Ούτε η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα κηρύσσεται μέσα από τη σύσταση του Ανώτατου Συμβουλίου συνεργασίας των δύο χωρών, ούτε φυσικά και η προχθεσινή ανακοίνωση του Νίκου Χριστοδουλίδη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη αποτελεί κάποιο ιστορικό σταθμό στη συνεργασία των δύο χωρών. Ούτως ή άλλως, Ελλάδα και Κύπρος έχουν ισχυρούς δεσμούς συνεργασίας σε διάφορα επίπεδα διαχρονικά. Αλίμονο δηλαδή να μην υπάρχει συνεργασία σε διάφορα επίπεδα μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας.

Η θεσμοθέτηση της μέσα από ένα Ανώτατο Συμβούλιο ήρθε ως ένα επόμενο βήμα, περισσότερο επικοινωνιακής σημασίας παρά ουσίας. Διότι το πρώτο ταξίδι του Νίκου Χριστοδουλίδη στην ελληνική πρωτεύουσα ως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα ήταν καλό να συνοδευτεί και από μία εξαγγελία. Αυτό ήταν το Ανώτατο Συμβούλιο. Ένας θεσμός συνεργασίας τον οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία έχει συνάψει με την Αίγυπτο και η Ελλάδα με την Τουρκία. Γιατί λοιπόν να είναι κάτι ξεχωριστό και ιδιαίτερης σημασίας αυτή η συμφωνία συνεργασίας; Και γιατί δηλαδή να μην είναι και αυτονόητη η στενή συνεργασία Κύπρου- Ελλάδας; 

Το κάθε κράτος επιδιώκει και θέλει να έχει ισχυρούς δεσμούς συνεργασίας με γειτονικά του κράτη για θέματα κοινού ενδιαφέροντος, όπως ενεργειακά, θέματα τουρισμού, ναυτιλιακά και διάφορα άλλα. Πόσω δεν μάλλον στην περίπτωση της Κύπρου με την Ελλάδα μεταξύ των οποίων υπάρχουν ιδιαίτερες σχέσεις σε κάθε επίπεδο. Είναι αυτό απειλή κατά της κρατικής υπόστασης της; Είναι υπόσκαψη του δικοινοτικού χαρακτήρα του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας; Στρέφεται με οποιοδήποτε τρόπο κατά των Τουρκοκυπρίων; Θα μπορούσαν τέτοιου είδους συνεργασίες να υπήρχαν και μεταξύ της Τουρκίας με την Κυπριακή Δημοκρατία; Θα μπορούσαν φυσικά, όμως σε ένα ιδανικό αύριο, όταν και εφόσον δεν υπάρχει κατοχή, δεν υπάρχει Κυπριακό και η Τουρκία αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος ανεξάρτητο και κυρίαρχο. Γιατί όχι άλλωστε. Εδώ συζητάμε άλλωστε και για τη δημιουργία αγωγού μέσω Τουρκίας για την μεταφορά του φυσικού αερίου μετά τη λύση. Άρα γιατί να είναι κακό η όποια συνεργασία με την Ελλάδα και γιατί θα πρέπει η Κυπριακή Δημοκρατία να απολογείται για αυτό;

Αντίστοιχες συνεργασίες υπάρχουν μεταξύ πολλών κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σωστά- σύμφωνα με τις κυβερνητικές πηγές- θα επιδιωχθούν και μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Συνεπώς, το Ανώτατο Συμβούλιο Κύπρου- Ελλάδας, πέραν από αναφαίρετο δικαίωμα δύο κυρίαρχων κρατών, δεν είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που ισχύει και μεταξύ άλλων χωρών. Θα μπορούσε όμως- για να είμαστε απόλυτα ορθοί- να αποφευχθεί η αναφορά περί κοινών συνεδριάσεων των Υπουργικών Συμβουλίων των δύο χωρών, για να μη δίνει και λαβή για διάφορα σχόλια. Και αυτό είναι το σημείο που έχει ένα δίκαιο το ΑΚΕΛ, όταν αναφέρει ότι είναι άλλο θέμα η συνεργασία των δύο χωρών και άλλο πράγμα οι κοινές συνεδρίες των Υπουργικών Συμβουλίων των κρατών. «Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση θα έπρεπε να γνωρίζει -όπως υπέδειξε εξ αρχής το ΑΚΕΛ- ότι είναι άλλο πράγμα η θεσμοθέτηση της διακυβερνητικής συνεργασίας Κύπρου-Ελλάδας που είναι καλοδεχούμενη κι εντελώς άλλο πράγμα οι κοινές σύνοδοι των υπουργικών συμβουλίων των δύο χωρών. Θα έπρεπε επίσης να αντιλαμβάνεται τις  πολιτικές προεκτάσεις που έχουν οι κοινές σύνοδοι των υπουργικών συμβουλίων Κύπρου-Ελλάδας και η εκμετάλλευση που θα τύχει κάτι τέτοιο από την Τουρκία», ανέφερε στη χθεσινή του ανακοίνωση, το κόμμα της Αριστεράς. 

Δεν υπήρχε κανένας λόγος στο λεκτικό της ανακοίνωσης Χριστοδουλίδη- Μητσοτάκη να υπήρχε η συγκεκριμένη αναφορά. Μπορούσε να υπήρχε άλλη διατύπωση.

Θα μπορούσε όμως κάλλιστα και το ΑΚΕΛ να ανέμενε την επίσημη ενημέρωση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο πλαίσιο συνεδρίας του Εθνικού Συμβουλίου και ανάλογα να τοποθετείτο επί του θέματος. Ούτως ή άλλως η ουσία παραμένει η ίδια όσον αφορά τη συμφωνία συνεργασίας. Γιατί λοιπόν να δημιουργούμε ζήτημα για ένα θέμα, από το οποίο ούτως άλλως κάποια αφορμή θα βρει για να πιαστεί ο κατοχικός ηγέτης και η τουρκική κυβέρνηση. Πρέπει να το κάνουμε και εμείς;