Αν τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αντικατοπτρίζουν το γενικό κοινό αίσθημα, οι προσδοκίες των πολιτών για άλλη μια φορά διαψεύστηκαν. Πολύ νωρίς, μάλιστα. Ίσως γιατί οι πολίτες πίστεψαν στην ανανέωση που θα έφερνε ένας νέος, σχετικά, άνθρωπος όπως ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ετών 49. Ίσως, γιατί πήραν τοις μετρητοίς τα όσα προεκλογικά υποσχέθηκε και φαντάστηκαν κάτι άλλο. Κάτι που δεν θα είχε σχέση με κόμματα, λίστες ονομάτων μελών και εκλεκτών και ολονύχτιες συναλλαγές. Γιατί όμως να μην ήταν έτσι; Γιατί Σιζόπουλος, Νικόλας, Κάρογιαν, Θεοχάρους και λοιποί εκπρόσωποι του κατεστημένου να στοιχίζονται δίπλα στον υποψήφιο φαβορί χωρίς να διεκδικούν μερτικό;
Με το πρώτο άκουσμα της σύνθεσης του νέου Υπουργικού, το διαδίκτυο γέμισε σχόλια για το διορισμό του Μιχάλη Χατζηγιάννη στο υφυπουργείο Πολιτισμού. Γιατί είχε την πιο εύκολη ανάγνωση. Στην πορεία, ωστόσο, αυτό ίσως αποδειχθεί το λιγότερο κακό. Τα σημάδια ήδη υπάρχουν. Κόμματα, των οποίων η δυναμική είναι άγνωστη, κρύφτηκαν στο άρμα της εξουσίας και γεννήθηκαν ξανά μέσα από τις στάχτες τους για να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν μέχρι σήμερα. Να κρατούν τον τόπο καθηλωμένο στα δικά τους μέτρα συντηρώντας με κάθε τρόπο το μαγαζί τους.
Ο Πρόεδρος, ο οποίος παρουσιαζόταν ως ένα άτομο χωρίς βαρίδια, ο οποίος δεν είχε γραμμάτια να ξεχρεώσει, ο οποίος θα έφερνε την ανανέωση στην πολιτική ζωή και στη διακυβέρνηση του τόπου (αυτό τουλάχιστον πίστεψαν 204.867) δεν μπόρεσε να αποφύγει την πεπατημένη. Ο προηγούμενος είχε τουλάχιστον άλλοθι: «Του έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο». Οι Σιζόπουλος και Κάρογιαν δεν οπλοφορούν, απ’ ότι γνωρίζουμε. Κι όμως, επέβαλαν τους δικούς τους, έθεσαν βέτο για άλλους και κονιορτοποίησαν τις υποσχέσεις που είχε δώσει προεκλογικά ο Πρόεδρος μαζί και την αξιοπιστία του. Αν δεν έλεγε όσα είπε, ίσως κάποια από τα πταίσματα του να περνούσαν απαρατήρητα ή να αντιμετωπίζονταν με επιείκεια. Ο ίδιος, όμως, πούλησε ένα προϊόν με άλλες προδιαγραφές από αυτό που εν τέλει σέρβιρε και προσπαθεί να το δικαιολογήσει.
Προφανώς και τα μέλη του Υπουργικού δεν είναι όλοι για τα τεράτσια (μια αξιοπρεπής δουλειά αλλά ειπωμένη με υποτιμητικό τρόπο από τον Πρόεδρο προτού γίνει Πρόεδρος). Για κάποιους ακούγονται πολύ καλά σχόλια. Ωστόσο, η όλη εικόνα πολύ απέχει από ότι πολλοί ονειρεύτηκαν ή πίστεψαν. Αντικατοπτρίζει, βέβαια, τον αχταρμά από τον οποίο κυοφορήθηκε. Σε αυτό υπάρχει μια συνέπεια.
Όσο για το «πρέπει να αναμένουνε το έργο της κυβέρνησης για να κρίνουμε», δεν είναι παρά savior vivre ενός δήθεν πολιτικού πολιτισμού. Όλα κρίνονται κάθε στιγμή.
