Η απόδοση ευθυνών για τις προεκλογικές και μετεκλογικές επιλογές δεν πρέπει να είναι η προτεραιότητα στον ΔΗΣΥ
Μου είχε κάνει εντύπωση, παρακολουθώντας από την τηλεόραση και τις ιστοσελίδες το διευρυμένο Πολιτικό Γραφείο του ΔΗΣΥ, την επομένη του πρώτου γύρου, που πολλά στελέχη, υπεραμυνόμενα την πρόθεση να αποφασιστεί η μετακίνηση του κόμματος στην αντιπολίτευση, αντί της συγκυβέρνησης με τον Νίκο Χριστοδουλίδη και της εξασφάλισης μερικών υπουργείων, είπαν μερικές φορές, απευθυνόμενοι προς τα πλαιότερα στελέχη πως «δεν είναι έτσι που μας αναγιώσατε».
Την Παρασκευή, μιλώντας στο Τρίτο και την Ελένη Βρετού, ο Κωνσταντίνος Πετρίδης είπε σε γενικές γραμμές ότι ο ΔΗΣΥ είχε ιδεολογική υπεροχή, την οποία πρέπει να επανακτήσει. Και το εξήγησε με τα ακόλουθα (να ‘ναι καλά ο Λεύκος Χρίστου που τα απομαγνητοφώνησε για το Stockwatch): «Οι γονείς μου», είπε, «έδωσαν μάχη για την αξιοκρατία, έδωσαν μάχη για ν’ ανδρωθεί ο ΔΗΣΥ, το κόμμα των αρχών και των αξιών. Ο ΔΗΣΥ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, όταν άλλες πολιτικές δυνάμεις, όχι μόνο το ΑΚΕΛ, ήταν ενάντια στην ΕΕ, ενώ άλλοι μας έφερναν ως πρότυπο το κανταφικό μοντέλο οικονομίας και άλλοι ήταν ακόμη προσηλωμένοι στο Κίνημα των Αδεσμεύτων».
Δεν γνωρίζω τις διαδικασίες που θα ακολουθηθούν στην εκλογική συνέλευση του ΔΗΣΥ στις 11 Μαρτίου, ούτε αν θα δοθεί χρόνος να μιλήσουν οι παριστάμενοι, να ασκήσουν κριτική, να υπερασπιστούν αποφάσεις τους, κλπ.
Κάποια στιγμή, όμως, πέραν από την αξιολόγηση των αποφάσεών τους για τις προεδρικές εκλογές και για το μετεκλογικό σκηνικό που διαμορφώνεται, θα πρέπει στον ΔΗΣΥ να συζητήσουν με ειλικρίνεια αυτή την ιδεολογική υπεροχή στην οποία αναφέρθηκε ο κ. Πετρίδης. Και δεν είναι ο μόνος που μιλά για ιδεολογική υπεροχή, παρακάμπτοντας, πιστεύω, την άνευ όρων πολυσυλλεκτικότητα που διεκδίκησε και πέτυχε ο ΔΗΣΥ (όπως και το ΑΚΕΛ), με αποτέλεσμα το κόμμα τους να είναι ικανό για όλα. Και για τα καλύτερα και για τα χειρότερα.
Είναι καιρός να συζητήσουν μεταξύ τους τα στελέχη και οι συνοδοιπόροι του Δημ. Συναγερμού. Δεν χωρεί αμφιβολία πως υποφέρει και το κόμμα τους από κρίση ταυτότητας. Ιδεολογικής και όχι μόνο.
Μας λένε το τελευταίο διάστημα για τον πατριωτικό ρεαλισμό αναφορικά με το Κυπριακό, ενώ ξέρουν πολύ καλά πως όταν αυτός ο πατριωτικός ρεαλισμός πήγε να εφαρμοστεί στην πράξη, το 2004, με πρωταγωνιστές τον πρόεδρο αλλά και τον πατριάρχη του κόμματος, κόντεψαν να βαρέσουν διάλυση. Διότι δεν ασπάζονται όλοι στον ΔΗΣΥ αυτόν τον ρεαλιστικό πατριωτισμό. Και δεν μιλάμε για μια μικρή μειοψηφία, ούτε για μικροδιαφορές. Διερωτούμαι αν είναι μειοψηφία. Διότι όποτε είναι να τοποθετηθεί ο ΔΗΣΥ επί θεμάτων που άπτονται της επιδιωκόμενης λύσης στο Κυπριακό, πάντα βρίσκεται ο τρόπος να αποκαλυφθούν οι δύο ή τρεις ή περισσότερες σχολές μέσα στο κόμμα.
Μίλησαν ο κ. Πετρίδης και άλλοι για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του κόμματος. Και πάλι εν γνώσει τους ότι δεν τον συμμερίζονται όλα τα στελέχη και όλα τα μέλη ή ψηφοφόροι. Διότι ευρωπαϊκός προσανατολισμός δεν είναι μόνο να λες «ευτυχώς που μπήκαμε στην ΕΕ» ή «ανήκομεν εις τη Δύσην» και την ίδια ώρα να έχεις πληθώρα πρωτοκλασάτων στελεχών και υποστηρικτών με αμφιλεγόμενες επαγγελματικές, οικονομικές και πολιτικές διασυνδέσεις -φανερές και κρυφές- με το βαθύ ρωσικό κράτος και τους δορυφόρους του.
Ούτε μπορείς να θεωρείς αναντίλεκτο τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του ΔΗΣΥ και να ξέρεις πως ένα σημαντικό ποσοστό των μελών και ψηφοφόρων του απορρίπτει με βδελυγμία τη διαφορετικότητα στις προσωπικές επιλογές και επιθυμίες των ανθρώπων, τη θέσπιση πολιτικών ενάντια στην ομοφοβία και τον ρατσισμό, την ενίσχυση και εντατικοποίηση της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, την ανάγκη σεβασμού των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων, την προοπτική έντιμου διαμοιρασμού της εξουσίας με τους Τουρκοκύπριους, τον ευδιάκριτο διαχωρισμό κράτους – εκκλησίας, την κριτική στάση έναντι εθνικών επιλογών και στάσεων του παρελθόντος, και τόσα άλλα.
Αν ο Δημ. Συναγερμός θέλει να επιστρέψει, όπως λέγεται, στο 35%, δεν θεωρώ πως είναι ακατόρθωτο. Για να το πετύχει, όμως, θα πρέπει να δεχθεί πως θα παραμείνει ένας πολιτικο-κοινωνικός… αχταρμάς, που θα φθάνει στα όρια της διάλυσης όποτε πρέπει να ληφθούν πραγματικά σημαντικές αποφάσεις.
Και είναι και το άλλο: Αν όντως θέλουν να κάνουν επανεκκίνηση, όπως δηλώνουν ακόμα και στελέχη της σημερινής ηγεσίας, ε δεν μπορούν να το κάνουν αν δεν μιλήσουν με ειλικρίνεια και θάρρος για την επαίσχυντη διαφθορά που έπνιξε τη χώρα και για την οποία έχουν τεράστιες ευθύνες ως κυβερνών κόμμα επί μία δεκαετία. Ανεξαρτήτως αν συμμερίζεται ή όχι ο Αβέρωφ Νεοφύτου τις απόψεις της Καίτης Κληρίδου.
