Σε μία χώρα που, όμοια με την Ελλάδα σε πολλά, καθοδηγείται περισσότερο από το συναίσθημα παρά με τη λογική, η επιλογή Χατζηγιάννη για το (ούτε ενός έτους) υφυπουργείο Πολιτισμού της Κύπρου, έχει προκαλέσει συζητήσεις και σχόλια στα σόσιαλ μίντια, που φέρουν έντονα τα σημάδια ενός επικού δράματος. Περισσότερο κακό κάνουν στον τραγουδιστή οι αναρτήσεις εκείνων που ψήφισαν Χριστοδουλίδη και γουστάρουν και την επιλογή Χατζηγιάννη. Τα «και η Μερκουρη σελέμπριτι ήταν», και «μια χαρά ήταν ο Μικρούτσικος και η Γκερέκου» στην Ελλάδα, πυροδοτούν αντιδικίες κάκιστου γούστου και ανιστόρητης βάσης.
Στα χρόνια του Λονδίνου, έζησα από πρώτο χέρι τις προσπάθειες της Μελίνας να πείσει τους Άγγλους, όχι απλώς να επιστρέψουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, αλλά κυρίως να καταλάβουν «γιατί αυτό έχει σημασία για τον κάθε Έλληνα, την κάθε Ελληνίδα και κάθε άνθρωπο του πολιτισμένου κόσμου».
Δεν θα την ξεχάσω ποτέ την ιστορική ομιλία της Μελίνας Μερκούρη στο Oxford Union του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, του πιο διάσημου ίσως συλλόγου υψηλού επιπέδου αντιπαραθέσεων επιχειρημάτων για ένα σοβαρό θέμα.
Ναι, μπορεί να μην ήταν η Μελίνα αυτό που λέμε «πνευματικός άνθρωπος», αλλά είχε χάρισμα και ποιότητα σαν άνθρωπος, και στην τέχνη της σπουδαία.
Στην Ελλάδα, πάντως, δεν πολυσυζητάμε το θέμα της υπουργοποίησης του Μιχάλη Χατζηγιάννη στο υφυπουργείο Πολιτισμού. Τον έχει εκπορθήσει από τη βιτρίνα της επικαιρότητας ο Παύλος Πολάκης, το πρωτοπαλλίκαρο του Τσίπρα, που φαίνεται να έχει αναστατώσει όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας – κυρίως όμως τον Τσίπρα και το κόμμα του.
Εμείς, πρέπει να σας πω, ζούμε με «αυτόν τον τύπο» από την Day1 του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Ένα «θηρίο διαφορετικό», (different beast), ασυγκράτητο. Για κάποιους, ενθουσιωδώς αποδεκτό. Για άλλους, ολωσδιόλου αποκρουστικό. Ο Τσίπρας τον κρατούσε, λένε, επειδή «καλύπτει» ένα «δυνατό κομμάτι» της εκλογικής πελατείας που έχει και χρειάζεται το κόμμα. Είναι αυτό που πιστεύει πως δεν αρκεί μόνο η πολλή δουλειά, (κάποιοι και καθόλου!) για να γυρίσει ο Ήλιος, όπως λέει κι ο Ελύτης στο « Ένα το Χελιδόνι» – αλλά θέλει και τσαμπουκά. Άκοπο. Μάγκικο. Χυδαίο. Και …επαναστατικό. Να κοπεί ο βήχας σε όσους, κατά τον Πολάκη και τους θαυμαστές του, δεν χωράνε στην κόπια της ριζοσπαστικής, όπως την εννοούν, Αριστεράς.
Δεν ξέρω αν η επιμονή του να συμπεριληφθεί ο σύντεκνός του κ. Χαιρετάκης στα ψηφοδέλτια της Κρήτης, είναι η πραγματική αιτία που τον άδειασε ο Τσίπρας ή αν είναι στο πλαίσιο μιας διαφορετικής εκλογικής προσέγγισης γιατί πλέον ο ριζισπαστικός τσαμπουκάς φαίνεται πως δεν τον κάνει κυβέρνηση. Όποιο και να ’ναι το «δίλημμα», ο νουνεχής πολίτης δεν δίνει δεκάρα. Δεν τον ενδιαφέρει πια ούτε το «διαφορετικό τέρας», ούτε και το τεκάλεμιτ* του ΣΥΡΙΖΑ.
Τι θα κάνει τώρα ο ίδιος; Θα έχει ενδιαφέρον, σίγουρα. Ήδη ανθίζουν τα σενάρια για σύμπλευση με διάφορα μπουμπούκια. Θα διατηρήσει το ίδιο προφίλ; Δεν ξέρω αν ο ίδιος καταλαβαίνει ότι αυτό ακριβώς το προφίλ τον τραυμάτισε τώρα πολιτικά; Πιθανώς όχι. Γιατρός είναι όμως και υποθέτω ότι τα στοιχειώδη της επιστήμης του τα γνωρίζει. Θα έχει ακουστά ότι σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, ακόμα και οι γιατροί μπορεί να χρειαστούν ψυχιατρική βοήθεια.
* Τουρκικής κοπιάς λέξη, που στην Κύπρο χρησιμοποιείται συχνά και αναφέρεται στο συνεργείο που καθαρίζει/ πλένει το αυτοκίνητο μέσα-και έξω, αλλά κυρίως πλένει τη μηχανή.
