Η «απειλή των Ελληνικών νησιών» γελοίο φόβητρο για την Τουρκία, είναι γεωπολιτικό ανέκδοτο, τι συμβαίνει τελικά;

Παρακολουθούμε εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα την αυξημένη πολεμική ρητορική της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας για τα ελληνικά νησιά, ότι πρέπει να αποστρατικοποιηθούν, διότι απειλείται η Τουρκία.

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν, μια χώρα με πληθυσμό 85 εκατ., με τεράστια έκταση, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και ένα από τους μεγαλύτερους στρατούς του ΝΑΤΟ, να αισθάνεται ότι απειλείται από μερικά ελληνικά νησιά, σχήμα οξύμωρο.

Δηλαδή τι ακριβώς φοβάται η Τουρκία; Μήπως ξυπνήσει ένα πρωί και δει τη Ρόδο να κινείται προς την Άγκυρα; Μήπως η Κως αποφασίσει να κάνει αιφνιδιαστικά απόβαση στα μικρασιατικά παράλια, ή μήπως τα ελληνικά νησιά, αφού πρώτα συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους σε ένα έκτακτο πολεμικό συμβούλιο, αποφασίσουν να επιτεθούν στην Τουρκία;  

Το θέμα βέβαια δεν είναι αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τη νομική συζήτηση για το καθεστώς των νησιών. Εκεί υπάρχουν συγκεκριμένες συνθήκες (Λωζάνης, Παρισιού) με ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου (Ελλάδα) και το άρθρο 51 του Καταστατικού του ΟΗΕ, για το δικαίωμα αυτοάμυνας οποιασδήποτε χώρας του πλανήτη όταν απειλείται, ενώ η Τουρκία επικαλείται τις διατάξεις περί αποστρατικοποίησης.

Αλλά όταν ακούγεται ότι μια χώρα αυτού του μεγέθους αισθάνεται απειλούμενη από την αμυντική παρουσία σε λίγα ελληνικά νησιά, η πρώτη αντίδραση του απλού ανθρώπου είναι αυθόρμητη με το λογικό επιχείρημα: «Μα καλά, ποιος φοβάται ποιον;»

Γιατί όμως η «μεγάλη Τουρκία» φοβάται τόσο πολύ τον μικρό απέναντι του; Τότε ίσως το πραγματικό πρόβλημα δεν βρίσκεται στο μέγεθος του μικρού, αλλά ίσως βρίσκεται στο φόβο του μεγάλου. Κάπου εδώ η γεωπολιτική αρχίζει να θυμίζει ανέκδοτο.

Θα προσπαθήσουμε να ξεδιπλώσουμε αυτόν τον παραπλανητικά φόβο του μεγάλου, που πίσω από αυτόν, δεν κρύβεται τίποτε άλλο στην ουσία, από την αναθεωρητική επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, για την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που το τελικό κείμενο διαμορφώθηκε με συμμετοχή του Μουσταφά Κεμάλ και του εθνικού κινήματος και εγκρίθηκε-ψηφίστηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1920, κατά τη διάρκεια μιας μυστικής συνεδρίασης της τελευταίας Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης (Τουρκικός Εθνικός Όρκος Misak – I milli) μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο.  

Συμφώνησαν ότι η Τουρκία του μέλλοντος θα πρέπει να επεκταθεί και να καταλάβει αρκετές περιοχές, στις οποίες μέχρι σήμερα είναι παρούσα (Μοσούλη Βόρειο Ιράκ, Χαλέπι Συρία, Β.Α. Συρία, κατεχόμενη Κύπρος) ώστε να τις έχει υπό τον έλεγχο της. Μεταξύ άλλων, εκτός από αυτές τις περιοχές, ο υπόψη όρκος περιλαμβάνει επιπρόσθετα νησιά του Αιγαίου, Δυτική Θράκη, Θεσσαλονίκη (γενέτειρα του Κεμάλ), για αυτό εκδηλώνονται με αυτόν τον τρόπο και θα αυξήσουν την πολεμική ρητορική τους με περισσότερες εντάσεις, που πιθανών να οδηγήσουν σε συγκρούσεις επί του πεδίου, για την εκπλήρωση των Αντικειμενικών της σκοπών.

Ο σκοπός της Τουρκίας είναι ένας, θέλει να επεκταθεί, αλλά η Τουρκία αιφνιδιάστηκε με κάτι που δεν το περίμενε, με τη στρατηγική συμμαχία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ. Εδώ είναι το μεγάλο της πρόβλημα. Μιλούμε για μια συμμαχία με τεράστια στρατιωτική ισχύ, που ορθώνεται ως τεράστιο τείχος, το οποίο η Τουρκία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει διότι:

1.      Η Ελλάδα με την αναβάθμιση-ανάπτυξη-εκσυγχρονισμό της Πολεμικής Αεροπορίας (μια μοίρα Rafale, 3 μοίρες F-16 viber), σύνολο 80 μαχητικά, με ότι καλύτερο υπάρχει στην αεροπορική τεχνολογία σήμερα, σε περίπτωση σύρραξης μπορεί άμεσα να αποκτήσει αεροπορική υπεροχή, χωρίς ακόμη να παραλάβει τα F35, κάτι που οδηγεί στην αεροπορική κυριαρχία και καθορίζει στις σύγχρονες συγκρούσεις, την έκβαση του νικηφόρου αποτελέσματος του πολέμου. Επίσης, η τεράστια αναβάθμιση του πολεμικού της ναυτικού, με τις φρεγάτες Bellara, που εκτός από την Κίμων, θα παραλάβει ακόμη τρεις μέχρι το 2027. Αυτά τα τέσσερα πλοία, ότι πιο σύγχρονο υπάρχει στο παγκόσμιο πολεμικό ναυτικό, μαζί με τα υποβρύχια και άλλες φρεγάτες, είναι τεράστια ναυτική δύναμη και αποτελούν για την Ελλάδα την μεγάλη στρατηγική αποτροπή μακράς εμβέλειας. Τα παραπάνω μέσα διασφαλίζουν την διαλειτουργικότητα αέρος, θάλασσας και ξηράς, συντονισμένα μεταξύ τους με τα πιο σύγχρονα κέντρα διοικήσεως και ελέγχου, που θα διαχειρίζονται την αντιαεροπορική άμυνα, τις θαλάσσιες επιχειρήσεις και επιχειρήσεις στρατού ξηράς, με τα πιο σύγχρονα οπλικά συστήματα που διαθέτουν σε όλο το φάσμα του θεάτρου επιχειρήσεων.

2.      Το Ισραήλ είναι η μεγαλύτερη δύναμη εδώ και αρκετά χρόνια στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο πολλαπλασιαστή στρατιωτικής ισχύος, μαζί με την Ελλάδα στην ευρύτερη περιοχή (350 μαχητικά, F-35, F-16 Block 70, F-15, σύγχρονους αντιαεροπορικούς πυραύλους, 3.500 άρματα, τα οποία είναι περισσότερα από όσα έχει η Τουρκία, 80 πυραύλους Ιεριχώ με πυρηνικές κεφαλές και άλλα).  Είναι η μοναδική πυρηνική δύναμη στη περιοχή.

3.      Η Κύπρος με την τεράστια στρατηγική της θέση μεταξύ τριών ηπείρων (Ευρώπης, Ασίας, Αφρικής), με τις αεροναυτικές υποδομές που έχει αναπτύξει και με τις δικές της δυνάμεις και με την αλληλοϋποστήριξη αεροναυτικών δυνάμεων Ισραήλ και Ελλάδος, συμπληρώνει την δυναμική αυτής της συνεργασίας.

Η συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, παράλληλα με την συμμετοχή και της Αμερικής (3+1), οι οποίες θα αποτελέσουν τον κύριο κορμό για την υλοποίηση του εμπορικού διαδρόμου IMEC μέχρι την Ινδία, με την τεράστια στρατιωτική ισχύ, είναι αυτή που προκαλεί το ανεπίλυτο πρόβλημα της Τουρκίας και θα περιμένουμε τόσο να αυξάνονται οι αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές της, όσο και η επιθετική ρητορική της, με την εκτίμηση ότι οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε πορεία σύγκρουσης. Ο στόχος της Τουρκίας είναι να αναδειχθεί υπερδύναμη πάση θυσία, εποφθαλμιώντας τον τεράστιο πλούτο της Μεσογείου ως ιστορικό αρπακτικό, συγκεντρώνοντας όλο τον Ισλαμικό κόσμο, με αποτέλεσμα οι στρατηγικοί της στόχοι ως έθνος, που απορρέουν από τον τουρκικό εθνικό όρκο του 1920, να επεκτείνονται μέχρι σήμερα και επειδή συγκρούονται με τα στρατηγικά συμφέροντα των υπερδυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Ινδία) φαίνεται ότι αποτελούν την κύρια αιτία κατακερματισμού της.

*Ταξχος (Π.Α.) ε.α.