Διαβάζοντας την είδηση χθες ότι ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και πρώην υπουργός Εξωτερικών είπε στον Επίτροπο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ Zoζέπ Μπορέλ ότι είναι «αποφασισμένος να επαναρχίσουν οι συνομιλίες για διευθέτηση (settlement) του Κυπριακού», αισθάνθηκα για μία ακόμη φορά βαθύτατα προσβεβλημένος που «ανήκω» σε μια χώρα που αφήνει τόσο χρόνο, από την προηγούμενη προσπάθεια (;) και στο μεσοδιάστημα εκλογών, για να δηλώσει, με άλλον Πρόεδρο πιά, την … αποφασιστικότητά της για άλλη μια προσπάθεια.
Το ‘χω πει πολλές φορές: Είναι ύβρις να είσαι υπό κατοχή και να πέφτεις σε «χειμερία νάρκη» μεταξύ μιας αποτυχημένης προσπάθειας (πάντοτε με την βολική επίκληση της «τουρκικής υπαιτιότητας ή/και αδιαλλαξίας»), και μιας αλλαγής προεδρικής φρουράς. Αλήθεια, έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε έστω μια μέρα; Πόσο μάλλον μια πλήρη, πενταετή προεδρική θητεία, σε πλήρη αποχαύνωση;
Ναι, είναι εύκολο να επιρρίπτει κάποιος το φταίξιμο στην άλλη πλευρά. Και τις περισσότερες φορές υπάρχει αλήθεια σε αυτό. Αλλά από πότε ένας αγώνας για ελευθερία μπορεί να προσκρούει σε υπαρκτά και μη εμπόδια, και εν συνεχεία να βολεύεται αναπαυτικά στην ραθυμία μιας ψευδεπίγραφης ευμάρειας (σε κατεχόμενη χώρα διάολε!), θυμίζοντας συνεχώς ότι «αυτός (ο κακός της άλλης πλευράς) φταίει για το αδιέξοδο»;
Με τέτοια μυαλά, και με το ανόητο αντεπιχείρημα ότι «εμείς παραμένουμε έτοιμοι και σταθεροί στη βούληση για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση», όχι μόνο δεν έχουμε κερδίσει τίποτα, αλλά η κατοχή έχει στερεωθεί, και ο κάποτε συγκάτοικός μας είναι πια ξένος.
Δυστυχώς, εδώ που φτάσαμε, είμαστε υποχρεωμένοι να προσποιούμαστε ότι ελπίζουμε, κάνοντας ταυτόχρονα το σταυρό μας μήπως γίνει κάνα θαύμα…
Το πρώτο ταξίδι εκτός Κύπρου του Νίκου Χριστοδουλίδη, θα είναι βεβαίως στην Αθήνα. Θα έχει ενδιαφέρον η συνάντησή του με τον κ. Μητσοτάκη.
Ενδιαφέρον και ριζοσπαστικό θα ήταν, επίσης, και ένα ταξίδι του στην Ουκρανία. Εκεί έχουν μεταβεί πολλοί ηγέτες της ΕΕ και των ΗΠΑ, δίδοντας δια της παρουσίας τους, μια ηθική βεβαίωση και τόνωση προς τον ουκρανικό λαό, ότι είναι στο πλευρό του. Αυτές οι κινήσεις, εκτός των άλλων, έχουν πελώρια συμβολική βαρύτητα. Πόσο μάλλον τώρα που πλησιάζει ο πρώτος χρόνος από τον πόλεμο του Πούτιν, μια τέτοια κίνηση από τον νέο Πρόεδρο της Κύπρου, μιας χώρας που έχει υποστεί και ακόμα υποφέρει από την εισβολή, θα είχε επίσης πολύ μεγάλη σημασία. Ιδίως που ο κ. Χριστοδουλίδης, ερωτώμενος προεκλογικά για όσα λέγονταν περί σχέσεών του με τον «ρωσικό παράγοντα» στην Κύπρο, κατηγορηματικά απάντησε ότι ήταν εξαρχής αναφανδόν εναντίον της εισβολής στην Ουκρανία. Και μπράβο του!
Το tweet της ημέρας από τον πρώην πολιτικό της φιλελεύθερης δεξιάς στην Ελλάδα, Ανδρέα Ανδριανόπουλο, που έχει αποσυρθεί από την πολιτική απηυδισμένος, για αυτό και βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά τώρα: Η πόλη Ερζίν, στην επαρχία Χατάι της Τουρκίας, δεν είχε ούτε μια κατάρρευση κτηρίου. Και κανένα θύμα! Διότι ο δήμαρχος δεν επέτρεπε παράνομες κατασκευές. Αλλά τον έβριζε και τον κατηγορούσε ο κόσμος. Η χαμηλή δημοτικότητα είναι συχνά σωτήρια. Αυτά για τον “ακριβοδίκαιο” λαό…».
Η είδηση που δεν θα μας αρέσει: «Επιστήμονες έχουν φτάσει στο συμπέρασμα ότι ο μόνος και σίγουρος τρόπος για να μειώσουμε, ως ανθρώπινο είδος, τις αρνητικές επιπτώσεις στον πλανήτη μας, είναι αποφεύγοντας να τρώμε κρέας και γαλακτοκομικά προϊόντα. Σύμφωνα με πρόσφατη επιστημονική μελέτη που δημοσιεύεται στο Boston Consulting Group (BCG), μια σημαντική περικοπή στην κατανάλωση κρέατος, και η στροφή προς μη ζωικά πρωτεϊνούχες τροφές στα πλούσια, ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης, είναι απαραίτητη προϋπόθεση εάν θέλουν πράγματι να αντιστρέψουμε τις ήδη πολύ σοβαρές επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης.
> Αυτά τα … ανόητα σκεφτόμουν χθες το μεσημέρι, κάνοντας βόλτες στην παλιά πόλη της Λεμεσού, μέσα σ’ ένα σύννεφο καπνού από κρέας τσικνιστό. Τσικνοπέμπτη γαρ!….
