Όταν -προεκλογικά- ήταν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας οι συζητήσεις για την αναθεώρηση της συμφωνίας για παραχώρηση ΑΤΑ, υπέβαλλαν με διάφορους τρόπους εκπρόσωποι των εργοδοτών «προς τι τόση φασαρία, για ένα θέμα που αφορά το 20% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα;». Οι συντεχνίες επέμεναν πως η ΑΤΑ αφορά περίπου το 40-50% όσων εργάζονται σε ιδιώτες επιχειρηματίες, στη βάση συλλογικών συμβάσεων και υπoδείκνυαν πως ναι, δεν είναι ικανοποιητικό αυτό το ποσοστό και ότι η θεραπεία αυτής της ανισότητας δεν είναι η κατάργηση της ΑΤΑ για όλους, αλλά η επέκτασή της στο σύνολο των εργαζομένων.

Αν κρίνουμε από τις απεργιακές κινητοποιήσεις μέσα στον Φεβρουάριο (για την ώρα σε ξενοδοχειακές μονάδες), δεν αποκλείεται να βγουν αληθινοί οι εργοδότες. Αυτοί που παίρνουν ΑΤΑ -και ακόμα χειρότερα αυτοί που θα συνεχίσουν να παίρνουν- είναι όντως ένα μικρό ποσοστό του συνόλου των εργαζομένων. Διότι, όπως αποδεικνύουν οι πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις -χθες ξεκίνησε άλλη μια σε ξενοδοχείο της Πάφου- δεν παραχωρείται ΑΤΑ ούτε και σε εργαζόμενους που η εργοδότησή τους διέπεται από συλλογική σύμβαση. Αυτό φωνάζουν ξενοδοχοϋπάλληλοι στην Πάφο, αλλά είναι γνωστό πως τα ίδια υπόκεινται και συνάδελφοί τους σε άλλες επαρχίες: Δεν εφαρμόζεται (ούτε) η συλλογική σύμβαση που συμφωνήθηκε πρόσφατα στην ξενοδοχειακή βιομηχανία και δεν δόθηκε ΑΤΑ σε ανοικτά ξενοδοχεία, αλλά δεν δόθηκε ούτε και η αύξηση που συμφωνήθηκε στους μισθούς. Και αρκετές άλλες πρόνοιες της σύμβασης δεν εφαρμόζονται από κάποιους ξενοδόχους. Επειδή… έτσι.

Και για έναν άλλο λόγο: Επειδή πολλοί ξενοδόχοι και πολλοί εργοδότες σε άλλους τομείς έχουν δεμένο τον γάδαρό τους. Ξέρουν πως δεν χρειάζεται να πασκίσουν ιδιαίτερα -ούτε να βάλουν το χέρι βαθύτερα στην τσέπη, ούτε να σεβαστούν συμφωνίες και ωφελήματα που προβλέπουν οι νόμοι- για να βρουν υπαλλήλους, ιδιαίτερα σε τομείς που δεν απαιτείται εξειδίκευση ή κατάρτιση. Υπάρχουν ήδη χιλιάδες φτωχοί εργαζόμενοι, ιθαγενείς και από τρίτες χώρες, που αποδέχονται εργασία με κάκιστους όρους εργοδότησης, ακόμα και αδήλωτης, αλλά υπάρχει και η υπό αναθεώρηση στρατηγική εισαγωγής φθηνών εργατικών χεριών από χώρες της Ασίας, η οποία πιθανότατα θα χαλαρώσει κι άλλο, ώστε ει δυνατό κανένας εργοδότης να μη μείνει παραπονεμένος.

Κι άστε τις συντεχνίες να διεκδικούν σεβασμό των συλλογικών συμβάσεων. Κι άστε την ΕΕ να ζητά να ανέβει τουλάχιστο στο 80% το ποσοστό των εργαζομένων που προστατεύονται από συλλογικές συμβάσεις (από το 40% που είναι σήμερα -κι αυτό στα χαρτιά- στην Κύπρο), για να προστατεύονται οι εργαζόμενοι από τη φτώχεια και την υπερεκμετάλλευση.

Θα περιμένουμε από τον νέο υπουργό Εργασίας δείγματα γραφής. Θα έχει αντίληψη της επείγουσας ανάγκης ανάσχεσης της συνεχούς απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων ή θα είναι θιασώτης των λεγόμενων… ευέλικτων -ανέλεγκτων- σχέσεων απασχόλησης;