«Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε»…

Νικολέττα Κουρούσιη

«Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε»… Η κλασική ατάκα του Ντίνου Ηλιόπουλου από ελληνική ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί το μότο της ενδοκομματικής ζωής στο κόμμα της Πινδάρου. Και όχι μόνο το τελευταίο διάστημα. Εδώ και χρόνια. Το ξεκατίνιασμα που παρακολουθούμε αυτές τις μέρες κάθε άλλο παρά κεραυνός εν αιθρία είναι. Απλώς ήρθε μια ώρα νωρίτερα.

Από την επαύριον κιόλας των εκλογών του 2023 είχε διαφανεί ότι ο καθένας έπαιζε το δικό του παιχνίδι, με το βλέμμα στραμμένο στο 2028. Τα πρώτα, μάλιστα, αυτογκόλ του Προέδρου Χριστοδουλίδη κατά την έναρξη της θητείας του είχαν ανοίξει περαιτέρω την όρεξη των διαφόρων δελφίνων του κόμματος. Γιατί στην πολιτική, όταν κάποιος δείχνει να παραπατά, οι επίδοξοι διάδοχοι αρχίζουν να μετρούν την απόσταση μέχρι την καρέκλα.

Όποιος παρακολουθούσε τις κινήσεις και τις δηλώσεις του Αβέρωφ Νεοφύτου, έστω και επιδερμικά, αντιλαμβανόταν ότι δεν αποσύρθηκε από το προσκήνιο, ούτε εγκατέλειψε τη μάχη για την ανάληψη των ηνίων της χώρας. Αντιθέτως, παρέμεινε παρών, καλλιεργώντας σταδιακά το αφήγημα του «δικαιωμένου» που αδικήθηκε, περιμένει και επανέρχεται, με την προσδοκία ότι κάποια στιγμή όσοι δεν τον πίστεψαν θα αναγνωρίσουν πως έκαναν λάθος επιλογή.

Η δε στήριξη προς την Αννίτα Δημητρίου για την ηγεσία της Βουλής φάνταζε, τη δεδομένη περίοδο, ως μια ασφαλής επιλογή για τον ίδιο. Μάλλον, όμως, είτε δεν είχε υπολογίσει σωστά τις φιλοδοξίες της κ. Δημητρίου είτε η ίδια είχε αφήσει να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι θα μπορούσε εύκολα να παραμείνει εντός ενός πλαισίου που άλλοι θα καθόριζαν για εκείνη. Αν ισχύει το δεύτερο, η πορεία απέδειξε ότι οι υπολογισμοί δεν βγήκαν ακριβώς όπως αναμένονταν.

Γιατί η Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού δεν έμεινε στη θέση του προσώπου που απλώς συμβιβάζει τις αντιμαχόμενες τάσεις, γεγονός που αρχικά βόλευε πολλούς. Εδώ και χρόνια χτίζει συστηματικά πολιτικό προφίλ και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για το επόμενο βήμα. Αξιοποίησε τη δημοφιλία και την επικοινωνιακή της εικόνα, εμφανίστηκε ως το πρόσωπο που μπορούσε να ενώσει τις διαφορετικές δυναμικές και στρατόπεδα του ΔΗΣΥ και έφτασε στην ηγεσία τόσο του κόμματος όσο και της Βουλής.

Έκτοτε, φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι ο ΔΗΣΥ παραμένει στην αντιπολίτευση απέναντι στην Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη, παρά τη δεξιά κατεύθυνσή της. Μετά δε τις επιτυχίες στις Ευρωβουλευτικές και Βουλευτικές εκλογές, εδραίωσε ακόμη περισσότερο τη θέση της και περιόρισε αισθητά τον χώρο όσων περίμεναν στη γωνία για να την αμφισβητήσουν. Στην πολιτική, άλλωστε, λίγα πράγματα κάνουν τους εσωκομματικούς επικριτές πιο σιωπηλούς από μια κάλπη που δεν τους δικαιώνει.

Και γύρω από τους βασικούς πρωταγωνιστές, οι υπόλοιποι πολιτικοί παράγοντες του κόμματος κινούνται ανάλογα με τους συσχετισμούς της δεδομένης στιγμής. Κάπως έτσι, η εικόνα ενότητας που επιχειρήθηκε να προβληθεί μετεκλογικά έμοιαζε όλο και περισσότερο με εκείνα τα οικογενειακά τραπέζια των εορτών όπου όλοι χαμογελούν για τη φωτογραφία, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ποιος δεν αντέχει ποιον. Προσωρινή, επίπλαστη, για το θεαθήναι.

Ήταν θέμα χρόνου, λοιπόν, να βγουν τα μαχαίρια και να σκάσει η βόμβα. Ενάμιση χρόνο πριν από τις Προεδρικές του 2028, τα στρατόπεδα στήνονται εκ νέου και ο προεκλογικός αγώνας αρχίζει πλέον και επισήμως. Σε μια χώρα, βεβαίως, όπου η προεκλογική περίοδος ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ.

Και μετά οι πολιτικοί διερωτώνται γιατί ο κόσμος έπαψε να θέλει να τους βλέπει, να τους ακούει, πόσο μάλλον να τους πιστεύει. Ίσως γιατί πίσω από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί ενότητας και συλλογικότητας, ο πολίτης έχει μάθει πλέον να αναγνωρίζει τις προσωπικές στρατηγικές, τους τακτικισμούς και μια αδιάκοπη μάχη για την επόμενη καρέκλα.

Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε μια μόνιμη προεκλογική παρτίδα, δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ένα μέρος της κοινωνίας παύει να ενδιαφέρεται για το ποιος παίκτης θα επικρατήσει.

Κατά τα άλλα, «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε»…