Υπάρχουν στιγμές που δεν κρίνονται απλώς κυβερνήσεις ή πρόσωπα. Κρίνονται κατευθύνσεις και αξίες. Κρίνεται το αν μια κοινωνία θα προχωρήσει ή θα εγκλωβιστεί στη δική της απογοήτευση.
Η χώρα μας βρίσκεται σήμερα σε μια τέτοια στιγμή.
Ζούμε σε μια περίοδο έντονης αβεβαιότητας. Όχι μόνο διεθνώς, αλλά και στο εσωτερικό μας. Μια περίοδο όπου η ανασφάλεια δεν είναι πια θεωρητική έννοια, αλλά καθημερινή εμπειρία για τον πολίτη. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα έχει κλονιστεί.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα συστηματικής υπόσκαψης αλλά και αποτέλεσμα και δικών μας λαθών.
Δεν έχει νόημα να ωραιοποιούμε την κατάσταση. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός, όπως και τα υπόλοιπα μεγάλα κόμματα, φέρει μερίδιο ευθύνης για όσα δεν έγιναν, για όσα καθυστέρησαν, για όσα αφήσαμε να ξεφύγουν. Όταν τα «θέλω» άρχισαν να υπερισχύουν των «πρέπει», όταν η πολιτική απομακρύνθηκε από την ευθύνη και πλησίασε την εξυπηρέτηση, τότε άνοιξε ο δρόμος για τη φθορά.
Και η φθορά αυτή δεν τιμωρεί μόνο τα κόμματα. Τραυματίζει την ίδια τη δημοκρατία.
Σήμερα βλέπουμε όλο και περισσότερους συμπολίτες μας να σκέφτονται την ψήφο διαμαρτυρίας. Να νιώθουν ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι η αποστασιοποίηση ή η τιμωρία είναι η μόνη διέξοδος. Το καταλαβαίνω. Και το σέβομαι.
Αλλά πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: η ψήφος οργής δεν είναι λύση. Είναι εκτόνωση. Δεν λύνει προβλήματα αλλά ίσως και να τα επιτείνει.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα για την Κύπρο δεν είναι η διαφωνία. Είναι η διολίσθηση σε έναν εύκολο λαϊκισμό που υπόσχεται τα πάντα χωρίς να αναλαμβάνει καμία ευθύνη. Είναι η λογική του «όλοι ίδιοι είναι», που τελικά οδηγεί στο να μην αλλάζει τίποτα.
Αν θέλουμε πραγματική αλλαγή, πρέπει να την απαιτήσουμε εκεί που μπορεί να γίνει. Με σοβαρότητα. Με σχέδιο. Με ανθρώπους που είναι έτοιμοι να συγκρουστούν με τα κακώς κείμενα, όχι να τα χαϊδέψουν.
Ο Συναγερμός δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει ένα κόμμα διαχείρισης ή ένας μηχανισμός εξουσίας. Η δύναμή του ήταν πάντα αλλού: στη μεταρρυθμιστική του τόλμη, στη σύνδεσή του με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, στην ικανότητά του να παίρνει δύσκολες αποφάσεις όταν χρειάζεται.
Όταν απομακρύνεται από αυτές τις αρχές, χάνει τον λόγο ύπαρξής του.
Και μόνον αν επιστρέψει σε αυτές, μπορεί να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου.
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι απλώς να υπερασπιστούμε το παρελθόν. Είναι και να αποδείξουμε ότι έχουμε μάθει από αυτό.
Σήμερα, ο πολίτης δοκιμάζεται. Η ακρίβεια πιέζει, το εισόδημα δεν φτάνει, η αίσθηση αδικίας μεγαλώνει. Η ανάπτυξη δεν αρκεί να καταγράφεται στους δείκτες· πρέπει να φτάνει στον άνθρωπο. Στην ποιότητα ζωής του, στην αίσθηση ασφάλειας, προοπτικής και αξιοπρέπειας που καθορίζει τελικά την προσωπική του ευτυχία.
Χρειαζόμαστε πολιτικές που να απαντούν σε αυτά τα προβλήματα. Αλλά χρειαζόμαστε και κάτι βαθύτερο: μια νέα σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτικής και κοινωνίας.
Μια Κύπρο όπου το κράτος λειτουργεί, η δικαιοσύνη απονέμεται, οι θεσμοί εμπνέουν. Μια Κύπρο που δεν συμβιβάζεται με τη μετριότητα, αλλά διεκδικεί το επίπεδο που πραγματικά της αξίζει.
Αυτό δεν θα το φέρει ούτε η αποχή ούτε η τιμωρητική ψήφος.
Θα το φέρουν οι συνειδητές επιλογές.
Οι επιλογές ευθύνης.
Οι επιλογές που δεν χαϊδεύουν αυτιά, αλλά λένε αλήθειες.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πολιτική δεν είναι θέμα εντυπώσεων. Είναι θέμα αποτελέσματος. Και η χώρα μας έχει ανάγκη από επιλογές που μπορούν να ξαναδώσουν προοπτική, σοβαρότητα και ελπίδα στον κάθε πολίτη.
