Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Δημοσιεύματα κατά καιρούς αναφέρουν ότι πλάνα για την επόμενη μέρα της αποτυχίας του σχεδίου προστασίας πρώτης κατοικίας «Εστία» ετοιμάζει η Κυβέρνηση. Στις βασικές σκέψεις επικρατεί το σενάριο για προώθηση κοινωνικού πακέτου για διατήρηση της πρώτης κατοικίας για ευάλωτες ομάδες δανειοληπτών. Θα πρέπει να ξέρουμε όμως ποιες είναι ευάλωτες ομάδες, τι εισοδήματα ή άλλα περιουσιακά στοιχεία έχουν, τι δάνειο έχουν πάρει και με ποια κριτήρια. Γιατί αν κάποιος είναι «ευάλωτος» με κατοικία ώς €300.000 θα πρέπει να πωλήσει το σπίτι και να αγοράσει ένα μικρό διαμέρισμα. Καλά θα κάνει το κράτος να κάνει κοινωνική πολιτική. Αλλά όταν θα πάρει τις αποφάσεις του για τους ευάλωτους, ας σκεφτεί που κάθε μήνα δίνουν τον δικό τους αγώνα για να είναι συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους. Μάλιστα υπάρχει κόσμος που περιορίζει τα αναγκαία για να πληρώνει τις δόσεις του, για να μην υπάρξει πρόβλημα. Γιατί αυτοί να μη συγκαταλέγονται στις ευπαθείς ομάδες που κάθε μήνα δίνουν τον δικό τους αγώνα και μπορεί να στερούνται οι ίδιοι ή τα μέλη της οικογένειας διάφορα αγαθά; Ένα βασικό θέμα μεταξύ άλλων είναι οι τράπεζες ή εταιρείες, που έχουν αναλάβει τη διαχείριση προβληματικών δανείων, να γίνουν πιο ευέλικτες για να δώσουν λύσεις σε όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα. Τα παράπονα που ακούγονται είναι πολλά και περισσότερο θυμίζει μια ατέρμονη γραφειοκρατική διαδικασία παρά μια διαδικασία που παραπέμπει στην αναγνώριση για την εξεύρεση λύσης. Πάντως με αφορμή την προστασία της πρώτης κατοικίας έχει ενδιαφέρον να δούμε τι έχει συμβεί σε άλλες χώρες.
Στην Ιταλία το σχετικό σχήμα προστασίας πρώτης κατοικίας αφορά κατά κύριο λόγο εξυπηρετούμενα δάνεια, ενώ δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις μη εξυπηρετούμενων δανείων που είναι σε καθυστέρηση πάνω από 90 μέρες. Βασικά χαρακτηριστικά του ιταλικού συστήματος είναι προσωρινή (μέχρι 18 μήνες) αναστολή της πληρωμής των δόσεων του δανείου από τον οφειλέτη (εφόσον ο τελευταίος είναι επιλέξιμος με βάση συγκεκριμένα κριτήρια (π.χ. ποσό δανείου κάτω των 250 χιλ. ευρώ, εισόδημα κάτω των 30 χιλ. ευρώ κ.λπ.) και η ύπαρξη ενός κρατικού ταμείου/fund (Fond di Solidarieta) το οποίο αναλαμβάνει να καταλάβει στην εμπλεκόμενη τράπεζα το επιτόκιο βάσης του δανείου (εξαιρουμένου του μέρους του τόκου βάσει του περιθωρίου επιτοκίου). Αντίστοιχα το ισπανικό σύστημα προστασίας της πρώτης κατοικίας αφορά κατά κύριο λόγο οφειλέτες που βρίσκονται σε κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού και περιλαμβάνει τη δημιουργία σχεδίου αναδιοργάνωσης του δανείου ( π.χ. παράταση της διάρκειας του δανείου, μείωση επιτοκίου). Σε περίπτωση που το σχέδιο αναδιοργάνωσης του δανείου δεν είναι βιώσιμο, προβλέπεται δυνατότητα εκούσιας παράδοσης της πρώτης κατοικίας στις τράπεζες, ενώ ο οφειλέτης μπορεί να παραμείνει στο εν λόγω ακίνητο για χρονικό διάστημα τριών ετών καταβάλλοντας ενοίκιο. Το μοντέλο της δυνατότητας του οφειλέτη να μείνει στο ακίνητο έναντι ενοικίου προβλέπεται και στην Ιρλανδία.
Στην Πορτογαλία, στη Γερμανία και στην Ιρλανδία, σύμφωνα με την καταγραφή της PWC, δεν θα υπάρχουν ειδικά καθεστώτα προστασίας, αλλά ισχύουν γενικώς καθεστώτα πτωχευτικής διαδικασίας για φυσικά πρόσωπα-καταναλωτές ή/και καθεστώτα συμφωνιών αποπληρωμής μεταξύ δανειστών και πιστούχων, τα οποία προβλέπουν υπό όρους και προϋποθέσεις αναστολή των διαδικασιών αναγκαστικής εκτέλεσης επί της περιουσίας εν γένει. Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τα στοιχεία από τις τράπεζες, σε χώρες που το καθεστώς εκποίησης της ακίνητης περιουσίας είναι αυστηρό, υπάρχει δίχτυ προστασίας μέσα από κοινωνικές υπηρεσίες του κράτους, ενώ σε πολλές χώρες όπως η Γαλλία , η Γερμανία, η Αυστρία, η Σερβία και Σλοβενία προβλέπεται ήδη από τη σύμβαση του δανείου ότι η τράπεζα μπορεί να πάρει το σπίτι σε προκαθορισμένη τιμή.
Στην Ιταλία το σχετικό σχήμα προστασίας πρώτης κατοικίας αφορά κατά κύριο λόγο εξυπηρετούμενα δάνεια, ενώ δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις μη εξυπηρετούμενων δανείων που είναι σε καθυστέρηση πάνω από 90 μέρες. Βασικά χαρακτηριστικά του ιταλικού συστήματος είναι προσωρινή (μέχρι 18 μήνες) αναστολή της πληρωμής των δόσεων του δανείου από τον οφειλέτη (εφόσον ο τελευταίος είναι επιλέξιμος με βάση συγκεκριμένα κριτήρια (π.χ. ποσό δανείου κάτω των 250 χιλ. ευρώ, εισόδημα κάτω των 30 χιλ. ευρώ κ.λπ.) και η ύπαρξη ενός κρατικού ταμείου/fund (Fond di Solidarieta) το οποίο αναλαμβάνει να καταλάβει στην εμπλεκόμενη τράπεζα το επιτόκιο βάσης του δανείου (εξαιρουμένου του μέρους του τόκου βάσει του περιθωρίου επιτοκίου). Αντίστοιχα το ισπανικό σύστημα προστασίας της πρώτης κατοικίας αφορά κατά κύριο λόγο οφειλέτες που βρίσκονται σε κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού και περιλαμβάνει τη δημιουργία σχεδίου αναδιοργάνωσης του δανείου ( π.χ. παράταση της διάρκειας του δανείου, μείωση επιτοκίου). Σε περίπτωση που το σχέδιο αναδιοργάνωσης του δανείου δεν είναι βιώσιμο, προβλέπεται δυνατότητα εκούσιας παράδοσης της πρώτης κατοικίας στις τράπεζες, ενώ ο οφειλέτης μπορεί να παραμείνει στο εν λόγω ακίνητο για χρονικό διάστημα τριών ετών καταβάλλοντας ενοίκιο. Το μοντέλο της δυνατότητας του οφειλέτη να μείνει στο ακίνητο έναντι ενοικίου προβλέπεται και στην Ιρλανδία.
Στην Πορτογαλία, στη Γερμανία και στην Ιρλανδία, σύμφωνα με την καταγραφή της PWC, δεν θα υπάρχουν ειδικά καθεστώτα προστασίας, αλλά ισχύουν γενικώς καθεστώτα πτωχευτικής διαδικασίας για φυσικά πρόσωπα-καταναλωτές ή/και καθεστώτα συμφωνιών αποπληρωμής μεταξύ δανειστών και πιστούχων, τα οποία προβλέπουν υπό όρους και προϋποθέσεις αναστολή των διαδικασιών αναγκαστικής εκτέλεσης επί της περιουσίας εν γένει. Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τα στοιχεία από τις τράπεζες, σε χώρες που το καθεστώς εκποίησης της ακίνητης περιουσίας είναι αυστηρό, υπάρχει δίχτυ προστασίας μέσα από κοινωνικές υπηρεσίες του κράτους, ενώ σε πολλές χώρες όπως η Γαλλία , η Γερμανία, η Αυστρία, η Σερβία και Σλοβενία προβλέπεται ήδη από τη σύμβαση του δανείου ότι η τράπεζα μπορεί να πάρει το σπίτι σε προκαθορισμένη τιμή.
