Από το «για να γίνει ομελέτα χρειάζεται να σπάσουν αβγά» περνάμε στο χριστιανικό «και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Ενότητα, συγχώρεση, αγάπη, όχι εντάσεις, όχι δημόσιες διαφωνίες, όχι ρήξεις… Πολλοί ερμηνεύουν την τάση αυτή ως είσοδο σε μια απολίτικ εποχή, τα εγκαίνια της οποίας έχουν ήδη γίνει. Και όντως, μπορεί να έχει εγκαινιαστεί η απολίτικ εποχή, μπορεί όμως να έχει διάρκεια; 

Ενδεχομένως, λόγω της κόπωσης, που προκάλεσε το παλαιοκομματικό σύστημα και ελέω μιας επίπλαστης εικόνας, που καλλιεργείται πολύ εύκολα μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, οι πολίτες τείνουν να επιλέγουν πιο εύπεπτες λύσεις, χωρίς ακριβή απάντηση στο γιατί αυτό κι όχι το άλλο. Μπορεί να προτάσσουν την ηλικία ως πανάκεια, το φύλο ως προοδευτισμό, ένα τυχαίο γεγονός ως επανάσταση, την αποφυγή δημόσιων τοποθετήσεων ως σοβαρότητα, τον τυχοδιωκτισμό ως συσπείρωση για το δημόσιο καλό. 

Τα προβλήματα ωστόσο είναι εκεί έξω κι αναμένουν λύσεις, που θα έρθουν μέσα από πολιτικές θέσεις και κινήσεις. Για τις οποίες εκτός από συσπειρώσεις, χρειάζονται ρήξεις. Φυσικά κι όσοι ευαγγελίζονταν το σπάσιμο των αβγών, δεν τόλμησαν να το πράξουν. Τα αβγά έμειναν να αιωρούνται στον αέρα, χωρίς συγκεκριμένη πορεία κατεύθυνσης μέχρι που κατέληξαν μπούμεραγκ και έσπασαν στα μούτρα όσων δεν τα έσπασαν έγκαιρα.  

Σε εποχές που οι πιο ξεκάθαρες τοποθετήσεις προέρχονται από ακραία κινήματα, είναι ψευδαίσθηση να νομίζουμε πως θα περάσουμε τις κακοτοπιές ατσαλάκωτοι, χαμογελώντας και τραγουδώντας σαν προσκοπάκια ή διδάσκοντας την αγάπη και την ενότητα. Όσοι σήμερα επιλέγουν τις απολίτικ καταστάσεις, στο πρώτο φύσημα του ανέμου, στην πρώτη φουρτούνα, θα πηδήξουν στη βάρκα όσων έχουν ξεκάθαρες τοποθετήσεις ξεχνώντας και τον προσκοπισμό και τον χριστιανισμό. Γιατί στα δύσκολα ζητάς απαντήσεις κι όχι ευχολόγια.  

Κανείς δεν λέει πως πρέπει να συνεχιστεί το ίδιο μοτίβο πολιτικής, ο ίδιος κενού περιεχομένου λόγος, οι δημόσιες φωνασκίες για την τιμή των όπλων, ο μηδενισμός κι η τοξικότητα. Δεν είναι όμως λύση η αντικατάσταση του από ένα εξίσου κενού περιεχομένου λόγο σερβιρισμένο σε γυαλιστερό περιτύλιγμα. Αργά η γρήγορα η εικόνα ξεθωριάζει. Όπως ψευδαίσθηση ήταν η ιδέα πως μπορεί να υπάρξει αταξική κοινωνία ή πως η ιστορία τελειώνει, το ίδιο θα αποδειχτεί και με τον απολίτικο λόγο. Στη δημόσια ζωή, δυστυχώς μάλλον, δεν μπορούμε να ζούμε σε νιρβάνα. Ο Τατάρ απέναντι μας αναμένει έτοιμος να κλείσει την πόρτα, όπου να ‘σαι αρχίζουν εκποιήσεις πρώτης κατοικίας ενώ οι τράπεζες αυξάνουν τους τόκους, το εκπαιδευτικό σύστημα πελαγοδρομεί ανάμεσα σε μεταρρυθμίσεις και γενικά το μέλλον δεν προδιαγράφεται τόσο καλό ώστε να ζούμε σε ροζ συννεφάκια με μειλίχιους ηγέτες.