Πόσες φορές το είπαμε, πόσες φορές κλείσανε την πόρτα χωρίς να μας απαντήσουν εκνευρισμένοι από τη χιλιοειπωμένη (κι ακατανόητη για αυτούς) ατάκα; Πόσες φορές μπήκαμε στις ιστοσελίδες αεροδρομίων για να δούμε αν έφυγε στην ώρα του το αεροπλάνο, πόσες φορές ξυπνήσαμε στη μέση της νύχτας για να δούμε και πάλι από την ιστοσελίδα του αεροδρομίου του προορισμού αν το αεροπλάνο προσγειώθηκε; Κι αν δεν προσπαθούσαμε να επιστρατεύσουμε τη λογική, θα παρακολουθούσαμε και το αεροπλάνο να κινείται, όπου υπήρχε η δυνατότητα. Να το σπρώχνουμε με την πνοή μας, να το κατεβάζουμε απαλά με τη σκέψη μας.
Και τώρα, μαθητές των Γυμνασίων –που μέχρι πριν 3 μέρες έκλειναν βιαστικά καθώς έφευγαν την πόρτα αφήνοντας να αιωρείται αναπάντητη στον αέρα η έκκληση της μητέρας, του πατέρα– σχηματίζουν με τις σχολικές τους τσάντες, στις αυλές των σχολείων τους, τη φράση «πάρε με όταν φτάσεις», «στείλε μήνυμα όταν φτάσεις». Είναι ο δικός τους τρόπος να εκφράσουν τη συμπαράσταση τους στους γονείς που δεν θα λάβουν το πολυπόθητο μήνυμα. Αυτό που μοιάζει τόσο ασήμαντο στα μάτια των 16άρηδων, των 20άρηδων, των παιδιών μας όποιας ηλικίας, γίνεται κατανοητό με τον χειρότερο τρόπο. Μπαίνουν στη θέση αυτών που χάθηκαν, καταλαβαίνουν τον πόνο αυτών που περιμένουν, καταλαβαίνουν το νόημα του μηνύματος.
Η φωτογραφία με τη φράση «πάρε με όταν φτάσεις» σχηματισμένη με σχολικές τσάντες, περικλείει όλο τον πόνο των ημερών αυτών. Αποστρέφεις το βλέμμα από τις φωτογραφίες των θυμάτων. Όλοι νέοι, σε χαρούμενα στιγμιότυπα, όμορφοι, ανυπόμονοι για το μέλλον που βλέπουν να απλώνεται μπροστά τους. Δεν αντέχεις να κοιτάς το χαρούμενο βλέμμα τους ξέροντας το τέλος. Αποστρέφεις το βλέμμα από τις σκηνές του ατυχήματος.
Δεν μπορείς να αντέξεις στην σκέψη του τι διαδραματίστηκε, πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα. Δεν αντέχεις να ακούσεις την περιγραφή κανενός συγγενή, πατέρα, μητέρας, συζύγου… Δεν έχει νόημα να ακούσεις τον πόνο. Τον αντιλαμβάνεσαι, μπορείς να τον νοιώσεις, μπορείς να ταυτιστείς μαζί τους. Τα παρακάμπτεις όλα αυτά. Ούτε και τις ειδήσεις θέλεις να δεις, δοσμένα τα γεγονότα μέσα από τον τρόπο που τα δελτία τα προβάλλουν λες και το δράμα χρειάζεται ενίσχυση δραματοποίησης για να γίνει αντιληπτό. Η φωτογραφία με τις σχολικές τσάντες όμως δεν περιλαμβάνει τίποτα από όλα αυτά. Είναι όλο χρώμα από τις τσάντες των παιδιών, χωρίς ανθρώπινη παρουσία όμως. Και με μια φράση που στοιχειώνει κάθε γονιό. Και στη φωτογραφία αυτή καθηλώνεις το βλέμμα αφήνοντας το συναίσθημα να εκφραστεί.
