*Ο Χρίστος Αρτεμίδης, πρώην Πρόεδρος Ανωτάτου Δικαστηρίουαποχαιρετά τον πρώην Πρόεδρο Ανωτάτου Δικαστηρίου και Δικαστή του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, Γεώργιο Πική.
Μικρός το δέμας ο Γεώργιος Πικής αναπαύεται στο φέρετρο του, μπροστά στο τέμπλο της εκκλησίας με τα στασίδια της κατειλημμένα από γνωστούς συγγενείς και φίλους. Η εξόδιος ακολουθία δεν είναι αποχαιρετιστήριος λόγος στη ζωή. Η αξεπέραστη ποίηση των ύμνων και η μοναδική βυζαντινή ψαλμωδία τους, δοξολογούν τη ζωή. Ζωή χαρισμένη από τη θεία πρόνοια με το προσμενόμενο σημάδι του τέλους της.
Ο Γεώργιος Πικής, πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ιδρυτικό μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ήταν βαθύς γνώστης του προορισμού της ζωής και του αναπόφευκτου περάσματος στον θάνατο. Έφυγε, αφήνοντας την ψυχή του να εγκαταλείψει το σώμα. Το πνεύμα του, όμως, διαχέεται στα γύρω της πατρίδας μας. Το πλούσιο περιεχόμενο αυτού του πνεύματος συσσωρεύτηκε λόγω της ακαταπόνητης αφοσίωσης του στο έργο, που αποκαλούμε απονομή της Δικαιοσύνης. Με τη σκληρή καθημερινή δικαστική εργασία του και, βέβαια, την ποιότητά της, δικαίως απέκτησε ευρύτατη καλή φήμη στην κοινωνία, η οποία φήμη πιστωνόταν στα Δικαστήρια. Εξαίρετος νομικός, με ευρύτατες γνώσεις τις οποίες χρησιμοποιούσε με επάρκεια, αλλά ταυτόχρονα και με αγωνία για την ορθότητα της κρίσης του. Εμπλούτιζε τις γνώσεις του με διαρκή και εντατική μελέτη, ενώ στην καθημερινή του εργασία επιδείκνυε υπεράνθρωπες αντοχές. Οι δικαστικοί λειτουργοί που τον βοηθούσαν στο έργο του, πρωτοκολλητές, στενογράφοι, νομικοί λειτουργοί, ακολουθούσαν αγόγγυστα τον τρόπο εργασίας του γιατί αποκόμιζαν και οι ίδιοι πλούσιες γενικές γνώσεις λόγω της συνάφειας που είχαν με αυτόν.
O Γεώργιος Πικής είχε υψηλό ήθος, δημοκρατικά ιδεώδη, πάνω απ΄όλα όμως ήταν ανθρωπιστής. Πίστευε με πάθος στο κράτος δικαίου και θεωρούσε πως εγγυητής για την εμπέδωση και λειτουργία του είναι τα Δικαστήρια. Όταν διορίστηκε μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου συνάντησε εκεί και άλλους επιφανείς και άξιους συναδέλφους Δικαστές.
Οι ομόφωνες και διιστάμενες αποφάσεις αποτελούσαν τον εποικοδομητικό διάλογο του δικαίου, απαραίτητο στοιχείο στην έκφραση διαφορετικών απόψεων σε μια ευνομούμενη Πολιτεία. Γι’ αυτό και το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας μας είχε ζηλευτό επίπεδο κάτι που αναγνωριζόταν τόσο από την κοινωνία όσο και από διεθνή σώματα στο εξωτερικό. Ιδιαίτερη σημασία είχαν αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αμέσως μετά την ίδρυση του το 1960 πάνω σε θέματα συνταγματικού, δημοσίου δικαίου και ιδιαίτερα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Όμως είναι το ανθρώπινο στοιχείο στον Γεώργιο Πική που τον καθορίζει και τον τοποθετεί στους άξιους για αναφορά. Η αξιοπρέπεια και η σεμνότητα δεν επιτρέπουν το άγγιγμα πάνω σε λεπτές προσωπικές οικογενειακές χορδές. Αν γινόταν κάτι τέτοιο θα χανόταν το θησαύρισμα που φυλάει η ψυχή. Στη δύσκολη οικογενειακή πορεία, ο Γεώργιος Πικής είχε σαν το μεγαλύτερο και ακλόνητο στήριγμα του, τη σύζυγό του Μαίρη, την οποία λάτρευε και θεωρούσε ως το σημαντικότερο πρόσωπο της ζωής του. Παρηγοριά και τα παιδιά του, Μιχάλης και Αθήνα και τα εγγόνια που του έδωσαν. Ο γιος Αντώνης έφυγε νωρίς, δημιουργημένος από τον Πλάστη να είναι μια απλή ατόφια ζωή και γι’ αυτό και κατ’ εξαίρεση αναμάρτητος. Μόνιμη έντονη και τραγική επιθυμία του πατέρα Γεώργιου Πική, να αναπαυθεί δίπλα από τον τάφο του Αντώνη. Ας πάει, λοιπόν, εν ειρήνη να ζήσει τον θάνατο καθώς η επιθυμία του.
