Δύσκολα ν’ αλλάξουν συνήθειες και αήθειες – δεκαετιών.
Έτσι:
Παρόλο που: Τόσον προεκλογικά, όσον και έπειτα από την εκλογή του στην Προεδρία – επικυρωμένη διά θείας μεταλήψεως, δίκην όρκου – ο Ν. Χριστοδουλίδης καθόρισε ευκρινώς και συγκεκριμένα τα κριτήρια επιλογής των υπουργών και αξιωματούχων της Κυβέρνησής του, οι ποικίλοι και συνήθεις… παρεμβασίες δεν μπόρεσαν να αποστούν από τον αυτάρεσκο και ιδιοτελή ρόλο τους.
Διαγκωνιζόμενοι έσπευσαν να προτείνουν και να υποβάλουν τους δικούς τους… υπουργούς!
Συνωστιζόμενοι:
• Κομματάρχες, χωρίς –καν- έρεισμα στό κόμμα τους.
• Συνδικαλιστές που εκπροσωπούν μόνον την ταπέλα τους.
• Περίεργοι τύποι που… νεκραναστήθηκαν στις ιδιαίτερες συνθήκες των ημερών.
• Δημοσιογράφοι που δεν έγραψαν ποτέ, έστω ένα μονόστηλο, χωρίς να εξυπηρετούν τους σκοπούς των υποβολέων τους.
Λοιπόν:
Όλοι αυτοί και οι παρόμοιοι έσπευσαν να ονοματίσουν, προβάλλοντας ή αποκλείοντας το… υπουργικό τους συμβούλιο, με τα δικά τους «πρέπει».
Σύρνουν ένα όνομα εκτός των προδιαγραφών, πετυχαίνοντας να τό …κρούσουν εκ προοιμίου.
Με τρόπο παντελώς ανοίκειο οι «προτάσεις»:
• Να αποκλειστούν οι Τάδε.
• Να προωθηθούν οι Δείνα.
Χρήσιμο που θυμήθηκαν τα επιτελεία το:
– Αρχή άνδρα δείκνυσι…
Ξέχασαν (;) όμως ότι… πάει πακέτο με το:
– Ύβρις φυτεύει τύραννον!
Μια και τόσοι έσπευσαν να …συμβουλεύσουν τον Πρόεδρο, σε στιλ «ό,τι θυμούνται χαίρονται», γιατί να …υστερήσει ο χρονογράφος;
Λοιπόν:
Αντί αχρείαστων συμβουλών, δυο χρήσιμες χρονογραφικές υπενθυμίσεις:
Πρώτη: Ο Γ. Παπανδρέου, ο γνωστός Γέρος της Δημοκρατίας – όχι ο συνώνυμος θλιβερός εγγονός του- υπήρξε δεινός ρήτορας, μιλώντας πάντα εκ του προχείρου. Όταν, όμως, εκλέγηκε Πρωθυπουργός, τράβηξε από την εσωτερική τσέπη του σακακιού του γραπτό κείμενο και το ανέγνωσε!
Δεύτερη: Ο Ιωάννης Θ. Κακριδής, γνωστός –πανθομολογουμένως- ως ο φιλόλογος του αιώνα, σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις ρωτήθηκε: «Με όσα ενδιαφέροντα ζήσατε, συνοπτικά τί αποκομίσατε;» «Σε πόσες λέξεις η απάντηση;» ρώτησε ο σοφός Δάσκαλος. «Ας πούμε σε πέντε» καθόρισε ο νεότευκτος δημοσιογράφος, για ν’ ακούσει από τον Δάσκαλο:
– Δουλειά, δουλειά, δουλειά, δουλειά, δουλειά!…
