Τι σου είναι η φάρα των πολιτικών. Από τη μια μέρα στην άλλη μεταμορφώνονται οι αφιλότιμοι. Σε βαθμό που τους χωράει ακόμη και η τρύπα του βελονιού. Και τι δεν έσυρε όλους τους προηγούμενους μήνες του Χριστοδουλίδη ο Αβέρωφ. Και χθες; Αγκαλίτσες και φιλάκια. Τιμονιέρη τον ανέβαζε, στήριξη του υποσχέθηκε, την πολιτική ηθική του εκθείασε, μέχρι που τον πρότεινε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αβέρωφ παίζει την πολιτική του επιβίωση, η οποία περνάει από την 11η Μαρτίου. Αντιλαμβάνεται ότι δεν τον παίρνει να συνεχίσει την σκληρή γραμμή έναντι του Χριστοδουλίδη. Βλέπετε, αν στον πρώτο γύρο εκείνο το 30% των συναγερμικών που ψήφισαν τον εκλεγέντα Πρόεδρο πόνεσε πολύ, το 75% των συναγερμικών που τον ψήφισαν στον δεύτερο γύρο, προκάλεσε σχεδόν λιποθυμία. Όσο για το σύνθημα «σεισμός, σεισμός, Συναγερμός» το οποίο δόνησε κάποια στιγμή το «Ελευθερία», επέφερε απανωτά εγκεφαλικά σε ηγετικά στελέχη του ΔΗΣΥ.
Δικαιολογημένα, ως εκ τούτου, ο Αβέρωφ έβαλε την ουρά στα σκέλια. Ποιο θα είναι το πραγματικό πρόσωπο το οποίο θα επιδείξει στη συνέχεια, θα διαφανεί μετά την 11η Μαρτίου αν επανεκλεγεί στην ηγεσία του κόμματος. Αν και η λογική λέει, πως έχοντας στο μέλλον να περάσει από εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης, ευρωεκλογές και κυρίως, βουλευτικές εκλογές τον Μάιο του 2026, θα ισοδυναμούσε με αυτοχειρία μια σκληρή αντιπολίτευση έναντι της νέας κυβέρνησης.
Διαφορετική στάση, όμως, τηρούν και οι δύο μέχρι στιγμής ανθυποψήφιοι του. Ο Χάρης Γεωργιάδης, ο οποίος ως αναπληρωτής πρόεδρος ουδέποτε διαφώνησε με τον Αβέρωφ για όλη την κατηφορική πορεία των τελευταίων χρόνων, έφτασε στο σημείο να καταγγείλει δημοσίως παράδοση του μητρώου του ΔΗΣΥ στο αντίπαλο δέος (ΑΚΕΛ) ώστε να επηρεάσουν ψηφοφόρους προς τον Μαυρογιάννη.
Ο δε Δημητρίου, διατυμπάνιζε χθες ότι «για πρώτη φορά στην ιστορία της παράταξης φέραμε τον κόσμο μας σε ένα ασύλληπτο δίλημμα, ένα αδιανόητο αδιέξοδο, να μην ξέρουν τι να ψηφίσουν στον δεύτερο γύρο». Γι’ αυτό, ανέφερε, θέτει τον εαυτό του στη διάθεση των μελών του κόμματος για να κάνει επανεκκίνηση ο ΔΗΣΥ. Τον συμβουλεύουμε να μην ακούσει όσα έλεγε τους προηγούμενους μήνες διότι κανονικά οι συναγερμικοί πρέπει να τον πάρουν με τις πέτρες.
Και οι τρεις προτάσσουν την ανάγκη για ανασυγκρότηση του κόμματος. Αλήθεια μπορεί να γίνει με αυτούς; Ο Αβέρωφ φέρει τη μέγιστη ευθύνη για την ήττα και την κρίση η οποία προκλήθηκε. Έπαιξε κι έχασε. Το παιγνίδι δεν ήταν πόκερ. Ήταν ρώσικη ρουλέτα. Τώρα καλείται να τραβήξει την σκανδάλη με την σφαίρα να βρίσκεται στην εναπομείνασα θαλάμη του όπλου. Αν επανεκλεγεί, είτε σκληρή είτε χαλαρή στάση τηρήσει έναντι του Χριστοδουλίδη, ο ίδιος αποτελεί πλέον καμένο χαρτί. Η διαχρονική αντιπάθεια πολλών προς το πρόσωπό του θα συνεχίσει. Ως εκ τούτου, είναι αδύνατο να επαναφέρει τις 40.000 ψηφοφόρους που εγκατέλειψαν τον ΔΗΣΥ στις βουλευτικές και δεκάδες χιλιάδες που του γύρισαν την πλάτη στις προεδρικές.
Μπορεί άραγε να πατήσει το κουμπί της επανεκκίνησης ο Χάρης Γεωργιάδης; Πώς θα ήταν δυνατό για κάποιον ο οποίος κουβαλά το σκάνδαλο του Συνεργατισμού; Χιλιάδες άνθρωποι θυματοποιήθηκαν. Πώς να τον συγχωρέσουν; Αρκεί να υπενθυμίσουμε πως στις βουλευτικές του 2021, αν και κατήλθε σαν «τσάρος της οικονομίας», από τους τέσσερις (πέραν του Αβέρωφ) βουλευτές που εξέλεξε ο ΔΗΣΥ στη Λευκωσία, ήρθε τρίτος με 9.559 σταυρούς προτίμησης. Μακριά από τους 13.436 του Δημητρίου και μόλις λίγο περισσότερους από την Σάβια (9.091).
Ο Δημητρίου μήπως; Κάποια στιγμή σε αυτό τον τόπο, πρέπει να γίνει ένα σεμινάριο από ειδικούς. Να αναλυθεί ξεκάθαρα η πραγματική έννοια του ηγέτη! Όποιος έχει ωραία εικόνα, είναι χαμηλών τόνων και δημοφιλής λόγω της διαχρονικής κομματικής πειθαρχίας του, δεν σημαίνει ότι μπορεί να γίνει και ηγέτης. Μάλιστα, του μεγαλύτερου κόμματος του τόπου. Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια ήταν το δεξί χέρι του Αβέρωφ. Αν εκείνος φέρει τεράστια ευθύνη για το κατάντημα του κόμματος, και εφόσον μερίδιο ευθύνης φέρουν και τα άλλα πρωτοκλασάτα στελέχη, σαφώς, το δεξί χέρι του προέδρου φέρει τη μέγιστη ευθύνη συγκριτικά με τους υπόλοιπους.
Ποιος μπορεί λοιπόν; Ήδη φημολογείται πως τις επόμενες μέρες ενδέχεται να εκδηλωθεί ενδιαφέρον και από τον Γιώργο Παμπορίδη. Κι αυτός κουβαλάει μια αμαρτία. Για αρκετό διάστημα το όνομά του έπαιζε για υποψήφιος στις προεδρικές μεταξύ ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ αλλά ουδέποτε το σταμάτησε εν τη γενέσει του. Όμως, οφείλει κάποιος να αναγνωρίσει πως είναι δυναμικός, μαχητικός και ταυτόχρονα, με ικανότητα να ελίσσεται όπως απέδειξε όταν ήταν υπουργός Υγείας. Δεν κουβαλάει εσωκομματική φθορά, οπότε, φαντάζει ως μια ενδιαφέρουσα περίπτωση.
Ανεξαρτήτως, ποιον τα μέλη του ΔΗΣΥ θα επιλέξουν, επισημαίνουμε ένα μεγάλο κίνδυνο. Αν είναι τρεις οι υποψήφιοι, για να εκλεγεί κάποιος χρειάζεται τουλάχιστον το 34%. Αν είναι τέσσερις τουλάχιστον το 26%. Αν δεν υπάρξει ένας που να συγκεντρώσει τουλάχιστον το 50%, ο καθείς δύναται να αντιληφθεί τι βαρύτητα θα έχει ένας πρόεδρος με πολύ χαμηλό ποσοστό. Βεβαίως, η δημοκρατία επιτάσσει σεβασμό σε όποιον εξασφαλίσει την πλειοψηφία. Τα εσωκομματικά μαχαιρώματα, όμως, δεν καταλαβαίνουν από δημοκρατία…
