ΤΟ Κυπριακό αν και βρίσκεται σε φάση παρατεταμένου αδιεξόδου, τις τελευταίες εβδομάδες επανήλθε στο προσκήνιο. Από την μια η συνάντηση του Πρόεδρου Νίκου Χριστοδουλίδη με τον κατοχικό ηγέτη, Ερσίν Τατάρ κι από την άλλη το ραντεβού, που ζητήθηκε από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, έθεσε το εθνικό ζήτημα στην μεγάλη εικόνα. Σημειώνεται συναφώς ότι ο Γ.Γ. του Διεθνούς Οργανισμού θα βρίσκεται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μαρτίου και ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει ζητήσει να τον συναντήσει στο περιθώριο της συνόδου. Δεν έχει ακόμη καθοριστεί η συνάντηση αυτή, υπάρχουν άλλωστε πολλές ημέρες μέχρι τότε, αλλά προφανώς και ο Γ.Γ. δεν έχει λόγο να μην αποδεχθεί το αίτημα.
ΕΙΝΑΙ προφανές πως η κινητικότητα αυτή, που προκαλείται εν πολλοίς από τις επαφές δεν μπορεί να οδηγήσει από μόνη της στο σπάσιμο του αδιεξόδου. Αυτό εξαρτάται κι από άλλους παράγοντες, οι οποίοι συνδέονται με την ουσία του Κυπριακού ζητήματος. Μπορούν να γίνουν πολλές συναντήσεις, για παράδειγμα με τον Τατάρ, αλλά στη διάρκεια τους απλώς να επαναλαμβάνονται οι εκατέρωθεν θέσεις. Να επαναλαμβάνονται χωρίς να υπάρχει διαφοροποίηση. Κι όταν αναφερόμαστε σε διαφοροποίηση, δεν εννοούμε προφανώς να υπάρχει μετακίνηση και των δυο πλευρών και να φθάσουμε σε ένα κοινό σημείο αναφοράς. Αυτό δεν μπορεί να γίνει υπό την έννοια ότι η μια πλευρά, η ελληνική, παραμένει εντός πλαισίου ενώ η άλλη, η τουρκική, θέτει παράνομες και παράλογες αξιώσεις. Θέτει εν πολλοίς θέμα αναγνώρισης εκ προοιμίου της αποσχιστικής οντότητας για να εισέλθει σε μια διαπραγμάτευσης.
ΟΙ διαφορές φαντάζουν μεγάλες και είναι. Η λύση του Κυπριακού περνά μέσα από το αναγνωρισμένο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα είναι ένα κράτος και όχι δυο όπως θέλει τη τουρκική πλευρά. Υπάρχουν στο διεθνές δίκαιο παράμετροι, που δεν μπορούν να αλλάξουν και να προσαρμοστούν στις παράλογες αξιώσεις της κατοχικής δύναμης. Το δικό μας ζήτημα, που προκαλεί η Τουρκία, έχει παραμέτρους που καθορίζονται από το διεθνές δίκαιο και δεν μπορεί τούτο να αλλάξει σε καμία περίπτωση.
ΕΙΜΑΣΤΕ, ασφαλώς, υπέρ της κινητικότητας, των επαφών, των διεργασιών εν γένει. Είναι αυτές οι κινήσεις σημαντικές και υποβοηθητικές, φτάνει βέβαια να υπάρχει κοινός στόχος. Δεν θα ροκανίζεται ο χρόνος και να εδραιώνονται τα κατοχικά δεδομένα με ανεδαφικές συζητήσεις. Δεν θα παρασυρόμαστε από τους τακτικισμούς της Άγκυρας, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, αρέσκεται να παίζει με τον χρόνο. Τα Ηνωμένα Έθνη, που ως φαίνεται θέλουν να υπάρξουν κινήσεις στο Κυπριακό, κυρίως σε θέματα χαμηλής πολιτικής, θα πρέπει να έχουν ω σημείο εκκίνησης. Κι αυτό δεν είναι η συζήτηση των τουρκικών όρων. Έχουν υποχρέωση τα Ηνωμένα Έθνη να το εξηγήσουν τούτο στην τουρκική πλευρά.
