Η επόμενη μέρα της ΕΔΕΚ

Το αποτέλεσμα των εκλογών στην ΕΔΕΚ ήταν καθαρό. Το 53,5% έδωσε στη Σοφία την Προεδρία από την πρώτη εκλογή και μαζί μια σαφή εντολή για την επόμενη μέρα του κόμματος.

Δεν νομίζω όμως ότι πρέπει να μας παρασύρει ο ενθουσιασμός και να οδηγηθούμε σε υπερβολικούς πανηγυρισμούς. Απέναντι στο 53,5% υπάρχει ένα 46,5% που έκανε άλλη επιλογή. Είναι ένα μεγάλο ποσοστό και δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Η νέα Πρόεδρος έχει επομένως μπροστά της μια διπλή ευθύνη. Από τη μια να προχωρήσει αποφασιστικά στην ανανέωση, στην αλλαγή και στην απαλλαγή του κόμματος από συμπεριφορές και πρακτικές που το πλήγωσαν τα προηγούμενα χρόνια. Από την άλλη να μην αντιμετωπίσει όσους έκαναν διαφορετική επιλογή ως αντιπάλους της επόμενης μέρας.

Η ΕΔΕΚ χρειάζεται ενότητα. Όχι όμως μια ενότητα που θα βάλει κάτω από το χαλί όσα συνέβησαν. Χρειάζεται ενότητα πάνω σε καθαρούς κανόνες, διαφάνεια, δημοκρατική λειτουργία και σεβασμό προς όλα τα μέλη.

Μπροστά υπάρχουν σημαντικές εσωκομματικές εκκρεμότητες. Το Καταστατικό Συνέδριο και οι εκλογικές διαδικασίες του Δεκεμβρίου θα είναι μια πρώτη σοβαρή δοκιμασία. Εκεί θα πρέπει να φανεί στην πράξη ότι η ΕΔΕΚ άλλαξε σελίδα.

Όμως το κόμμα δεν μπορεί να συνεχίσει για πολύ ακόμη να ασχολείται μόνο με τον εαυτό του.
Η κοινωνία περιμένει να δει τι έχει να πει η ΕΔΕΚ για τα πραγματικά προβλήματα του τόπου και πού ακριβώς θέλει να τοποθετήσει τον εαυτό της μέσα στο σημερινό πολιτικό σκηνικό.

Στο Κυπριακό θεωρώ ότι η ΕΔΕΚ πρέπει να επανατοποθετηθεί ως μια αγωνιστική αλλά και ρεαλιστική πολιτική δύναμη.

Και όταν λέμε ρεαλιστική, δεν εννοούμε μια δύναμη έτοιμη να δεχτεί οποιαδήποτε λύση για να κλείσει το Κυπριακό.

Η λύση πρέπει να σέβεται πραγματικά τις δύο κοινότητες και να διαμορφώνει συνθήκες στις οποίες Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θα μπορούν να ζουν μαζί χωρίς ρυθμίσεις που θα δημιουργούν ξανά συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις.

Πρέπει να απαλλάσσει την Κύπρο από εγγυήσεις του τύπου που γνωρίσαμε στο παρελθόν και από την παρουσία ξένων στρατευμάτων.

Και πάνω απ’ όλα πρέπει να είναι μια λύση που να μπορεί να λειτουργήσει και να επιβιώσει μέσα στο ευρωπαϊκό περιβάλλον στο οποίο ανήκει σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία.

Δεν χρειαζόμαστε απλώς μια συμφωνία για να πούμε ότι λύσαμε το Κυπριακό. Χρειαζόμαστε μια λύση που να μην κουβαλά μέσα της τους σπόρους της επόμενης κρίσης.

Την ίδια ώρα η ΕΔΕΚ πρέπει να ξαναβρεί με καθαρό τρόπο τον σοσιαλδημοκρατικό της χαρακτήρα.
Δεν αρκεί να αποκαλείται σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Πρέπει αυτό να φαίνεται στις θέσεις και στις παρεμβάσεις της.

Να φαίνεται στην πολιτική για τη στέγη, για το κόστος ζωής, για τους εργαζομένους, για τους συνταξιούχους, για τους νέους, για τη δημόσια υγεία και για όλους εκείνους που νιώθουν καθημερινά ότι μένουν πίσω.

Εδώ υπάρχει και το θέμα της συμμετοχής της ΕΔΕΚ στην Κυβέρνηση.

Μετά τον ανασχηματισμό η παρουσία της είναι σαφώς περιορισμένη. Αυτό όμως, κατά τη γνώμη μου, δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει και πολιτικά αόρατη.

Αν η ΕΔΕΚ συμμετέχει στην Κυβέρνηση, έστω και με περιορισμένη παρουσία, πρέπει ο κόσμος να γνωρίζει τι διεκδικεί και τι καταφέρνει.

Να μπορεί να δείχνει συγκεκριμένα μέτρα και κατακτήσεις που έχουν κοινωνικό περιεχόμενο και που συνδέονται με τη σοσιαλδημοκρατική της φυσιογνωμία.

Διαφορετικά η συμμετοχή στην Κυβέρνηση δεν θα της προσθέτει. Θα της αφαιρεί.

Η Σοφία λοιπόν έχει μπροστά της μια δύσκολη αλλά και μεγάλη ευκαιρία.

Όχι απλώς να διοικήσει καλύτερα την ΕΔΕΚ.

Αλλά να την ξαναβάλει στο πολιτικό παιχνίδι με καθαρές θέσεις και με λόγο που να ενδιαφέρει και όσους βρίσκονται έξω από τα κομματικά της όρια.

Η εκλογή της έλυσε ένα πρόβλημα: ποιος θα αναλάβει την ηγεσία.

Δεν έλυσε όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Γιατί σήμερα το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν η ΕΔΕΚ μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει.

Είναι αν μπορεί να ξαναπείσει την κοινωνία γιατί πρέπει να υπάρχει.

Το 53,5% έδωσε στη νέα Πρόεδρο την ευκαιρία να προσπαθήσει.

Από εδώ και πέρα θα κριθεί όχι από το αποτέλεσμα της εσωκομματικής κάλπης, αλλά από το αποτέλεσμα που θα καταφέρει να έχει μέσα στην ίδια την κοινωνία.

*Πρώην Δήμαρχος Στροβόλου