«Όταν φτάσεις, πάρε με. Να προσέχεις. Θα περιμένω τηλεφώνημα»! Άραγε, πόσες μανάδες, πόσοι πατεράδες, σύντροφοι και φίλοι θα είπαν στους δικούς τους ανθρώπους τη φράση αυτή, πριν ανέβουν στο μοιραίο τρένο; Αμέτρητοι προφανώς.
«Να προσέχεις. Πάρε με όταν φτάσεις!». Και ξάφνου, εκείνο το ρημάδι το τηλέφωνο δεν χτύπησε ποτέ για να ακούσει κάποιος το «έφτασα και είμαι καλά». Παρά μόνο, το μαραφέτι, δίκην αγγελιαφόρου, έφερε το μαύρο χαμπάρι. Εάν πρόλαβε δηλαδή να χτυπήσει, κι αν δεν το πρόλαβαν οι ειδήσεις και οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Τραγωδία. Άλλη μια από αυτές που αποδίδονται στον ανθρώπινο παράγοντα. Σε λάθη και παραλείψεις που στοιχίζουν όχι μερικές χιλιάδες ευρώ –μακάρι να ήταν αυτά– αλλά ανθρώπινες ζωές. Ψυχές. Ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί που κάποιος άλλος αποφάσισε να τους κόψει το νήμα της ζωής. Ανεπάρκεια, απροσεξία, μοίρα… Τι να πεις, τι να απαντήσεις, τι να εξηγήσεις!
Τραγωδία. Από αυτές που κάθε φορά λέμε μακάρι να είναι η τελευταία. Από αυτές που σε παγώνουν και σου ξεριζώνουν την ψυχή. Από αυτές που σε βάζουν στα παπούτσια εκατοντάδων άλλων ανθρώπων που με αγωνία περιμένουν μια είδηση, ένα νέο για τους αγαπημένους τους, κλαίγοντας ανάμεσα σε συντρίμμια.
Κρανίου τόπος τα στοιχειωμένα Τέμπη. Είναι λες και ο χάρος εγκαταστάθηκε εκεί και δεν χορταίνει ψυχές. Από το 1999, στο 2003 και από το 2003 στο σήμερα. 20 χρόνια μετά να μετράμε απώλειες, πόνο, ευθύνες, γιατί…
Στις 4 Οκτωβρίου του 1999, λεωφορείο που μετέφερε οπαδούς του ΠΑΟΚ από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, μετά από αγώνα με τον Παναθηναϊκό, συγκρούστηκε με φορτηγάκι και εξετράπη της πορείας του. Έπεσε σε χαντάκι, με αποτέλεσμα έξι οπαδοί του ΠΑΟΚ να χάσουν τη ζωή τους. Τη ζωή του έχασε κι ο οδηγός του οχήματος με το οποίο συγκρούστηκε το λεωφορείο.
Το αίμα δεν σταμάτησε εκεί αφού στις 13 Απριλίου του 2003, η κοιλάδα των Τεμπών πλημμύρισε ξανά. Κοκκίνισε από το αίμα παιδιών και βούτηξε ξανά ολόκληρη την Ελλάδα στο μαύρο. 21 μαθητές από το Μακροχώρι σκοτώθηκαν σε τροχαίο στα Τέμπη επιστρέφοντας από εκδρομή στην Αθήνα.
Το πούλμαν περνούσε από την κοιλάδα των Τεμπών, όταν ο οδηγός ενός φορτηγού που μετέφερε νοβοπάν και κινούταν στο αντίθετο ρεύμα έχασε τον έλεγχο και συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με το πούλμαν. Τα νοβοπάν έφυγαν από τη θέση τους και σαν λαιμητόμοι διαπέρασαν τα παράθυρα, κόβοντας το νήμα της ζωής 21 μαθητών. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου τα γέλια και οι φωνές των παιδιών σίγησαν.
Τώρα, 20 χρόνια μετά ο Μάρτης μπήκε με πένθος για ολόκληρο τον Ελληνισμό. Μέχρι την ώρα που γραφόταν η στήλη αυτή, οι πληροφορίες ήταν συγκεχυμένες και όπως συμβαίνει πάντα τις πρώτες ώρες μιας τραγωδίας, το σκηνικό δεν είναι ξεκάθαρο. Οι μόνες σταθερές σε αυτή την τραγωδία μέχρι αυτή την ώρα είναι ότι η λίστα των νεκρών μεγαλώνει, άνθρωποι αγνοούνται, κάποιοι έχουν ευθύνες και μια μάνα, ένας πατέρας κι ένας ή μία σύντροφος περιμένουν ακόμα το… «είμαι καλά, μην ανησυχείς».
