Ο δήμαρχος Λύσης, δημοσιογράφος Ανδρέας Καουρής έκανε μια ευχάριστη αποκάλυψη για τον δρα Κυριάκο Βερεσιέ, την περασμένη Τρίτη, στη Φιλοσοφική Βραδιά των Φίλων της Επικούρειας Φιλοσοφίας «Ο Κήπος της Λύσης». «Ο Κυριάκος, είπε, είναι ο άνθρωπος που με πήρε από το χέρι κι έκανα τα πρώτα δειλά δημοσιογραφικά μου βήματα στα 13 μου χρόνια, στα τέλη της δεκαετίας 1960, στέλνοντας κείμενα μου να δημοσιευτούν στη «Χαραυγή» – το πρώτο μου κείμενο ήταν εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ».
Ενώ ο Ανδρέας Καουρής ευχαριστούσε δημόσια τον δρα Βερεσιέ για εκείνη την αξέχαστη χειρονομία του, σκεφτόμουν ότι λίγα χρόνια νωρίτερα, τον τότε 14χρονο Κυριάκο Βερεσιέ είχε πάρει από το χέρι ένας άλλος μεγαλύτερος άνδρας, ο γιατρός Ζαχαρίας Κώστα από την Κοντέα, για να κάνει τα πρώτα δικά του ιατρικά βήματα. Ο δρ Βερεσιές με πληροφόρησε ότι τον γνώρισε στο χωριό του τη Λύση, όπου ο «Ζαχαρής», όπως τον αποκαλούσαν, κατοικούσε και εργαζόταν τότε. Τον Ιούνιο 1965 ο έφηβος Κυριάκος Βερεσιές, μέλος ομάδας εθελοντών Πρώτων Βοηθειών, συμμετείχε σε άσκηση της Εθνικής Φρουράς στη Λύση, με υπεύθυνο γιατρό τον δρα Ζαχαρία Κώστα. «Εκείνη τη νύχτα», μου είπε ο δρ Βερεσιές, «την πέρασα ξύπνιος μαζί του, καθώς μου διηγήθηκε τη ζωή του και τις περιπέτειές του σε ιατρικές αποστολές σε φτωχές χώρες. Ήταν ένας «πολυγιατρός» πολλών ειδικοτήτων που με ενέπνευσε να θέλω να γίνω κι εγώ γιατρός».
Ο Ζαχαρίας Κώστα μετανάστευσε αργότερα στην Αγγλία και ήταν ο πιο δημοφιλής γιατρός της κυπριακής παροικίας στο βόρειο Λονδίνο για μισό αιώνα. Ήταν γλωσσομαθής ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, απόφοιτος έξι πανεπιστημίων και κάτοχος πλειάδας πτυχίων σε ειδικότητες της Ιατρικής και στη Φιλοσοφία. Πέθανε τον Μάϊο 2020 στα 95 του. Του είχα πάρει συνέντευξη τον Γενάρη 2009 στο σπίτι του στο Central Finchley του Δήμου Barnet, στο δωμάτιό του το καλυμμένο με χιλιάδες βιβλία. Φεύγοντας είχαμε φωτογραφηθεί στην ξώπορτα του σπιτιού του, ενώ αναχωρούσε για το ιατρείο του, ακουμπώντας σε ειδικό υποστήριγμα. Κράτησα αυτή την εκμυστήρευση από εκείνη τη συνομιλία με τον δρα Ζαχαρία Κώστα: «Από μικρό παιδί ήθελα να γίνω χρήσιμος και όχι πλούσιος. Οι συνάδελφοι γιατροί στα νοσοκομεία όπου εργάστηκα κατά καιρούς, απορούσαν που δούλευα για peanuts, όπως μου έλεγαν χαρακτηριστικά, γιατί δεν έπαιρνα λεφτά από τους αρρώστους. Τώρα αν μου έλεγες, «Ζαχαρία, σού χαρίζω ολόκληρο τον κόσμο και επιπρόσθετα να γίνεις αθάνατος, αλλά να μην είσαι γιατρός και να μη διαβάζεις βιβλία», θα σου έλεγα ότι δεν δέχομαι, γιατί υποτιμάς την πνευματική μου υπόσταση. Τι τη θέλεις την αθανασία και να είσαι ένας άνθρωπος άκαρπος; Πιστεύω ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε και δημιουργήθηκε για να προσφέρει και η προσφορά είναι πιο σημαντική από την πλεονεξία και την απληστία».
