Έφθασε ο Ιούλιος, ο δεύτερος μήνας του καλοκαιριού, ο μαύρος μήνας της Κύπρου. Μήνα Ιούλιο καταγράφηκαν στον τόπο μας οι μεγαλύτερες τραγωδίες που σημάδεψαν την ιστορία της πατρίδας μας. Λόγω των πολλών θλιβερών γεγονότων που έγιναν είναι ο μήνας που στοιχειώνει την Κύπρο.
Ταυτόχρονα υπενθυμίζει το χρέος και την υποχρέωση όσων έχουν υπό την ευθύνη τους τις τύχες του τόπου να λαμβάνουν μέτρα ώστε να αποφεύγονται λάθη, παραλείψεις και να εκμηδενίζονται ολιγωρίες οι οποίες στο παρελθόν προκάλεσαν αυτά τα τραγικά γεγονότα.
Ο Ιούλιος δίδει την ευκαιρία σε όλους να ξαναφέρουμε στη μνήμη εκείνα τα συμβάντα, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να προσπαθήσουμε λάθη του παρελθόντος που οδήγησαν σε αυτά τα γεγονότα, να τα αποφύγουμε στο μέλλον.
Λαός που ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει και λάθη που έγιναν στο παρελθόν θα πρέπει να αποτελούν παραδείγματα προς αποφυγή.
Η μεγαλύτερη τραγωδία της Κύπρου συντελέστηκε σε δυο φάσεις το μαύρο Ιούλιο του 1974. Το ημερολόγιο έγραφε 15 Ιουλίου όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα το οποίο είχε ως στόχο την κατάλυση της δημοκρατίας και τη δολοφονία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’. Ο Πρόεδρος Μακάριος κατάφερε να διαφύγει από το Προεδρικό Μέγαρο ωστόσο η σε βάρος του εγκληματική ενέργεια δεν ήταν αναίμακτη. Συγκρούσεις, θύματα και εμφύλιος σπαραγμός.
Η Τουρκία λόγω του πραξικοπήματος, βρήκε την ευκαιρία και πέντε μέρες μετά, στις 20 Ιουλίου 1974 εισέβαλε στην Κύπρο. Ξεριζωμός, προσφυγιά, πεσόντες, αγνοούμενοι, κατοχή του 37% των εδαφών της πατρίδας μας. 52 χρόνια μετά η Κύπρος παραμένει μοιρασμένη. Μισό και πλέον αιώνα μετά και ακόμα αναζητείται η φόρμουλα που θα επουλώσει τις πληγές, που θα οδηγήσει σε επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους, που θα ξαναδώσει την προοπτική της πατρίδας μας για ένα καλύτερο μέλλον. Η ενότητα όλων, λαού και ηγεσίας είναι επιβεβλημένη ώστε να επιτευχθεί ο στόχος της απαλλαγής της πατρίδας μας από το στρατό κατοχής. Επιδίωξη της πλευράς μας ενόψει και της νέας πρωτοβουλίας που αναμένεται από τα Ηνωμένα Έθνη θα πρέπει να είναι η εξεύρεση μιας λύσης η οποία θα φέρει τη σταθερότητα και θα δώσει τη δυνατότητα μέσα από τις πρόνοιες του σχεδίου λύσης να διασφαλίζει τις βασικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να κατοχυρώνει το διεθνές δίκαιο.
Μήνα Ιούλιο, σε χρονικό διάστημα εννέα χρόνων, έγιναν δυο τραγωδίες που συγκλόνισαν την Κύπρο και σημάδεψαν για πάντα την ιστορία της Εθνικής Φρουράς.
Στις 11 Ιουλίου 2011 σημειώθηκε η φονική έκρηξη στο Μαρί. Έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος 13 μέλη της Εθνικής Φρουράς και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Αιτία της έκρηξης ήταν η ανάφλεξη εμπορευματοκιβωτίων με πυρομαχικά τα οποία τοποθετήθηκαν στη ναυτική βάση στο Μαρί. Η τραγωδία του Μαρί πέραν από τις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές προκάλεσε μεγάλες επιπτώσεις και στην οικονομία του τόπου. Θεωρείται η μεγαλύτερη τραγωδία της Κύπρου μετά την τουρκική εισβολή. Ανέδειξε κρατικές ανεπάρκειες και σοβαρά λάθη για τα οποία το κράτος οφείλει να λαμβάνει μέτρα προς αποφυγή τους.
Εννέα χρόνια προηγουμένως, στις 10 Ιουλίου 2002 η Κύπρος συγκλονίζεται από την πτώση στρατιωτικού ελικοπτέρου στο οποίο επέβαιναν ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς και τέσσερις αξιωματικοί της δύναμης. Σκοτώθηκαν καθοδόν για παρακολούθηση νυχτερινής εκπαιδευτικής άσκησης της Εθνικής Φρουράς. Τα πιο πάνω θλιβερά γεγονότα συνέβησαν στη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου, όλα μετά την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πριν από δυο και πλέον αιώνες, στις 9 Ιουλίου 1821 γράφτηκε άλλη μια σελίδα στην πολυτάραχη ιστορία της πατρίδας μας. Οι Τούρκοι κατακτητές της Κύπρου προχώρησαν στον απαγχονισμό του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και άλλων Κυπρίων επισκόπων. Η θυσία τους αποτελεί φάρο αντίστασης του κυπριακού ελληνισμού. Αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη ο οποίος έγραψε το ποίημα του «Η 9η Ιουλίου εν Λευκωσία Κύπρου» τα μηνύματα του οποίου ακόμα και σήμερα δυο και πλέον αιώνες μετά παραμένουν πάντα επίκαιρα.
Οι σειρήνες του πραξικοπήματος και της εισβολής που θα ηχήσουν για τις μαύρες επετείους, τα μνημόσυνα που θα τελεστούν για να μνημονευθούν οι πεσόντες και οι εκδηλώσεις μνήμης και τιμής για τα παλικάρια που έπεσαν εν ώρα καθήκοντος θα υπενθυμίσουν το οφειλόμενο χρέος της πατρίδας προς τους πολίτες της που δεν είναι άλλο από τη δημιουργία των προϋποθέσεων εκείνων που θα επιτρέπουν στον κάθε πολίτη αυτού του κράτους να ζει, να εργάζεται και να μεγαλώνει τα παιδιά του σε συνθήκες που να του δίδουν τη δυνατότητα να προοδεύει και να ευημερεί. Προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να στρέφονται όλες οι προσπάθειες.
*Δημοσιογράφος, τέως διευθυντής Γραφείου Τύπου Προέδρου της Δημοκρατίας
