Όταν η δημοκρατία μένει στα λόγια

Η δημοκρατία δεν είναι σύνθημα. Δεν είναι μια λέξη που χρησιμοποιούμε όταν μας βολεύει ούτε μια αρχή που επικαλούμαστε μόνο όταν απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Είναι τρόπος λειτουργίας. Και κρίνεται πρωτίστως εκεί όπου είναι δυσκολότερο να εφαρμοστεί: μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.

Αυτό ακριβώς είναι που προβληματίζει σήμερα στην ΕΔΕΚ.

Ένα ιστορικό κόμμα, με βαριά πολιτική παρακαταθήκη και αγώνες συνδεδεμένους με τη δημοκρατία, δεν μπορεί να επιτρέπει να δημιουργείται η εικόνα ότι άνθρωποι αποκλείονται από το δικαίωμα να συμμετέχουν και να ψηφίζουν στις εσωκομματικές διαδικασίες. Δεν μπορεί η διαφορετική άποψη να αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα και η διαφωνία ως κάτι που πρέπει να απομονωθεί.

Αν υπάρχουν διαφωνίες για το ποιος δικαιούται να ψηφίσει, υπάρχουν καταστατικά, διαδικασίες και θεσμοί. Αυτά πρέπει να εφαρμόζονται με διαφάνεια και με τους ίδιους κανόνες για όλους. Γιατί η δημοκρατία δεν κρίνεται από το αποτέλεσμα μιας ψηφοφορίας. Κρίνεται από το αν όλοι όσοι δικαιούνται να συμμετέχουν μπορούν πράγματι να το κάνουν.

Και κάπου εδώ αρχίζει η κατρακύλα.

Όχι όταν ένα κόμμα χάνει ποσοστά. Ούτε όταν χάνει μια εκλογική μάχη. Η πραγματική κατρακύλα αρχίζει όταν κινδυνεύει να χάσει εκείνο που κάποτε το έκανε διαφορετικό: τις αρχές του.

Ακόμη πιο θλιβερή είναι η σιωπή ανθρώπων που γνωρίζουν την ιστορία αυτού του χώρου. Ανθρώπων που υπηρέτησαν από θέσεις ευθύνης, που γνωρίζουν τι σήμαινε η ΕΔΕΚ άλλων εποχών και που σήμερα παρακολουθούν χωρίς να τοποθετούνται.

Η σιωπή είναι ασφαλής. Είναι πολλές φορές και βολική. Δεν είναι όμως πάντοτε ουδέτερη.

Η ΕΔΕΚ του Βάσου Λυσσαρίδη και του Δώρου Λοΐζου κουβαλά μια ιστορία που δεν μπορεί να περιορίζεται σε επετείους, φωτογραφίες, συνθήματα και αναφορές στο παρελθόν. Η ιστορία δημιουργεί ευθύνη. Και οι αρχές αποκτούν αξία μόνο όταν τις υπερασπίζεσαι τη στιγμή που κοστίζει.

Αυτό, άλλωστε, αφορά κάθε πολιτικό κόμμα.

Δεν μπορείς να μιλάς για δημοκρατία στην κοινωνία και να δημιουργείς αμφιβολίες για τη δημοκρατία στο εσωτερικό σου. Δεν μπορείς να ζητάς την εμπιστοσύνη των πολιτών και ταυτόχρονα να τους δίνεις λόγους να απομακρύνονται ακόμη περισσότερο από την πολιτική.

Κρίμα για την κατρακύλα ενός ιστορικού πολιτικού χώρου.

Και για όσους γνωρίζουν, βλέπουν και επιλέγουν τη σιωπή, μία φράση παραμένει διαχρονικά επίκαιρη:

Αιδώς, Αργείοι.