγεσία του μεγαλύτερου κόμματος του τόπου. Η εκλογή της κ. Δημητρίου ή της όποιας γυναίκας λαμβάνει δημόσια αξιώματα ή κατακτά υψηλούς επαγγελματικούς στόχους θα μπορούσε κάλλιστα να τίθεται με όρους πραγματικών ικανοτήτων στο πεδίο δράσης τους. Μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε για πραγματικές ρωγμές σε ανδροκρατούμενους χώρους.
Αν κάτι μπορεί να αφήσει πίσω στην κοινωνία η εκλογή της Αννίτας Δημητρίου, είναι να ανοίξει η συζήτηση για τον πραγματικό εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής του τόπου, μακριά από την εικόνα, κομίζοντας πραγματικό περιεχόμενο αλλά και σεβασμό στα δικαιώματα της γυναίκας με πραγματικούς όρους ισότητας. Μακριά πάντα από τις ασκήσεις επί χάρτου για το τι μπορεί να κάνει μια γυναίκα.
Η Αννίτα Δημητρίου θα κριθεί εκ νέου στον πολιτικό στίβο κι από ένα άλλο μετερίζι, αυτό της αρχηγού του κόμματός της αλλά και του συγκερασμού των καθηκόντων του διττού ρόλου που κατέχει πλέον. Ομολογουμένως, ιδιαίτερα μεγάλη πρόκληση αν κανείς υπολογίσει τα μετεκλογικά δεδομένα στον ΔΗΣΥ αλλά και τις πολλαπλές ευθύνες της Προεδρίας της Βουλής…
