To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Mήδεια Χάννα: Η δουλειά στο θέατρο είναι μια εκούσια θυσία
ΑΡΧΙΚΗGOING OUTΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Mήδεια Χάννα: Η δουλειά στο θέατρο είναι μια εκούσια θυσία
  20 Ιανουαρίου 2020, 10:30 πμ  
Όταν το περασμένο καλοκαίρι είδε αποσπάσματα από τον «Μανώλη...!» το μόνο που σκέφτηκε είναι πως η φωνή της γυναίκας που πρωταγωνιστεί πρέπει να ακουστεί ξανά. Τρεις βδομάδες μετά θα ξεκινούσε το ταξίδι για την υλοποίηση της ιδέας αυτής. 
 
Αν κάτι χαρακτηρίζει την πορεία της Μήδειας Χάννα σ’ αυτή την περίοδο της ζωής της είναι η επιλογή των ρόλων της. Στα 60 της χρόνια, η ανάγκη της να εμβαθύνει σε ρόλους και έργα, είναι εμφανής. Επιλέγετε τους ρόλους σας πια; την ρωτώ. «Από ένα σημείο και μετά ναι. Θέλω να επιλέγω αυτό που κάνω. Και είναι μια απόφαση που δεν ήρθε μόνο λόγω ηλικίας αλλά και εμπειριών. Βρίσκομαι στο θέατρο μετά από δική μου επιλογή, συνεργάζομαι με ανθρώπους που με έχουν βοηθήσει και εμπιστευτεί».
 
Και οι ρόλοι; «Επιλέγω ρόλους με περισσότερο βάθος. Το 2018 έκανα το έργο «Η πόρνη από πάνω» σε σκηνοθεσία του Άγι Παΐκου. Ήταν ένας μονόλογος, όπως τον τωρινό. Ξέρεις, μ’ αρέσουν οι μονόλογοι. Μ’ αρέσει η πορεία τους. Μοιάζει να αυτοσκηνοθετείσαι, το κείμενο σε οδηγεί, πορεύεσαι μαζί του». 
 
Μικροκαμωμένη, με ένα καλοσυνάτο χαμόγελο και λαμπερά γαλάζια μάτια, θεωρεί πρόκληση τους ρόλους που πάνε κόντρα στην ιδιοσυγκρασία της. «Ο ηθοποιός πρέπει να μεταμορφώνεται, δεν χρειάζεται να ερμηνεύει αυτό που μοιάζει στον ίδιο», λέει. Εξηγεί πως ο λόγος που θέλησε κάποια στιγμή να σταματήσει το παιδικό θέατρο το οποίο υπηρέτησε μέσα από τον ΘΟΚ για περισσότερο από 20 χρόνια, ήταν γιατί ένιωσε την ανάγκη να κάνει κάτι διαφορετικό. «Δεν λέω, η εμπειρία ήταν φοβερή. Δεν το μετανιώνω ποτέ και χαίρομαι γι’ αυτό το ταξίδι. Κάποια στιγμή όμως ένιωσα η ίδια την ανάγκη να σταματήσω. Αν συνέχιζα πίστευα πως ο κόσμος θα με ταύτιζε με το παιδικό και δεν θα είχα ευκαιρίες να διεισδύσω σε πιο σύνθετους ρόλους. Ρόλους που κακά τα ψέματα έχει ανάγκη κάθε ηθοποιός».
 
Και πώς είναι όταν ερμηνεύει έναν δύσκολο ρόλο, όπως αυτόν της Μαρίας στο ‘‘Μανώλη’’; «Γεμίζει η ψυχή σου, νιώθεις πλήρης. Η δουλειά μου στο θέατρο θα έλεγα πως είναι μια εκούσια θυσία. Ανεβαίνεις συνειδητά τον σταυρό για να λυτρωθείς. Θα σε κουράσει ο ρόλος και ψυχικά και σωματικά και πνευματικά. Αλλά στο τέλος της σκηνής, αυτός ο ιδρώτας που τρέχει στο πρόσωπό σου είναι ευλογημένος». 
Η ιδέα για να το ‘‘Μανώλη’’ προέκυψε το καλοκαίρι, όταν η ίδια βρέθηκε σε μια εκδήλωση προς τιμήν του συγγραφέα του Γιώργου Νεοφύτου από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου. Kατά τη διάρκεια της εκδήλωσης παρουσιάστηκαν στιγμιότυπα και από τις δυο παραστάσεις που ανέβηκαν παλαιότερα, με τις Δέσποινα Μπεμπεδέλη και Ιωάννα Σιαφκάλη. «Όταν είδα τις σκηνές, είπα «αυτή η φωνή πρέπει να ξανακουστεί. Ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα. Η σκέψη στριφογύριζε στο μυαλό μου για μερικές βδομάδες, δεν άντεξα παραπάνω. Πήρα τηλέφωνο τον Γιώργο Νεοφύτου, χάρηκε που του το ζήτησα. Έτσι ξεκινήσαμε…». Και γιατί πιστεύει πως πρέπει να ακουστεί ξανά αυτή η φωνή; «Γιατί είναι μια γυναίκα που έχασε τον γιο της. Η Μαρία είναι μια οποιαδήποτε σημερινή μάνα που χάνει το παιδί της σε έναν πόλεμο. Είναι μια μάνα που υπάρχει παντού και υπήρχε πάντοτε. Μια τραγική μάνα σύμβολο. Και πρέπει να ακούγεται η φωνή της γιατί εκατοντάδες χιλιάδες μανάδες έχουν χάσει άδικα τα παιδιά τους. Κι αυτό τον πόνο δεν μπορεί να τους τον πάρει κανείς. Είναι αβάστακτος». 

Έχοντας για σύμβουλο στη σκηνοθεσία τον Γιώργο Νεοφύτου, προσεγγίζουν την παράσταση αυτή τη φορά διαφορετικά, δίνοντας έναν ρόλο στο κοινό. «Το δικαστήριο είναι οι θεατές που παρακολουθούν την παράσταση. Απευθύνομαι σ’ αυτούς και κοιτάζοντάς τους στα μάτια, ζητώ δικαιοσύνη. Η Μαρία έτσι με το κοινό γίνεται ένα και αναγκαστικά ο θεατής γίνεται η Μαρία. Θα μπει στη θέση της, είμαι σίγουρη». 
 
Το έργο «Μανώλη…!», Με τη ματιά του συγγραφέα του

Το έργο γράφτηκε το 1985 και η δράση του τοποθετείται καμιά δεκαριά χρόνια μετά τα γεγονότα του 1974. Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και ανέβηκε στην Κύπρο, την Ελλάδα και άλλες χώρες. Εντάχθηκε μάλιστα μαζί με το «DNA» και στο ρεπερτόριο του Κρατικού Θεάτρου της Τουρκίας. Το έργο είναι φαινομενικά ένας μονόλογος, αλλά στην ουσία ένας διάλογος με τον άφωνο γάτο και σε επέκταση με το κοινό. Από τον καιρό που γράφτηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε, το ζητούμενο δεν ήταν μόνο η αναγνώριση και δικαίωση των θυμάτων του πραξικοπήματος στη χώρα μας και η ηθική και συνειδησιακή τιμωρία των ενόχων, αλλά γενικά η στάση μας ενάντια σε κάθε βιασμό της ζωής και της φύσης του ανθρώπου. Ίσως γι’ αυτό και είχε μια διεθνή απήχηση.

Σήμερα τα τερατώδη εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα πολλαπλασιάζονται με τη δική μας ανοχή και αδιαφορία. Γι’ αυτό η δικαίωση που απαιτεί η μάνα στο έργο θα έρθει, όταν δεν θα σκοτώνονται άνθρωποι για τις ιδέες τους, όταν δεν θα ξαναπεθάνει ένα παιδί μετά από bulling, όταν δεν θα ξεβράζει η θάλασσα πνιγμένα όνειρα για μια καλύτερη ζωή, όταν δεν θα νιώθει ο κάθε μετανάστης ξένος κι απόκληρος, όταν δεν θα ξανασβήσει μια γυναίκα κακοποιημένη, όταν δεν θα εκτελείται καθημερινά η διαφορετικότητα οποιουδήποτε. Μόνο τότε θα αποκτήσει νόημα ο θάνατος του κάθε αδικοχαμένου «Μανώλη».

Γιώργος Νεοφύτου

* Το έργο  «Μανώλη...!» του Γιώργου Νεοφύτου, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία της Μήδειας Χάννα, ανεβαίνει από τις 22/1 στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού - Κοραή 1, στη Λευκωσία. Παραστάσεις: 22,  23, 29, 30/1, 5, 6/2. Έναρξη 20.30. Κρατήσεις 99361887

christina.skordi@phileleftheros.com
  Συνέντευξη: Χριστίνα Σκορδή      Μιχάλης Κυπριανού   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...