Καταλαβαίνω τον θυμό και την απογοήτευση όσων έχασαν τα λεφτά τους στο «κούρεμα» των καταθέσεων στην Κύπρο. Λίγα ή πολλά δεν έχει σημασία – το θέμα είναι ότι οι περισσότεροι πλήρωσαν για αμαρτίες άλλων. Όσοι συσχετίζουν όμως τον τρόπο που οι αμερικανικές Αρχές αντέδρασαν άμεσα και προστάτευσαν πλήρως τις καταθέσεις πολιτών και εταιρειών στις δύο τράπεζες που κατέρρευσαν (Silicon Valley Bank και Signature), με αυτό που έγινε στη δική μας περίπτωση, στην Κύπρο, είναι μάλλον άστοχο, διότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές καταστάσεις. Όπως διαφορετική είναι η τωρινή κατάρρευση των 2 τραπεζών, με τη χρεοκοπία το 2008 της Lehman Brothers, της 4ης μεγαλύτερης επενδυτικής τράπεζας στις ΗΠΑ τότε.
Οι συνολικές εμπορικές καταθέσεις στις ΗΠΑ είναι 17,7 τρισ. και η διάσωση στην SVB ήταν περίπου 165 δισ. και άλλα περίπου 85 δισ. στην signature Bank, συνολικά 250 δισ., ή μόλις 1,4% των συνολικών καταθέσεων στις ΗΠΑ. Αυτή η παρέμβαση που έγινε, λοιπόν, προστάτεψε από τα χειρότερα όλο το τραπεζικό σύστημα. Άρα, επαναλαμβάνουμε ότι δεν είναι συγκρίσιμες οι συνθήκες τότε στην Κύπρο ή την Ελλάδα με το σήμερα.
Η Αμερική έχει ένα ολόκληρο πλέγμα από ασφαλιστικές δικλίδες και επεμβαίνει άμεσα προκειμένου να μην υπάρξει αυτό που λέμε bank-run. Εκείνοι που πραγματικά καταστράφηκαν, πάντως, είναι οι μέτοχοι και οι ομολογιούχοι. Εμείς δεν είχαμε –και δεν ξέρω αν έχουμε ακόμα– τέτοια αντανακλαστικά. Τα πράγματα έβαλε στη θέση τους πάντως, με ξεκάθαρο τρόπο, ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν. Ο οποίος διαβεβαίωσε τους πελάτες των δύο τραπεζών ότι οι καταθέσεις τους είναι ασφαλείς από το Ταμείο Ασφάλισης των Καταθέσεων (Deposit Insurance Fund), αλλά πρόσθεσε ότι δεν ισχύει το ίδιο για τους επενδυτές. Αυτοί, είπε, δεν θα προστατευθούν, διότι «συνειδητά πήραν το επενδυτικό τους ρίσκο και όταν το ρίσκο δεν αποδίδει, τότε πολύ απλά οι επενδυτές χάνουν τα χρήματά τους. Έτσι δουλεύει ο καπιταλισμός». Τελεία και παύλα!…
Για ακόμα καλύτερη κατανόηση του πράγματος, συστήνω και σχετικό άρθρο της Μαίρης Βενέτη στον ιστότοπο Liberal.gr, με τίτλο «Το δεύτερο ιστορικό “Whatever it takes”», στο οποίο μεταξύ άλλων επισημαίνει τα εξής:
«Οι ρυθμιστικές Αρχές στις ΗΠΑ αν και όχι αλάνθαστες, έχουν ένα μεγάλο προτέρημα: Αντιδρούν άμεσα σε κρίσιμες καταστάσεις για την ευστάθεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Έτσι και αυτή τη φορά κατανόησαν σχεδόν ακαριαία ότι το ζητούμενο για να γλυτώσει ο τραπεζικός τομέας των ΗΠΑ τα χειρότερα κάτω από το βάρος της ταυτόχρονης κατάρρευσης τριών –ίσως και τεσσάρων– τραπεζών και να καταστούν διαχειρίσιμοι οι κίνδυνοι για το ενεργητικό του τραπεζικού τομέα, είναι η προφύλαξη με κάθε μέσο της τραπεζικής πίστης, ήτοι του θεμέλιου λίθου του χρηματοπιστωτικού συστήματος που εδράζεται στηνεμπιστοσύνη του πολίτηστο σύστημα.
Και ο μόνος τρόπος στην παρούσα συγκυρία για να διατηρηθεί η τραπεζική πίστη, είναι η πλήρης αποζημίωση των καταθετών.
Όπερ και εγένετο.»
https://www.liberal.gr/agores/pame-gia-neo-whatever-it-takes
Persona Non Grata. Ρόναλντ Ντιον ΝτεΣάντις, 44, Αμερικανός πολιτικός, ανήκων στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, δικηγόρος, πρώην αξιωματικός του στρατού και από το 2019 κυβερνήτης της Πολιτείας της Φλόριντα στην Αμερική. Η επανεκλογή του τον περασμένο Νοέμβριο με διαφορά 19,4% από τον Δημοκρατικό αντίπαλό του, Τσάρλι Κριστ, είναι η μεγαλύτερη που έχει καταγραφεί ποτέ σε αυτήν την εκλογή. Σε συνέντευξή του τη Δευτέρα στο Fox News, προέτρεψε τους Ρεπουμπλικάνους να αποδοκιμάσουν δυναμικά την εξωτερική πολιτική του προέδρου Μπάιντεν. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι η υποστήριξη και η προστασία προς την Ουκρανία δεν πρέπει να είναι βασική προτεραιότητα και ενδιαφέρον για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την άποψή του, η εισβολή της Ρωσίας είναι «απλώς μια εδαφική διαφορά» με την Ουκρανία. Ο Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο ο ΝτεΣάντις μάλλον θέλει να ξεπεράσει και ο οποίος του έδωσε την υποστήριξή του για να εκλεγεί κυβερνήτης, είπε ότι το μετάνιωσε και τον χαρακτήρισε «ψόφιο σκύλο». Και οι δύο ομόσταβλοι πολιτικοί καλοβλέπουν το χρίσμα για την διεκδίκηση της Προεδρίας της χώρας στις επόμενες εκλογές. Θα έχει πολύ ενδιαφέρον αυτός ο σκυλοκαβγάς.
