Η Κυπριακή Δημοκρατία και η κληρονομιά του Μακάριου

Μπήκαμε αισίως στην ολοκλήρωση της πέμπτης Δεκαετίας από τον πρόωρο αδόκητο θάνατο του και μία γρήγορη ματιά στο πολιτικό μας γίγνεσθαι δεικνύει του λόγου το αληθές. Απουσιάζει εντελώς, λείπει παντελώς η πολιτική προσωπικότητα το κύρος και η ηγετική του φυσιογνωμία από τον Κυπριακό Λαό.

Ξεκινώντας από την πολύ πρόσφατη επίσκεψη του Γ.Γ. ΟΗΕ κ. Γκουτέρες και την αποφυγή συνάντησης του με κόμματα, οργανωμένα σύνολα και το προσφυγικό κόσμο. Αυτό λέει πολλά.  Όπως λέει πολλά η στρατευμένη βαθιά οργανωμένη μεθοδικά μαγειρεμένη διαχρονική δράση των Λουτ, Ντε Σότο, Αίντα, Νούλαντ, Σπέχαρ, Ντάουνερ, Ολγκίν και κάθε Άγγλου και Αμερικάνου Πρέσβη στη Λευκωσία.

Έχει πολλά βαρίδια να σηκώσει αυτή η νεοσύστατη χώρα που για έξι και πλέον δεκαετίες αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια της. Αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να απελευθερωθεί από την κατοχή, την αποικιοκρατία την ιμπεριαλιστική στρατιωτική δολοφονική επεκτατικότητα. Αγωνίζεται να αποκτήσει την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα ενώ έχει ρόλο να διαδραματίσει στην περιοχή.

Ο κ. Γκουτέρες αναγνώρισε ως πυλώνα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο την Κυπριακή Δημοκρατία έστω με το Σύνταγμα του 1960 και το ισχυρό ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών τον Απρίλη του 1964. Είναι άλλωστε το κράτος- μέλος της Ε.Ε. που προέδρευε για έξι μήνες του 2026 και η σύνοδος κορυφής στέφθηκε με επιτυχία στην Κύπρο. Όμως οι απεσταλμένοι του ΟΗΕ, ντελάληδες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επενδύουν μόνο στην κοινωνία των πολιτών και ζητούν διαρκώς δώρα από την κοινότητα μας που σημαίνει πως «άλλαξε ο Μανωλιός και φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς».

Δεν εξηγείτε… άλλως πως και η πολυδιάσπαση του εσωτερικού μετώπου σε 18 κόμματα, κινήματα, ομάδες που διεκδίκησαν τη ψήφο του Λαού το Μάη του 2026 και ακόμα 10 που έμειναν εγγεγραμμένα στο μητρώο του εφόρου.

Το μεγαλείο του Εθνάρχη Μακαρίου έγκειται στο γεγονός της καταρχήν δημιουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας αξιοποιώντας το περιβάλλον των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων της μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο Εποχής. Αν σήμερα μία χώρα μέρος της Ε.Ε. των 27 δεν δικαιούται να απελευθερώσει τα κατεχόμενα εδάφη της, την επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια και τις περιουσίες τους, τότες για πιο διεθνές δίκαιο μιλάμε; Για πια ηθική και πια νομολογία μπορούμε να αναφερόμαστε στη διεθνή σκηνή; Είπαν οι Δυτικοί σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ πως η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του Σοσιαλιστικού Στρατοπέδου θα απελευθέρωνε τους Λαούς από τα Δεσμά και θα βαδίζαμε στα μονοπάτια της Ειρήνης.

Που βρίσκονται αλήθεια αυτά τα μονοπάτια. Στη στρατιωτικοποίηση των οικονομιών των χωρών του Πλανήτη με άνω των 100 ενεργών πολεμικών εστιών. Την βάναυση βαρβαρότητα που σπέρνουν οι Δυτικοί σ’ όλα τα μήκη και πλάτη του Πλανήτη με ηγέτιδα χώρα τις Η.Π.Α.

Αλλά ας έρθουμε στα δικά μας. Η αποικία Κύπρος των Βρετανών απέκτησε κρατική οντότητα στις 16 Αυγούστου 1960 κάτι που απεύχονταν το Λονδίνο και τα Βασιλικά τους Ανάκτορα.  Από το 1960 μέχρι και τώρα και στο μέλλον δεν θα μας χαριστεί. Η τρικλοποδιά θα βρίσκεται σε κάθε στροφή. Η νεοοθωμανική Τουρκία δεν δέχτηκε ποτέ την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι στόχοι της κατοχικής Τουρκίας είναι πολύ πιο σύνθετοι, ωμοί και προβλέψιμοι αφού μόνο δώρα διεκδικεί και παίρνει από τις Η.Π.Α. και τους Συμμάχους της.

Όσον αφορά την Ελληνική Δημοκρατία αυτή εγκαταστάθηκε επίσημα, μόνιμα και σταθερά στις 24 Ιουλίου 1974 όταν συνέδραμαν ουσιαστικά τα πιόνια στρατιωτικοί της Ελληνικής Χούντας των Αθηνών του Χένρυ Κίσσιγκερ και της CIA στην εισβολή και τη διακατοχή του ενός τρίτου των εδαφών μας από του Γκρίζους Λύκους τα Μεχμετζίκ και τη Τ.Μ.Τ.

Η ΕΟΚΑ Β’ του Γεώργιου Γρίβα Διγενή ήταν η χρυσή εφεδρεία των χουντικών στην βάναυση βίαιη ανατροπή του Προέδρου Μακαρίου και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο δρόμος τελικά για τη δικαίωση, τη λύτρωση και την απελευθέρωση, του Κυπριακού Λαού είναι μακρύς. Ο αγώνας άνισος και τραχύς αλλά δίκαιος ωραίος και αληθινός.  

Μόνο αν τον δώσουμε στοχοποιημένα, ενωμένοι με υπομονή, αρετή και διεκδικητική σε νέα διεθνοποίηση με έκθεση ισχυρή για τη δολοφονική βάρβαρή και απάνθρωπη συμπεριφορά του Τούρκου Κατακτητή ως Παθογένεια σ’ ένα διαμελισμένο σύγχρονο Ευρωπαϊκό Κράτος.

Οι προκλήσεις είναι μπροστά μας όπως η πολιτική των θυλάκων και του δώστα όλα στους Τουρκοκύπριους και την Τουρκία, χωρίς να δίνουν ούτε καν τα συμφωνηθέντα.

Ας διατηρήσουμε ως κόρη οφθαλμού την κρατική μας οντότητα και τις παρακαταθήκες του Λαϊκού Ηγέτη και Εθνάρχη Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ’. Τότε και οι απόγονοι των φτωχών άκληρων και υπόδουλων για αγώνες Κυπρίων έχουν μέλλον και ελπίδα για απελευθέρωση.