Όσοι γνωρίζουν καλά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, και μπορούν να ερμηνεύουν αμέσως και σχετικά εύκολα τα λόγια, τις εκφράσεις του, και την έμφαση που δίνει σε συγκεκριμένες λέξεις και φράσεις που τον ενδιαφέρουν να καταλάβει και να νοιώσει ο αποδέκτης του, δεν δυσκολεύτηκαν να σημειώσουν από την χθεσινή επίσημη συνάντησή του στο Μέγαρο Μαξίμου με τον Νίκο Χριστοδουλίδη, τα εξής:
« … Είμαι έτοιμος σε αυτό το νέο σου ξεκίνημα, να συνεχίσουμε το μεγάλο μας κοινό όραμα για την επίλυση, την οριστική επίλυση του Κυπριακού, …».
Το «είμαι έτοιμος», δεν είναι σχήμα λόγου. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, δεν εύχεται απλά λύση του Κυπριακού, αλλά περνάει και την αίσθηση του επείγοντος. Αυτό ενισχύεται ακόμα περισσότερο με το πέρασμά του από το «κοινό όραμα» στην «οριστική επίλυση του προβλήματος.
Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι σε αυτήν την πολύ ευθεία κουβέντα του, ο κ. Μητσοτάκης δεν έκανε καμία αναφορά στον τουρκικό παράγοντα, και ιδιαίτερα στο πάγιο, μέχρι τώρα, αφήγημα της Λευκωσίας ότι η προηγούμενη προσπάθεια επίλυσης, που κατέληξε στο ναυάγιο του Κραν Μοντανά, ήταν αποκλειστικό «επίτευγμα» της τουρκικής πλευράς.
Έκανε σαφές, βεβαίως, ότι «η διεθνής νομιμότητα δεν μπορεί να ανέχεται τον 20ο αιώνα ούτε κατοχικό στρατό στην Κύπρο, ούτε ξεπερασμένα συστήματα εγγυήσεων και δικαιώματα επεμβάσεων τρίτων στις υποθέσεις της».
Αλλά στη συνέχεια υπογράμμισε με ιδιαίτερη σημασία ότι μετά από την τραγωδία με τους σεισμούς και την ανθρωπιστική βοήθεια που έσπευσε αμέσως, και ανιδιοτελώς, να προσφέρει η Ελλάδα, έχει την αίσθηση (σ.σ.: εμείς γνωρίζουμε, από διπλωματικές πληροφορίες, και κάτι πολύ παραπάνω από αίσθηση), ότι η Τουρκία, με όποιον και αν είναι στο τιμόνι της (δεν ανέφερε καν ονόματα), μπορεί να επανέλθει σε διαπραγματεύσεις. Στα σοβαρά…
Βεβαίως, πολλά εξαρτώνται και από το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Το σκηνικό έχει αλλάξει άρδην, προς το χειρότερο, μετά την τραγωδία των Τεμπών. Το «χειρότερο» είναι ότι ενδέχεται η Ελλάδα να περάσει ακόμα και σε ακυβερνησία, δεδομένου ότι η αυτοδυναμία, έστω στις δεύτερες εκλογές που θα γίνουν με πιο αναλογικό σύστημα, φαίνεται να έχει δυσκολέψει πάρα πολύ.
Μια Ελλάδα πολιτικά ασταθής, είναι το τελευταίο πράγμα που θέλει η Κύπρος, ιδίως σε αυτό το νέο της ξεκίνημα με άλλον Πρόεδρο πια, που η Αθήνα εκτιμά ότι όσο και αν ήταν ή και αν είναι ακόμα κοντά στον Αναστασιάδη, πολύ γρήγορα θα θελήσει και ο ίδιος, για δικό του καλό, να απογαλακτιστεί.
Ο Μητσοτάκης δηλώνει ότι θα στηρίξει την προσπάθεια του Χριστοδουλίδη για πιο ενεργή συμμετοχή της ΕΕ στην επανεκκίνηση διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό. Η αδιατάρακτη θέση της Αθήνας για τον πόλεμο της Ρωσίας, ότι «στεκόμαστε δίπλα στην Ουκρανία εναντίον της επίθεσης που εξαπέλυσε ο Πούτιν», κάτι που είπε και στην περίφημη, πέρυσι, ομιλία του στο Κογκρέσο, ορίζει και τη ρότα της Αθήνας που, όσον αφορά την στήριξη των εθνικών της θεμάτων (μέσα στα οποία ασφαλώς είναι και το Κυπριακό), είναι κοντά στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον.
Οι περιστάσεις, τόνισε ο Μητσοτάκης στον Χριστοδουλίδη, απαιτούν και εγρήγορση και συνεργασία με όλους τους εταίρους και συμμάχους μας.
Μια Σκέψη. Στο παρακάτω απόσπασμα από άρθρο του ο Ελληνογάλλος φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-1997) εξηγεί περίφημα γιατί η πολιτική δεν είναι «ειδικότητα», αλλά και πώς ορίζεται ο διανοούμενος και ο δημοκρατικός πολίτης:
«(Ως διανοούμενους), όλους εκείνους που, ανεξάρτητα από το επάγγελμα τους, επιχειρούν να υπερβούν την σφαίρα της ειδίκευσης τους και ενδιαφέρονται ενεργά για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία. Αλλά αυτός είναι, και θα πρέπει να είναι, ο ορισμός και του δημοκρατικού πολίτη, Οποιαδήποτε κι αν είναι η απασχόληση του.»
