ΕΊΜΑΣΤΕ ΣΕ 3ήμερο εθνικό πένθος, αλλά μιλάμε πολύ. Και επί παντός. Ιδίως εμείς οι δημοσιογράφοι. Το λέμε ενημέρωση. Υποδεικνύουμε, πριν να σκεφτούμε. Συμπεραίνουμε, πριν να μάθουμε. Αντιδρούμε, συνήθως, άστοχα. Επαναλαμβάνουμε και σχολιάζουμε δηλώσεις και εικόνες. Που όσο περνά ο χρόνος, των δευτερολέπτων, των λεπτών, των ωρών και των ημερών, … χάνονται. Αφήνοντας πίσω μαθήματα, υποσχέσεις, δεσμεύσεις, …απογοήτευση – φυσιολογικά! Το ’χουμε ξαναδεί. Το ’χουμε ξαναζήσει το έργο αυτό.
ΓΊΑ ΝΑ αλλάξει κάτι στην Ελλάδα, πρέπει να συμβεί κάτι άσχημο. Μια τραγωδία. Μετά το Μάτι, όπου σε λιγότερο από 2 ώρες κάηκαν 103 άνθρωποι, αρχίσαμε να παίρνουμε στα σοβαρά το θέμα της αντιμετώπισης των πυρκαγιών. Κάτι στο οποίο συνέβαλε τα μέγιστα και ο Χρήστος Στυλιανίδης, που στην Ελλάδα πλέον τον λένε «δικό μας».
ΕΤΣΊ ΚΑΊ τώρα λοιπόν, μετά την τραγωδία στα Τέμπη με την φοβερή σύγκρουση 2 αμαξοστοιχιών και την απώλεια 47, επιβεβαιωμένων ως χτες, ανθρώπων, ίσως δούμε σε λίγο καιρό αυτό που δεν είδαμε 20 και πλέον χρόνια τώρα: Να εγκαθίσταται στους σταθμούς και να τίθεται σε λειτουργία το σύστημα ηλεκτρονικού ελέγχου της θέσεως των τρένων ανά πάσα στιγμή, κάτι που θα απέτρεπε αυτό το δυστύχημα.
ΕΔΏ, ΠΡΕΠΕΊ να δώσω και μια πληροφορία, που, επίσης, αποκαλύπτει μία ακόμα από τις μεγάλες παθογένειες του «ελληνικού συστήματος» – πιο συγκεκριμένα, αυτού με τη μη ηλεκτρονική σήμανση για τα τρένα: Ξέρουμε πλέον ότι κάθε φορά που γινόταν η εγκατάσταση αυτών των συστημάτων, την επόμενη κιόλας μέρα κάποιοι επαγγελματίες κακοποιοί είχαν κλέψει από τα εξαρτήματα τους χαλκούς και τα με ταπωλούσαν στην αγορά. Όλοι ήξεραν ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι. Όλοι ήξεραν ότι ανήκουν σε μια συγκεκριμένη, μειονοτική, ομάδα πολιτών, αλλά δεν μιλούσαν. Δεν άνοιγαν το στόμα τους. Διότι φοβόντουσαν.
ΕΊΜΑΣΤΕ ΣΕ 3ήμερο πένθος. Πετάξαμε μολότοφ στη Hellenic Rail. Κηρύξαμε απεργία στο μετρό, γιατί ξυπνήσαμε με την σκέψη ότι τα προβλήματά μας είναι κοινά με εκείνα στον ΟΣΕ, … αλλά τα είχαμε αφήσει και έπρεπε να γίνει, άραγε, αυτό το φοβερό μακελειό, για να τα ξαναβγάλουμε στη φόρα, μέσα σε εθνικό πένθος, εργάσιμη μέρα, από τις 6 το πρωί ως τις 12 τα μεσάνυχτα;
ΕΊΝΑΊ ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ σήμερα, του Μαρτίου του 2023 η 3η ημέρα. Με την Ελλάδα πενθούσα για τους ανθρώπους που χάθηκαν, νέοι οι περισσότεροι, για εκείνους που τραυματίστηκαν σωματικά και ψυχικά, για όλα εκείνα που τα μαθαίνουμε ή τα συνειδητοποιούμε όταν έχουμε μπροστά μας το κακό. Τότε, σταυροκοπιόμαστε, απορούμε «πώς» και πνίγουμε τον πόνο μες τον θυμό….
ΓΝΏΡΊΖΟΥΜΕ ΠΟΥ βρίσκεται ένα αεροπλάνο ανά πάσα στιγμή (live tracker) και δεν μπορούμε να ξέρουμε που βρίσκεται ένα τρένο;
ΥΓ. ΕΝΑ κειμενάκι για το «διά ταύτα», με τίτλο «Η μόνη συγγνώμη», από έναν άνθρωπο-επιστήμονα που πολύ εκτιμώ, φώτιζε τα πράγματα απλό τις Πρωτώς, «σκοτεινές» μέρες της πανδημίας, και ανατρέχω συχνά σε αυτόν για να ανοιξει η σκέψη μου. Είναι ο Αχιλλέας Γραβάνης, καθηγητής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κρήτης, που δεν αρκείται σε σχόλια και κριτική – προτείνει κιόλας:
«ΣΕ 45 μέρες θα πρέπει να έχει εγκατασταθεί το σύστημα ηλεκτρονικής παρακολούθησης της κίνησης του σιδηροδρομικού δικτύου. Η άμεση κινητοποίηση Γάλλων, Ιταλών Γερμανών σχετικών τεχνικών (όποιοι διαθέσιμοι). Η απευθείας αγορά νέας υποδομής, η επικαιροποίηση της υπάρχουσας υποδομής όπου είναι δυνατή, σύμφωνα με τις προτάσεις των Ευρωπαίων τεχνικών. Η άμεση πρόσληψη ορισμένου χρόνου και εκπαίδευση χειριστών του συστήματος από Ευρωπαίους τεχνικούς, οι όποιοι θα εγκατασταθούν στη χώρα για ένα τουλάχιστον εξάμηνο και θα τρέχουν το σύστημα μαζί με τους εγχώριους τεχνικούς. Το κόστος δευτερεύον, με συναπόφαση των κομμάτων.
Όποιο φερθεί μικροκομματικά θα πληρώσει το προεκλογικό τίμημα. Εντέλει, οι σημερινοί κυβερνώντες ας το πράξουν μόνοι, θα πιστωθούν την άμεση διόρθωση και μάλιστα προεκλογικά. Αξίζει να το προσπαθήσουν. Θα έχουν την κοινωνία μαζί τους. Αυτό θα πείσει τους Έλληνες γονείς ότι πράγματι δεν κιν- δυνεύουν τα παιδιά του, αυτό θα κάνει τους χαροκαμένους γονείς να νιώσουν ότι η άδικη θυσία των παιδιών τους δεν πήγε χαμένη, δεν χάθηκε μέσα στα γραφειοκρατικά, κομματικά τούνελ. Η αναζήτηση ευθυνών παράλληλα αλλά η εγκατάσταση του συστήματος παρακολούθησης προηγείται! Το σιδηροδρομικό μας δίκτυο και ο αριθμός των συρμών μας είναι ελάχιστα σε σχέση με τα ευρωπαϊκά».
