Ζούμε σε ένα κόσμο τραγικά παράλογο, βίαιο και αντιφατικό! Μπορεί να το λέγαμε σκεφτόμενοι, πολλοί από εμάς, συγκεκριμένα παραδείγματα και εικόνες στο παρόν και το παρελθόν. Οι περισσότεροι λέγαμε «κι εμείς, τι μπορούμε να κάνουμε;». Κι αν βλέπεις τον παραλογισμό, τη βία και την αντίφαση, δεν έχεις ακόμα συνηθίσει; Ίσως θα «έπρεπε» να συνηθίσουμε τον πόλεμο και τη διαρκούσα ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Δεν το βλέπετε πως όλο και λιγότερο ακούμε και συζητούμε γι΄αυτόν; Όμως ο πόλεμος συνεχίζεται… Σε πέντε μέρες φτάνει στα πρώτα του «γενέθλια»! Μα έχει, αλήθεια, γενέθλια ο πόλεμος; Είναι φανερό πως μόνο για τα πρώτα θα γίνει (συμβολικά) μια κουβέντα. Δεν θυμάστε την Ινδοκίνα, το Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, για να μην πάμε πιο πίσω… Εδώ εμείς, λίγο ακόμα και μόνο τις μαύρες επετείους (τα γενέθλια που λέγαμε) θα θυμόμαστε – φτάνουμε κιόλας στις σαρανταεννιά…
Δυο δρασκελιές από τον σύγχρονο μεγάλο πόλεμο, το άγριο πρόσωπο του μεγάλου σεισμού βγάζει φρίκη από τα απέραντα ερείπια. Ατέλειωτη φρίκη εξακολουθεί να κρύβει μέχρι να αρχίσουν δουλειά οι μπουλτόζες. Διακόσιες είκοσι τόσες ώρες είχαν περάσει και κάποιοι, λιγοστοί, το ήθελαν πολύ περισσότερο να ζήσουν και τα κατάφεραν. Ίσως ένα κενό αέρα, ίσως ένας σπασμένος σωλήνας νερού Μα κι οι πολλές χιλιάδες που χάθηκαν ήθελαν κι αυτοί να ζήσουν, ακόμα και στις δύσκολες συνθήκες της δικής τους καθημερινότητας. Οι επιτιθέμενοι του ουκρανικού μετώπου έστειλαν κι αυτοί σωστικά συνεργεία. Δεν είναι αντίφαση όταν η επιθετική σου φύση συνυπάρχει με την ανθρωπιστική; Αθρόα η συνεισφορά των πολιτών του κόσμου από πολλές χώρες. Κι ο κυπριακός λαός δείχνει την αλληλεγγύη του, διαχωρίζοντας τον ανθρώπινο πόνο των γειτόνων από τον αυταρχισμό, την επιθετικότητα και τη βία των ηγετών του που ο παραλογισμός τους έφτασε να απορρίψουν διασώστες από την Κυπριακή Δημοκρατία. Αντίφαση, όμως (μόνο;) αποτελεί και η συμπεριφορά αυταρχικών καθεστώτων της Τουρκίας και της Συρίας, των χωρών – θυμάτων του σεισμού, να μην έχουν μεριμνήσει για προώθηση, πρώτα των σωστικών συνεργείων κι ύστερα της βοήθειας, σε αυτούς που θεωρούν εχθρούς κι ας είναι δικοί τους πολίτες. Για μια ακόμα φορά, πολύ πιο δραματικά από όσο σε προηγούμενες φάσεις της διαδρομής τους, θύματα οι Κούρδοι…
H συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών Eλλάδας και Τουρκίας και η από αέρος περιδιάβαση, πάνω από τα ερείπια των καταστραμμένων πόλεων και χωριών, πρέπει να θύμισε στον οικοδεσπότη πως τα εναέρια μέσα είναι περισσότερο χρήσιμα για ειρηνικούς σκοπούς, ιδιαίτερα στις δύσκολες συνθήκες μιας ανθρωπιστικής κρίσης. Μιας κρίσης που προσανατολίζει τις σκέψεις των ανθρώπων, μακάρι και των ηγετών τους, σε κοινές δράσεις και συνεργασία μπροστά σε θεομηνίες και φυσικές καταστροφές μα, και χωρίς αυτές, στους καιρούς της ειρήνης, για να εδραιωθεί και να διαρκέσει η ειρήνη. Ο Έλληνας υπουργός ήρθε στην Τουρκία, «ξαφνικά μια μέρα», σε απρόβλεπτα τραγικές συνθήκες, για συμπαράσταση κι αλληλεγγύη. Θα πρέπει εκεί στην Άγκυρα να κατάλαβαν πως δεν είχαν νόημα οι βλακώδεις αλλά σαδιστικά επαναλαμβανόμενες απειλές πως «θα έρθουν ξαφνικά μια νύχτα». Και δεν θα πρέπει να το ξαναπούν…
Πέρα από αυτό, είναι πιο λογικό και χρήσιμο για τους πολίτες τα κτήρια να φτιάχνονται με τη σωστή κατασκευαστική πρακτική, με αντισεισμικούς κανονισμούς και με επίγνωση των γεωμορφολογικών χαρακτηριστικών και άλλων ιδιαιτεροτήτων της κάθε περιοχής. Σε σεισμογενείς και άλλες ευάλωτες περιοχές, είναι απαραίτητη η εκτίμηση κινδύνου, η λήψη τεκμηριωμένα επαρκών μέτρων ανθεκτικών σε ακραία σενάρια και ενίσχυση της πολιτικής άμυνας με την ενεργό εμπλοκή και αξιοποίηση εκπαιδευμένων πολιτών. Οι λαοί χρειάζονται ηθική και δίκαιη διακυβέρνηση που, μάλιστα, δεν είναι ακριβή! Δεν χρειάζονται επεκτατικές δραστηριότητες, κατοχή ξένων εδαφών και επιθέσεις σε γείτονες. Όταν η οικονομία έχει προβλήματα (και πάντα θα έχει) δεν χρειάζονται την πολεμική βιομηχανία που απορροφά δισεκατομμύρια, δεν χρειάζονται ούτε τα F-16 ούτε τα F-35 ούτε τους S-400. Ούτε χρειάζονται σταθμούς πυρηνικής ενέργειας, θεωρητικά «για ειρηνική χρήση» αλλά πολλά υποσχόμενους και για άλλες χρήσεις…
Υ.Γ.: Το υπολογίζαμε πως την τελευταία βδομάδα του Φλεβάρη, ιδιαίτερα σε περίπτωση που, όπως προέκυψε, θα ήταν η τελευταία της δεκαετούς διακυβέρνησης, ο Ακάμας θα παιζόταν στα ζάρια. Ξαφνικά κι ανεξήγητα, εξέλιπαν οι σημαντικά διαφορετικές προσεγγίσεις των δυο εμπλεκόμενων υπουργών και των αντίστοιχων αρχών, της Πολεοδομικής και της Περιβαλλοντικής… Πάνε και οι υποχρεωτικοί όροι που ο ίδιος ο υπουργός (και) Περιβάλλοντος δήλωνε πρόσφατα πως πρέπει να τηρηθούν για να μη βρεθούμε σε ευρω-μπλεξίματα. «Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια» θα μας πουν, εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσείς… Οι ανησυχίες ατυχώς επιβεβαιώνονται και είμαστε, αναγκαστικά, έτοιμοι να αντισταθούμε και την επόμενη μέρα – τρόποι υπάρχουν! Η νέα Κυβέρνηση μπορεί να αισθάνεται ανακουφισμένη αφού «δεν φταίμε εμείς, οι προηγούμενοι φταίνε». Το ευρω-πρόστιμο, πάντως, εμείς όλοι θα το πληρώσουμε. Συνηθισμένοι είμαστε κι ας μην το θυμόμαστε… Λέτε στην άτακτη αποχώρησή τους να μαγειρεύουν και άλλα, αποκριάτικα, στις πέντε μέρες που απομένουν;
ktsimillis@cytanet.com.cy
